Hebzucht, Angst, Hoop – Het Nieuwstedelijk

Emancipatie van de afwezige  

Naar aanleiding van de polemiek met recensente Evelyne Coussens in 2014 maakte regisseur Stijn Devillé kenbaar dat zijn voorstellingencyclus Hebzucht, Angst, Hoop – over de oorzaken, gevolgen en uitwegen van de financiële crisis –in de eerste plaats beoordeeld wil worden als politieke daad. In haar bespreking trok Coussens volgens hem vooral teveel aandacht naar het artistieke (“er is te weinig theater aan jouw theater”). Laat dit stuk daarom een poging zijn Devillé’s suggestie op te nemen, los van elke bedenking bij die artistieke waarde. Maar wat kan dat betekenen, theater als verzetsdaad?

Jan-Jasper Persijn

recensie 20.02.2016

dbddbb – Daniel Linehan/Hiatus

Nieuwe klanken, nieuwe ruimte

Al bij het binnenkomen houdt dbddbb de belofte in van iets moois. Op het halfduistere podium schemert een scenografische installatie van het ontwerpersduo 88888: een abstract ogend woud van ragfijne pegels (233 stuks om precies te zijn) die vanaf een metalen plafondraster op verschillende, mooi geritmeerde lengtes naar beneden hangen. Straks zullen ze als een reusachtige modernistische lichtconstructie de verticale dimensie (boven/midden/onder) van de voorstelling accentueren. Aan een aantal van de dunne staven bengelen in een grote, horizontale kruisvorm een twintigtal sneakers, dubbel zoveel als degene waarmee de vijf dansers de podiumruimte in kaart zullen brengen.

Lieve Dierckx

recensie 08.02.2016

Mount Olympus. To glorify the cult of tragedy, a 24 hour performance – Jan Fabre / Troubleyn

Regimekunst

‘Breathe, just breathe. And imagine something new.’ Na een afmattende zit van 24h hoor je eindelijk de slotwoorden van Mount Olympus. Een kwartier eerder veerde het publiek in de Bourlaschouwburg al massaal recht om Jan Fabre’s ‘krijgers van de schoonheid’ toe te juichen, die bedekt onder veelkleurige lagen verf en glitterstof, hun achterwerk ritmisch op en neer stonden te schudden in de richting van het auditorium. Twerken heet zoiets. De dansstijl werd wereldberoemd dankzij de superster Miley Cyrus, die binnen de wereld van de mainstream popcultuur de twijfelachtige status geniet de grenzen van de pornificatie van het menselijke lichaam nog verder te hebben opgerekt. Wat stelt Fabre zich eigenlijk zelf voor bij ‘something new’? Rond zijn alom gehypete en met superlatieven overladen ‘meesterwerk’ hangt het aura van een heroïsch maatschappelijk verzet, terwijl de voorstelling gewoon de dominante ideologie van onze tijd reproduceert in een verhevigde vorm.

Sébastien Hendrickx

recensie 04.02.2016

Beckett Boulevard – De KOE

In de richting van het midden  

Beckett Boulevard opent met het afspelen van een radio-interview: een bekende stem stelt Natali Broods de vraag waar deze voorstelling in het hoofd van de makers precies is begonnen. Ze antwoordt met een persoonlijk beeld, een verre reisherinnering aan hoe zij als negentienjarige over een stuk niemandsland tussen Frankrijk en Duitsland sprong. Daarmee is meteen ook een opening gemaakt: beginnen is voor De Koe altijd een kunstgreep, een weloverwogen en gewichtige act. Dit expliciete beginnen – rondom de vraag wat het betekent te beginnen – anticipeert de zo typerende stijl van dit gezelschap, waarbij achter elke beweging, elke uitgesproken regel tekst, een vraagteken lijkt te staan. Het denkwerk dat hun voorstellingen vormgeeft, schemert steeds door in het uiteindelijke resultaat. In Beckett Boulevard ontwikkelt de vraag zich langzaamaan tot een fundamentele twijfel.

Jan-Jasper Persijn

recensie 28.01.2016

Closer – SKaGeN & Mathijs F. Scheepers

Acteurs 1, technologie 0.

Brengt technologie ons werkelijk ‘closer’? De vraag geldt evenzeer in de wereld buiten het theater als in de voorstelling van Mathijs Scheepers (SKaGeN) waarin de scène zijn verlengde vindt in een app op de smartphone van de toeschouwer. 

Kristof van Baarle

recensie 21.01.2016

Paradis – LOD Muziektheater & Hof van Eede

Paradis: Ode aan de omweg

De werkelijkheid zoals die is, is simpelweg ondraaglijk. Zoals je een tang nodig hebt om een gloeiende kool op te rapen, zo heb je een hulpstuk nodig om zelfs maar in de buurt van de realiteit te komen: om niet verbrand te raken – om niet zot te worden – door het besef van die rauwe, niet-causale, niet-rechtvaardige, niet-morele opeenvolging van gebeurtenissen waaruit het leven, ieders leven, bestaat. Storytelling is misschien wel de oudste tool om met die chaotische willekeur om te gaan. Het verzinnen van een narratieve structuur die pijnlijke gebeurtenissen in een groter kader plaatst biedt troost en zingeving achteraf, maar in sommige gevallen wordt de strategie ook vooraf ingezet. In zijn requiemroman Tonio, over het overlijden van zijn eenentwintigjarige zoon, heeft A.F.T van der Heijden het over de ‘oefening’ in de dood die fictie is. Hij maakt zich sterk dat de verbeelding werkt als een talisman: de worst case scenarios over de dood van zijn kind, die hij in zijn ergste nachtmerries al zo vaak heeft doorleefd, zouden hem in realiteit niet meer kunnen treffen. Vergeefse hoop. Het fictieve anticiperen van de vader is geen amulet. De dood komt alsnog wanneer het hem belieft.

Evelyne Coussens

recensie 14.01.2016

De Brievenschrijver – Simon Allemeersch/Globe Aroma

Simon Allemeersch opent De Brievenschrijver met excuses. Verontschuldigingen gericht aan zijn vader omdat hij diens grootvader (en dus Simons overgrootvader) een ‘deserteur’ had genoemd in de seizoensbrochure van het Kaaitheater. Wanneer Antwerpen in Duitse handen valt, vlucht soldaat Allemeersch naar Nederland. Vier jaar lang verblijft hij er in Zeist in een groot vluchtelingenkamp waar hij de dagen vult met het tegen betaling schrijven van brieven en een opleiding als machinist. In de voorstelling wordt de reconstructie van die persoonlijke geschiedenis tegenover de actuele asielcrisis geplaatst.

Jasper Delbecke

recensie 05.01.2016