Podiumkunstenland houdt angstvallig de adem in. Onlangs maakten de expertencommissies hun preadviezen voor de structurele subsidieronde bekend. Hier en daar vielen al een paar harde, onverwachte oordelen. Eind juni hakt onze minister van Cultuur de knoop door. Dan wordt bepaald hoe het landschap er de komende jaren uit zal zien. Deze ronde bracht in elk geval een aantal scherpe tegenstellingen aan het licht. De belangen van kunstenorganisaties kwamen nog meer tegenover die van de individuele kunstenaars te staan, die van structureel gesubsidieerden tegenover die van project-gesubsidieerden. Heel wat grote organisaties verlangen er blijkbaar naar om nog groter worden, verleid door de belofte op meer armslag van de minister. Enkelen dromen van een superstructuur. Too big to fail. Er zijn artistiek leiders die zichzelf astronomische lonen uitkeren, terwijl veel relevante -beginnende en al lang begonnen-kunstenaars op hun tandvlees zitten. Too small to succeed?

De beoordelingscommissies gingen daar gelukkig niet zonder meer in mee, maar in een tijd waarin de cultuurbudgetten sterk onder druk staan, lijken zo’n keuzes op zich al – gehonoreerd of niet-hoogst zelfingenomen. Meer dan ooit hebben we solidariteit nodig in plaats van een ieder-voor-zich-mentaliteit. Een alliantie tussen groot en klein om te behoeden dat ons veld haar complexiteit verliest en onhoudbaar gepolariseerd wordt. ‘Is er een realiteit denkbaar waarbij de grote instellingen zelf aanvuurder zijn van meer solidariteit?’ vraagt Dries Douibi zich terecht af zijn analyse van het nieuwe Kunstendecreet, waarmee dit nummer opent. Die solidariteit wordt vandaag echter maar al te gemakkelijk begrepen als het opnemen (recupereren?) van onafhankelijke kunstenaars in de ‘grote’ eigen werking. Het echte probleem, en de dito verantwoordelijkheid, wordt daarmee uit de wind gezet.

Als de kwetsbaarheid waar het kunstenaarschap op gebouwd is niet meer kan bestaan buiten de dikke, grote muren van het instituut stevenen we eens te meer af op een landschap waarin structuren regeren in plaats van mensen.