Vooraleer we beginnen. Per project of levensfase zijn er een aantal boeken waar ik in leef. Personages worden goede kennissen. Soms meer dan dat, ik ontwikkel een affiniteit voor ze die lijkt op vrienden maken op vakantie. De vriendschap is intensief, sporadisch en passioneel door de kortstondigheid. Het afscheid is onvermijdelijk en draagt steevast een bepaalde melancholie in zich. Bij de laatste bladzijde besef je dat je iets zult missen wat voordien niet bestond. Ik zie hen terug in voorbijgangers, in een pretpark of op straat, herken uitspraken in gesprekken met anderen. Manual for Cleaning Women van Lucia Berlin is een van mijn all-time-favourite boeken om in te vertoeven. Maar voor deze Fictieve Fantasie ga ik voor een boek van de Japanse schrijfster Sayaka Murata. Haar verhalen nemen steevast sociale conventies en maatschappelijke verwachtingen onder de loep, en onderzoeken de manier waarop deze al dan niet tijdgevoelig zijn. Voor mijn kortfilm Maturation Station liet ik me eerder inspireren door onder andere haar Convenience Store Woman, maar dus, voor deze: LIFE CEREMONY.

Een zoemend geluid verraadt dat een lichtbord bovenaan in het grid hangt. LIFE CEREMONY staat er te lezen. Op het podium liggen glinsterende hopen… Lijnzaad, denkt de goed oplettende toeschouwer. ‘DIY-lube voor de ultimate wetlook’, zegt ze tegen haar buurman. ‘Zag ik al eens in een andere voorstelling.’ Hier stelt het sperma voor, dat zal later duidelijk worden. Een dampende pot in de vorm van een kist staat op de scène te pruttelen. Een niet nader te bepalen geur vult de zaal. Het soort viezige dat men toch weer lekker vindt. Op het blaadje dat je bij het binnenkomen krijgt, leest het publiek: ‘Mabesoone serveert dystopische fictie als sociale kritiek. In Life Ceremony mixt ze horror met komedie als nooit tevoren.’ ‘Horror, that’s a first!’, denkt een fan en observeert de rest van het decor.

Ik vervul alle rollen. Of nee, als dit toch een Fictieve Fantasie is, hoef ik met subsidies en loonindexaties geen rekening te houden en kies ik voor een grote cast. Zo kan ik naast het hoofdpersonage ook alle collega’s en hun familieleden laten opdraven, alle mensen op straat, alle inseminatiepartners (ook dit wordt later duidelijk), en een getrainde kat die een straatkat speelt. Het decor lijkt wel een filmset: kantoor, keuken, straat + straatlantaarn, een stapel plastic en styrofoam boxen en een groot scherm waarop een zee geprojecteerd zal worden.

De zaal wordt donker en vervolgens gaat het licht (Adembenemend!!!) aan.

SCENE 1: COLLEGA’S 1-5 + HOOFDPERSONAGE nemen plaats aan een tafel, tussen glazen muren die doen denken aan een visbokaal of Tati’s Playtime. Het is lunchtijd. We vallen midden in een gesprek in.
COLLEGA 1: ‘Oh, ik vergat het bijna. Ik hoorde dat Mr.(NAAM COLLEGA) van General Affairs overleden is.’
Alle collega’s kijken op, inclusief HOOFDPERSONAGE. Wattt? Echt?

COLLEGA 1: ‘Het lijkt erop dat het een beroerte was. Deze ochtend kreeg het bedrijf te horen dat de ceremonie vanavond zal plaatsvinden. Ze zeiden dat de overledene gewild zou hebben dat zoveel mogelijk van ons aanwezig zouden zijn.’

COLLEGA 2: ‘Echt? Misschien sla ik het dessert dan wel over.’ De groep stopt de plastic doosjes met gele rijstpap ongeopend terug in hun plastic tassen die uit een andere tijd lijken te komen.

COLLEGA 3 (eet terwijl verder): ‘Ik durf te wedden dat Mr.(NAAM COLLEGA) goed smaakt.’

Licht dooft uit.

HOOFDPERSONAGE kan moeilijk geloven dat mensenvlees eten bon ton is geworden. Dertig jaar eerder kreeg ze het immers hard te verduren toen ze daar een grap over maakte. Maar vandaag worden tijdens levensceremonies de overledenen in hotpots van miso, kool en shiitakes geserveerd. Na de maaltijd zoeken de aanwezigen een ‘inseminatiepartner’, om zo nieuw leven te verwekken. HOOFDPERSONAGE eet meestal alleen de bouillon met groenten, maar wanneer een nog dichtere collega sterft en ze zijn tot culinaire meesterwerken bereide lichaamsdelen proeft, verschuiven langzaam haar overtuigingen.

HOOFDPERSONAGE: ‘Vind je ons raar?’
MAN (schudt hoofd): ‘Nee, dat vind ik niet. Ik bedoel, normaal is toch een soort waanzin? Ik denk dat het gewoon zo is dat de enige vorm van waanzin die de maatschappij toestaat normaal genoemd wordt.’

‘Een smakelijk verhaal over moraal in voortdurend veranderende tijden’, schrijft een recensent in diens notitieboekje. ‘Ontzettend spannende voorstelling’, schrijft een ander, terwijl een arm langzaam uit de bouillon piept.