recensies | Etcetera

Under Your Spell – Audrey Apers

Girls just wanna be fokking ondiep

Met Under Your Spell laat Audrey Apers een vierkoppige, vrouwelijke cast verloren lopen in een woud met een eigen willetje. Met evenveel humor als ernst zet Apers een oprecht en genuanceerd verhaal over vrouwelijkheid neer dat ver weg blijft van gezwollen tear-jerk reflexen.

Amber Maes

recensie 04.03.2026

De sitcomeback – DE HOE

Deurentragedie

De camera’s zijn vertrokken. De gezellige zetel is weg, verruild voor een paar oncomfortabele krukken. Verder is het toneel leeg. De visagist, de studiolampen en de tv-schermen zijn weg. De strakke broeken van de spelers zijn weg en in plaats daarvan dragen ze opvallend wijde pantalons, als om aan te geven: dit is geen herhaling. Dit is de achterkant, het tegendeel. De sfeer is gelaten, bij vlagen vijandig. De ironie en de lach: verruild voor de ernst. Voor stiltes. Voor tobberige groepstherapie. Enkel de rijdende panelen met deuren staan er nog op de scene van DE SITCOMEBACK, als laatste herinnering aan DE HOE’s recente succesvoorstelling DE SITCOM (2025) waarvan DE SITCOMEBACK het vervolg is. Maar de deuren zijn dit keer niet bedoeld voor het slapstickeffect, zoals Willem de Wolf eens boos uitroept: dit is géén deurenkomedie, dit lijkt meer op een “deurentragedie”.

Persis Bekkering

recensie 02.03.2026

Byzantium – Abattoir Fermé & Het Zuidelijk Toneel

Vorm boven vlees

Abattoir Fermé en Het Zuidelijk Toneel brengen met Byzantium een beproeving voor speler en publiek: een tweeluik dat zich gelijktijdig ontvouwt, in twee ruimtes, in een volgorde die je zelf niet kiest. In de ene zaal brokkelt het levendige restaurant Byzantium af terwijl het in de andere al herleid is tot een dystopisch crematorium-slash-eetgelegenheid. Het geheel is indrukwekkend, maar na afloop blijft de vraag spoken of het gekende universum van grotesk absurdisme en angstwekkende fantasieën na twintig jaar inmiddels niet te vertrouwd geworden is.

Jonas Istace

recensie 26.02.2026

Nieuwsbrief

Dekaloog – Skagen

Skagen goes Kieslowski

De tijd waarin we leven is complex: onze werkelijkheid speelt zich tegelijk online en oﬄine af, terwijl we in een geopolitieke crisis verkeren, met een planetaire noodtoestand erbovenop. Vanuit die gedachte is de keuze van Skagen voor een grootschalige, crossmediale herwerking van de Dekaloog van Krzysztof Kieslowski een logische zet.

Mattias Bavré

recensie 26.02.2026

Quelle aurore – Soa Ratsifandrihana & Bonnie Banane

De doomscroll on a roll

In deze gebalde performance, die vorige zomer in première ging op het Festival van Avignon, stappen danseres-choreograaf Soa Ratsifandrihana en zangeres-actrice Bonnie Banane op twee walking pads alsmaar dapperder richting een afgevlakte staat van zijn, gegenereerd door informatie-overload. Met eenvoudige maar snuggere, synchrone bewegingssequenties, grimassige gelaatsuitdrukkingen en een strooivat aan internetdiscours zet het duo een krachtige performance neer, die er baat bij heeft dat ze vooral niet nodeloos lang wordt uitgerokken.

Tessa Vannieuwenhuyze

recensie 18.02.2026

Copyriot – KRAPP / KVS

Ghostwriter van je eigen leven

Een tongvormige sofa, een tandkrukje, een neus als koffiemachine: KRAPP creëert een surrealistisch universum voor Gloria, een ghostwriter die zich een bijfiguur voelt in haar eigen leven. Wanneer haar therapeut aanraadt het boek van haar eigen leven te schrijven, verschijnt er plots een dubbelganger: een kopie die beter is dan het origineel. Alles klopt aan deze fijnzinnige voorstelling. Maar kan een voorstelling ook té goed gemaakt zijn?

Kristof van Baarle

recensie 18.02.2026

Hear the Silence – Zoë Demoustier & laGeste, Ultima Vez en KVS

Dansen tegen oorlogsgeweld

We zijn goed twintig minuten ver wanneer in Hear the Silence de zeven performers sierlijk draaiend, en met opgericht bovenlichaam, over het podium beginnen te glijden. Ze doen dat in driekwartsmaat, met de ene arm vooruitgestoken en de andere zijwaarts geheven. De danshouding is bekend, alleen gaapt er tussen de twee armen een leegte: de lichamen walsen zonder partner. Het is een doordringend, licht ontregelend tafereel, dat metaforisch maar haarscherp de inzet van deze nieuwe voorstelling van choreografe Zoë Demoustier vat.

Rudi Laermans

recensie 18.02.2026