abonneer

#183

08.09.2026

—

14.01.2027

Nieuwsbrief

Advertenties

Funeral – Ontroerend Goed

Krokodillentranen om oprecht gemis

Hoe gaan we om met de dood? Willen we vooral herinneren of vergeten we liever alles? In Funeral gaat Ontroerend Goed in hun typische, participatieve stijl op zoek naar nieuwe, eigentijdse afscheids- en rouwrituelen. Een boeiend concept ten spijt, gaat de uitwerking niet veel verder dan een illustratie van (te) herkenbare rituelen. Ook de aard en toon schieten, door een mengsel van deelnemen en toeschouwen en oprechtheid en zeven ongeopende potjes Vicks Vaporub, (te) veel kanten uit.

Jasper Delva

recensie 26.10.2022

And then it got legs. Notes on dance dramaturgy – Jeroen Peeters

Een elegante collectie verhalen en beschouwingen over samenwerken

Met And then it got legs schreef Jeroen Peeters een inspirerend boek rond dansdramaturgie. Het is geworteld in Peeters’ eigen ervaringen als dramaturg en artistiek medewerker van Meg Stuart, Martin Nachbar, Philipp Gehmacher, Eleanor Bauer en andere choreografen. De ideeën, vragen en praktijken die erin aan bod komen, zijn ook relevant voor podiumkunstenaars en -liefhebbers buiten de wereld van de hedendaagse dans.  

Sébastien Hendrickx

recensie 24.10.2022

Nieuwsbrief

Vijand van het volk – Olympique Dramatique / Toneelhuis

Een inhoudelijk brave maar visueel prikkelende Ibsen

In Vijand van het volk beweegt er altijd wel iets: het grote lichtscherm dat diagonaal door de scène kan schuiven, mondhoeken waaruit een dense tekst floept of het scène-licht dat bij een scène van fluoroze naar fluogroen schakeert. Door die onophoudelijke stroom aan prikkels houdt de voorstelling twee uur lang je aandacht. Maar aandacht vasthouden is niet altijd hetzelfde als aandacht prikkelen.

Sixtine Bérard

recensie 22.10.2022

A play for the living in a time of extinction – Katie Mitchell & Théâtre Vidy-Lausanne / Martha Balthazar & NTGent

Sterft het theater mee uit met de Javaanse Neushoorn en de Amazonedolfijn?

Een voorstelling die theater wil samenbrengen met een eco-activistisch opzet: het lijkt een kolfje naar de hand van theatermaakster en activiste Martha Balthazar (ter ondersteuning van engagement, check nog eens het filmpje van haar bijdrage aan De Afspraak, waarin ze Conner ‘Mateke’ Rousseau, Geert Noels en nog een andere grijze heer een reality check gaf met de uitspraak ‘ik heb niets aan wat jullie hier zeggen.’). Het idee van A play for the living in times of extinction is even simpel als verraderlijk. Sterregisseur Katie Mitchell wil omwille van ecologische redenen niet langer op toernee met haar voorstellingen en geeft dus haar werk door aan lokale theatermakers. De voorstelling lijkt te komen als een soort IKEA-bouwpakket: er is een tekst die op het podium gezegd kan worden, er zijn regels omtrent het maximale energieverbruik, wie op scène mag staan, en het lokale karakter van gebruikte materialen en betrokken personen, etc. Ik zou eigenlijk twee recensies over deze avond willen schrijven. Een over het concept en een over de theatrale opvoering ervan, want tussen beide ligt een diepe kloof.   

Kristof van Baarle

recensie 21.10.2022

Tavern Michelle – BRONKS / Ballet Dommage

Een taverne tussen droom en herinnering

In Tavern Michelle spelen Katrien Valckenaers en Maxim Storms met stoelen, tafels en ons besef van de werkelijkheid. Als obers zijn ze ietwat chaotisch. Als theatermakers slaan ze in samenwerking met BRONKS de nagel op de kop met deze voorstelling waarin twee personages ons een dromerige en absurde avond serveren. Ballet Dommage schept een wereld waarin humor en tragiek prachtig versmelten, voor iedereen vanaf 8 jaar.

Charlotte Durnajkin

recensie 18.10.2022