Lullaby for Scavengers – Kim Noble / Campo

Wanneer zelfvernedering een wapen wordt

Kim Noble is pervers, in de etymologisch meest zuivere zin van het woord: per-vertere betekent doordraaien, tot het einde draaien, draaien tot het niet verder gaat. De Britse comedian is ‘doorgedraaid’: niet zomaar ‘gek’ maar veeleer gekmakend radicaal, meedogenloos consequent. Zijn poëtica was altijd al die van de zelfvernedering, maar dat is een menselijk begrip, en in Lullaby for Scavengers lijkt Noble zich zelfs van dat laatste restje menselijk ‘zelf’ te ontdoen. De adembenemende gelijkschakeling die zich in Lullaby for Scavengers voltrekt is die van de mens met het ongewenste dier. En wie de wereld bekijkt vanuit het serene perspectief van de aaseter, heeft over die wereld best wel iets te melden.

Evelyne Coussens

recensie 27.04.2022

Malus – Igor Shyshko, Logan Lopez Gonzalez, Alain Franco / Kunst/Werk, De Munt & KVS

Lichamelijke zelfexpressie, bewegingsonderzoek, het lichaam ‘musicaliseren’…: het zijn bekende motieven binnen de professionele dans. Ondertussen raakte ook de discursieve wending ingeburgerd. Die zet het lichaam in als communicatiemedium, vaak in combinatie met andere media. Het babbelende lichaam spreekt, kritisch of ironisch, over hoe het maatschappelijk wordt betekend door gendercodes, raciale ongelijkheid of consumptieve lifestyles die altijd ook lijfstijlen zijn. Malus zit in een heel andere traditie, een die binnen de dans minoritair is maar daarbuiten in vele varianten sterk staat: het lichaam methodisch de-subjectiveren.

Rudi Laermans

recensie 26.04.2022

De Toverberg – ITA & FC Bergman

Een historische elegie voor een slaapwandelend tijdperk

Marie Vinck en Stef Aerts stelden zich in samenwerking met het ITA-ensemble (en gastacteur Pierre Bokma) voor een ambitieuze opdracht: een nieuwe bewerking van Thomas Manns ‘uitgebreide novelle’ De toverberg. De makers leveren een zeer trouwe adaptatie af, maar slagen er maar mondjesmaat in om de klassieke roman van interessante nieuwe perspectieven te voorzien.

Marijn Lems

recensie 25.04.2022

Why We Fight? – Mirjam Devriendt & Alain Platel

Why We Fight? van choreograaf Alain Platel en videoartiest Mirjam Devriendt wordt aangekondigd als een documentaire, maar wat wordt er eigenlijk gedocumenteerd? Het ontstaansproces van een dansvoorstelling, jazeker, maar ook veel meer dan dat. De dynamiek van een gezelschap. De dada’s van een kunstenaar, de choreograaf, ook al komt die geen enkele keer in beeld. En voor alles: de Geist, de tijdsgeest waarin de voorstelling werd gemaakt, met zijn historische lijnen richting verleden – én toekomst.

Evelyne Coussens

recensie 14.04.2022

Weiblicher Akt 11: Love Sontag – Maatschappij Discordia

Spelen in de grot van Plato

Met Love Sontag duikt Maatschappij Discordia in het denken en leven van Susan Sontag. Volgens Kristof van Baarle levert het een slim en persoonlijk portret op, zowel van de beroemde Amerikaanse essayiste als van de drie actrices zelf.

Kristof van Baarle

recensie 11.04.2022

Hassan Khayoon – Republiek van angst

Haperende ideeënstroom

In Republiek van Angst vertelt de Irakees-Belgische theatermaker Hassan Khayoon, die samen met Hassan Raad op scène staat, over de onophoudelijke angst die het gevolg is van decennia aan oorlog. Waar hij er in de tekst in slaagt op beeldende wijze de belangrijke thematiek elegant aan te snijden, laat de vormelijke uitvoering op verschillende vlakken te wensen over.

Dagmar Teurelincx

recensie 28.03.2022

Lalaei – WALPURGIS & Zwerm

Lalaei gaat over krachtige vrouwen, over vrouwen die zich niet tot zwijgen laten brengen, maar niet met de opgefokte, activistische boodschapperigheid die tegenwoordig in veel hippe festivalformats te vinden is. In dit kleine, volmaakte vertelconcert zoeken en vinden vrouwen van vroeger en nu met een natuurlijke vanzelfsprekendheid hun agency.

Evelyne Coussens

recensie 24.03.2022