Een realist die het onmogelijke zoekt: Mathijs Rümke

Loek Zonneveld

recensie 15.06.2004

Geen Prutswerk: Die Siel van die Mier (Het Muziek Lod & Het Net)

Tom Janssens

recensie 15.06.2004

Gezien op televisie: Kaatje is verdronken (Tom Van Dyck/De Kempvader)

Kwestie van er geen doekjes om te winden: Van Dycks eerste commerciële productie is een onderhoudende voorstelling geworden die borg staat voor een gezellig avondje theater met weinig hoofdbrekens. Vermaak verzekerd dus. Of ze de publiekstoeloop nu echt verdient, en of al die glunderende toeschouwers nu echt gelouterd de theaterzaal uitstappen, is een andere zaak.

Rud Vanden Nest

recensie 15.06.2004

Geschiedenis van een exotisch cliché: Ontvoering, verleiding en bevrijding. De orient in de opera (Willem Bruls)

Op een moment in de geschiedenis dat zo ongeveer alles wat uit het oosten komt, geassocieerd wordt met terrorisme en fanatisme, is het niet alleen belangrijk, maar zelfs noodzakelijk erop te wijzen hoeveel de westerse kunst en cultuur te danken heeft aan haar oriëntaalse verbeelding.

Erwin Jans

recensie 15.06.2004

Lectuur op een dubbel niveau: Kunst in netwerken (Pascale Gielen)

De laatste monografie van Pascal Gielen kan gelezen worden als een duidend, artistiek selectief en bij wijlen onthullend verhaal over hemelbestormers, culturele beoordelaars en makelaars in actie. Of als een theoretisch gelardeerde histoire-bataille van de hedendaagse dans en beeldende kunst in Vlaanderen na de jaren zeventig.

Marc Jacobs

recensie 15.06.2004

Look back in wonder…: ‘Zien en Zien’ en The Monkey Trial van tg Stan

Het is nog even wennen aan de gedachte, maar tg STAN wordt wel degelijk vijftien dit jaar. De eerste jaren waren redelijk rechtlijnig. Maar de jongste tijd schiet het parcours vele kanten uit, worden lijnen aangezet en dan weer stopgezet, om ze na verloop van tijd toch weer verder door te trekken. Daar is ‘zien en zien‘ een mooi voorbeeld van. Tijdens de voorstelling klonken enkele clausen bekend in de oren, en zie, na verificatie bleken ze uit Pick-up te komen. Oftewel, hoe een voorstelling na negen jaar een verlengstuk kan krijgen.

Geert Sels

recensie 15.04.2004

Mokerslagen van schoonheid: Peter Sellars’ The Children of Herakles

De openingsvoorstelling van het aankomende Holland Festival in Amsterdam wordt Euripides’ De kinderen van Herakles, in een verbluffend heldere, eenvoudige en transparante regie van de Amerikaanse regisseur Peter Sellars. De productie beleefde haar continentale première een ldeine twee jaar terug, september 2002, tijdens de RuhrTriennale, het festival onder leiding van Gerard Mortier. Een vrij onbekende tragedietekst van 2400 lentes oud bleek een verrassend jonge, moderne vertelling over asielzoekers.

Loek Zonneveld

recensie 15.04.2004