ça va

Needcompany Brussel

Uitzuiveren lijkt het motto van de Needcompany. De anarchistische werkwijze van het Epigonentheater, zonder leiding van, leverde een dito theaterstijl op. Fragmentatie, a-lineariteit, repetitief, post-modern en grotesk waren de termen waarmee voorstellingen als De Struiskogel of De Demonstratie werden beschreven. Vanaf Need to Know, de eerste voorstelling van het tot Needcompany herdoopte gezelschap, wordt een tendens duidelijk die reeds was ingezet bij Incident : uitzuiveren en abstraheren. De focus op een centraal thema wordt verscherpt. Bij Needcompany, wordt het concept beter zichtbaar, zowel in de thematiek als in de vormgeving.

Werner Strouven

recensie 15.06.1998

Ten Oorlog: Een trechter van gruwel en geweld

Ten Oorlog is een krachttoer. Van auteur Tom Lanoye, van regisseur Luk Perceval, van de acteurs van Blauwe Maandag Compagnie. Een megaproductie die aan zichzelf ten onder dreigde te gaan. Een media-evenement. Een scharnier tussen BMC en Het Toneelhuis. Etcetera blikt terug in drie stevige bijdragen. Luk Van den Dries bespreekt de voorstellingen.

Luk Van den Dries

recensie 15.03.1998

Ontmoeting op de pijngrens

Peter Anthonissen over De Pijn van Marguerite Duras, gespeeld door Chris Tieleman

Peter Anthonissen

recensie 15.03.1998

Op zoek naar vaste bodem in de waterstaat

Marleen Baeten zag een goed ingespeelde voorstelling van Venetië door De Roovers

Marleen Baeten

recensie 15.03.1998

Iets leuks voor de kinderen

Wouter van Looy over We maken een opera! bij de Vlaamse Opera

Wouter Van Looy

recensie 15.03.1998

Kan theater nog pijn doen?

Geert Sels over Theu Boermans’ Weense enscenering van Faust

Geert Sels

recensie 15.03.1998

Als spreken tot niets leidt

Pieter T’Jonck over Zwijg kleine van Dirk Tanghe: de dikken en de dunne.

Pieter T’Jonck

recensie 15.03.1998