recensies | Etcetera

a pulse with no body a sun with no sky – Ezra Veldhuis & Bosse Provoost

Naar een niet-menselijk bewustzijn

a pulse with no body a sun with no sky is de meest recente installatie van Ezra Veldhuis en Bosse Provoost en toert als work in progress. Verder bouwend op eerder werk wordt de theaterzaal een wereld van licht, decor en geluid, waarin mensen slechts nietige bezoekers zijn.

Tilde De Vylder

recensie 07.10.2025

De jaren – Theater Malpertuis

Nood aan een gedeelde geschiedenis

Hoe vertaal je de stilistische genialiteit van Annie Ernaux’ autobiografische roman De Jaren naar de scène? Piet Arfeuille kiest voor een intergenerationele cast van vier actrices en een muzikant. Kunnen deze vijf stemmen en lichamen, in de woorden van Ernaux, ‘het verstrijken van de tijd in haar en buiten haar, in de Geschiedenis’ voelbaar maken?

Natalie Gielen

recensie 07.10.2025

Play – WArd/waRD/Ann Van den Broek

Een dans waar je van wil dansen

Afgelopen vrijdag ging Play in première in Maastricht tijdens de Nederlandse Dansdagen. In dit werk vindt een zestal dansers hun kinderlijke verbeelding terug in een tijdperk en maatschappij waar werk, structuur, rigiditeit en efficiëntie hoger geprezen worden dan spel en spontaniteit.

Mirna Vrdoljak

recensie 07.10.2025

Nieuwsbrief

Falstaff – DESCHONECOMPANIE

Het is inderdaad een zottekesspel

Ik zat deze zomer ietwat ongemakkelijk bijeengeperst op een overvolle stalen tribune te kijken naar Falstaff van DESCHONECOMPANIE. Wist ik veel dat een groter, emotioneel ongemak me gedurende de hele voorstelling en de rest van de zomer zou bijblijven, want de vraag die Evelyne Coussens in haar recensie in De Morgen stelt, achtervolgt me nog steeds: ‘Wie speelt nu eigenlijk met wie?’

Lena Meyskens

recensie 01.10.2025

No One’s Gonna Love You Like Me – Steven Prengels / laGeste

Een gemeenschap in beweging

Steven Prengels noemt zichzelf componist, maar zijn praktijk vertrekt evenzeer van Duchamp als van Schubert. In No One’s Gonna Love You Like Me componeert hij niet zomaar muziek, maar een gemeenschap van tachtig lichamen. Zo toont hij wat ‘componeren’ in de meest letterlijke zin betekent: samenbrengen en herbetekenen.

Johan Wambacq

recensie 30.09.2025

POST! – Het Ei

Heerlijk analoog muziektheater

In POST!, de nieuwe muzikale kleuterproductie van Het Ei, staat spelplezier centraal. Letterlijk zelfs, want het hoofdpersonage koestert de vurige wens om te spelen en te musiceren met haar buurman. Al loopt de kijker af en toe samen met haar verloren in haar enthousiasme.

Ciska Hoet

recensie 29.09.2025

A Year Without Summer – Florentina Holzinger

Vrouwenhorror, onsterfelijkheid en extase

In Double take gaan twee Etcetera-auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Amber Maes en Marieke Schraepen schrijven elkaar na A Year Without Summer over vrouwenhorror, onsterfelijkheid en extase. “Er is niets triomfantelijks aan de visceraliteit van een stervend lichaam, er is niets triomfantelijks aan onverdunde doodsangst.”

Amber Maes, Marieke Schraepen

double take 29.09.2025