BOG – OER. Een oefening

Niet denken!  (Verdorie, mislukt.)

Ik word altijd een beetje wantrouwig wanneer een voorstelling zichzelf een ‘oefening’ noemt – het klinkt als een voorafname op een mislukking, en zeg niet dat de makers ons niet hebben verwittigd. In het geval van OER, van de Vlaams-Nederlandse ‘collectie’ theatermakers BOG, mislukt de oefening inderdaad grandioos, maar dan bedoel ik op grandioze wijze, want de mislukking van de poging om niet te denken – dat is de inzet – leidt tot een bloedmooie en uiterst reflectieve voorstelling.

Evelyne Coussens

recensie 30.07.2016

Studio Orka – Chasse Patate

Over een nieuwe voorstelling geeft Studio Orka op voorhand nooit veel prijs. Dit Gentse locatietheatergezelschap houdt ervan om het mysterie van het theater te bewaren. Een tactiek die haar dienst al meermaals heeft bewezen. Dit betekent echter niet dat we zonder verwachtingen naar hun voorstellingen gaan kijken. Integendeel, Orka’s reputatie gaat hen voor. We kijken uit naar goed verborgen technische hoogstandjes, speelse vertellers, humor en melancholie die oud en jong verwonderen en ontroeren.

Eline Van de Voorde

recensie 19.07.2016

tg STAN – Alleen

Een voorstelling als een noodgreep

Moeten we het hebben over het feit dat Fikry El Azzouzi een Belgische schrijver is van Marokkaanse origine? Moeten we het hebben over het feit dat Sara De Roo een blanke actrice is bij een gevestigd Vlaams theatergezelschap? Moeten we in een recensie over de monoloog Alleen de artistieke analyse maken van het kunstwerk, of ook de sociaal-morele evaluatie van een samenwerking die blijkbaar (door het expliciet benadrukken van het culturele ‘verschil’) in de media wordt ervaren als ‘bijzonder’? De vragen zo provocatief stellen is ze natuurlijk beantwoorden. In de context van een kunstkritisch artikel vind ik de afkomst van de makers relevant noch interessant. Hopla, dat hebben we dan – weliswaar met een mooie praeteritio – ook alweer gehad.

Evelyne Coussens

recensie 27.06.2016

Theater Zuidpool – Zieke jeugd

Onder de lijst van personages van Krankheit der Jugend staat in de heruitgave uit 1947 een opmerkelijke aanwijzing: “Die Mädchen durchwegs sehr jung, die Männer etwas älter”. (De meisjes gemiddeld zeer jong, de mannen iets ouder.) De opmerking suggereert subtiel een seksueel machtsevenwicht, of juist een gebrek hieraan. Feitelijk zijn deze leeftijdsverschillen in het stuk van de Oostenrijkse schrijver Ferdinand Bruckner immers bijkomstig, hij portretteert studenten geneeskunde, van wie sommigen bijna afgestudeerd zijn. In ieder geval gaat het in de dramatische handeling om de schijnbare zuiverheid van de seksuele aantrekkingskracht, die enkel bij de jeugd zou spelen. Het enige iets oudere personage, Alt, is seksueel neutraal, of minstens onaangenaam dubbelzinnig, en hij speelt amper een rol in het machtsspel dat Bruckner beschrijft. Bij een enscenering van Zieke Jeugd kan de vraag dus zijn hoe deze (valse) schijn van onschuld zijn glans verliest en ontaardt in een onverwachte maar, achteraf bekeken, onvermijdelijke doodsdrift. Het zou Bruckners vraag kunnen zijn, en die blijft ook vandaag relevant.

Klaas Tindemans

recensie 22.06.2016

Wunderbaum & De Warme Winkel – Privacy

Sharing is caring

Op de rij achter mij noemde iemand de voorstelling na afloop heel herkenbaar. Opvallend voor een stuk dat zo met rollen en identiteiten speelt. Niet dat ik vies ben van herkenning overigens: het kan enorm bekrachtigend zijn. Maar vaak wordt een kunstwerk pas echt interessant als je jezelf juist niet meer terugziet in wat op de scène gebeurt. Daardoor ontstaat ruimte voor een ander beeld van jezelf, misschien zelfs van een ander leven. Naar de voorstelling Privacy van Wunderbaum en De Warme Winkel kun je op beide manieren kijken.

Frank Keizer

recensie 20.06.2016

Adelheid Roosen (Zina/Female Economy) – Wijksafari Bijlmer

De Bijlmer, het is één van de meest beruchte wijken van Nederland. Gelegen in het Zuid-Oosten van Amsterdam, helemaal aan de rand van de stad, aan de eindhalte van de metro. Veel “blanke” Nederlanders passeren er enkel wanneer ze naar een match van Ajax gaan of een concert in de Heineken Music Hall meepikken. De Bijlmer werd 50 jaar geleden rond tekentafels bedacht en in één keer neergepoot, volgens de modernistische overtuiging dat zo’n totaalconcept dé toekomst was waar iedereen zou willen wonen.

Filip Tielens

recensie 17.06.2016

Benny Claessens – Learning how to walk

Een zeer langzame neerwaartse gang

Benny Claessens brengt voor zijn tweede creatie bij NTGent vijf essentiële levensfases op scène. Learning how to walk, learning how to talk, learning how to touch, learning how to be alone, learning how to die: allemaal existentiële kwesties. Goed voor theater. Maar met de laatste twee stappen van het groeiproces is de regisseur zelf nog niet klaar, lijkt het.

Mia Vaerman

recensie 14.06.2016