Liebestod: The smell of blood does not leave my eyes, Juan Belmonte – Angélica Liddell / NTGent

Wereldvreemd vechten met een opgezette stier

‘Liebestod: The smell of blood does not leave my eyes, Juan Belmonte’ van de Spaanse performance-artieste Angélica Liddell is het derde en meest persoonlijke deel van de ‘Histoire(s) du Théatre’-reeks van Milo Rau en NTGent. Geïnspireerd door het leven van Juan Belmonte, misschien wel ’s werelds beroemdste matador, en diens motto ‘hoe je met een stier vecht, is hoe je bent’, gaat Liddell het gevecht aan met een opgezette stier. Eens in de arena kan ze niet anders dan zichzelf blootgeven. Het is een spektakel zonder meer, dat momenten van grote schoonheid biedt. En soms loert het cliché om de hoek. Maar vooral, wat moet je er mee?

Jasper Delva

recensie 21.10.2021

Folks&Fools – Lobke Leirens & Maxim Storms

Und fur duch?

In hun nieuwste voorstelling houden Lobke Leirens en Maxim Storms vast aan hun kenmerkende stijl, maar tegelijkertijd gebeurt er iets nieuws en spannends op de scène. Vervreemding en een onvermogen tot communicatie slaan om in een absurd soort tederheid. Een publiek ontroeren met alienprinsessen en dansende laserkegels? Leirens en Storms kunnen dat!

Natalie Gielen

recensie 18.10.2021

Bambiraptor – KOPERGIETERY

Taal schept de wereld, maar elke verbeeldingswereld creëert ook zijn eigen taal – met deze dubbelheid speelt Bambiraptor (8+), de nieuwe voorstelling van Jonas Baeke, Mats Vandroogenbroeck en Dounia Mahammed bij KOPERGIETERY. Maar wat gebeurt er met een kinderhoofd dat de wereld ver-taalt en ver-beeldt op een manier die afwijkt van de afspraken die de rest van de samenleving daarover heeft gemaakt? Het antwoord van Bambiraptor is utopisch.

Evelyne Coussens

recensie 14.10.2021

Anatomie Antigone – de Roovers & herman

Dissectie van de opstandige mens

In Anatomie Antigone gaan de Roovers en collectief herman aan de slag met de veelkantigheid van Sofokles’ klassieke tragedie Antigone. Terwijl hun publiek onder dekentjes in de hangar van de Zomerfabriek toekijkt, leggen de makers zowel de geschiedenis als de actualiteit van het verhaal bloot door met een archeologische nauwkeurigheid allerlei tekstuele lagen aan te boren.

Dagmar Teurelincx

recensie 11.10.2021

Mawda, dat betekent tederheid – Marie-Aurore D’Awans & Pauline Beugnies / KVS

De lange weg naar de werkelijkheid

Nationale trauma’s, ze worden steeds makkelijker opgepikt in theater. Tegelijk zijn ze bij de moeilijkste stof om daadwerkelijk te ensceneren. Neem de zaak Mawda, de Koerdische peuter die in 2018 omkwam door een politiekogel nabij Mons. Talrijk zijn de mogelijke ingangen, bijna labyrintisch het materiaal. De uitgang vindt Mawda, dat betekent tederheid van KVS in klassiek documentair theater met licht absurdisme. Wat kan toneel nog toevoegen aan drama?

Wouter Hillaert

recensie 06.10.2021

A number of contradictions, ignorances and oddities – Kim Snauwaert & Anyuta Wiazemsky Snauwaert

Yes, we do have photographs!

De populariteit van het huwelijk neemt al jaren af. Toch besloten Anyuta Wiazemsky Snauwaert en Kim Snauwaert te trouwen. Ze doen dat niet uit liefde of romantiek. Maar hoe creëer je dan een duurzame levensgemeenschap, zoals de wet voorschrijft? Op vaak ludieke, soms ook ontroerende wijze documenteren en verbeelden ze elke stap in het proces naar die levensgemeenschap. Zo ontstaat een dubbelzinnige en meeslepende balanceeroefening tussen feit en fictie die soms wel een kritisch kantje mist.

Jasper Delva

recensie 04.10.2021

The Time of Our Singing – Kris Defoort/De Munt

Zwarte muziek in een witte operatempel

Hoe de opera de 21e eeuw binnenloodsen? Het lijkt wel een mission impossible. De tijd tikt nochtans want de koppen in het publiek worden snel grijzer… Met het indrukwekkende familie-epos The Time of Our Singing zet De Munt alvast een gedurfde stap in de goede richting. De nieuwe compositie van Kris Defoort, gebaseerd op de gelijknamige roman van Richard Powers, transporteert ons naar de 20e-eeuwse Verenigde Staten. Om pijnlijke onderwerpen als racisme en wit privilege aan te snijden spring je met Mozart natuurlijk niet erg ver.

Sébastien Hendrickx

recensie 01.10.2021