Move 37 – Thomas Ryckewaert

Unheimlich of kitsch?

Seoul, Zuid-Korea, maart 2016: AlphaGo maakt een onverwachte beweging in het van oorsprong Chinese gezelschapsspel Go, die de wereld (alleszins die van de techneuten en andere geeks) op zijn kop zet. Met deze zet slaat het door artificiële intelligentie gestuurde systeem AlphaGo iedereen aanwezig (en de miljoenen mensen die het schouwspel live volgen vanachter hun scherm) met verstomming. Niet in het minst de tegenstander in het spel: de Zuid-Koreaanse wereldkampioen Lee Sedol, van wie het systeem genadeloos wint. In Go zijn namelijk meer zetten mogelijk dan er atomen zijn in het universum. Via deep learning is deze computer er tegen alle verwachtingen in toe gekomen een ongeziene zet in de historie van Go te ontdekken. AlphaGo’s manoeuvre gaat de geschiedenis in als Move 37. Wetenschappers allerlande trekken zich aan de haren in totale verstandsverbijstering: hoe is dit kunnen gebeuren? Hoe is het zover kunnen komen dat machines de mens kunnen verslaan in een spel dat niet alleen tactisch inzicht, maar vooral enige vorm van intuïtie en verbeelding vergt?

Elke Huybrechts

recensie 23.02.2019

8.2 – Radouan Mriziga, hetpaleis, fABULEUS & Moussem

Een andere kijk op rapmuziek

Bij een voorstelling op en over rapmuziek verwacht je wellicht loeiharde muziek, veel obscene gebaren en geleuter over geld en seks. Ik zeg maar wat. Maar zo loopt het helemaal niet in 8.2, de voorstelling die Radouan Mriziga maakte voor hetpaleis/fABULEUS/Moussem. Het genre is hier een vehikel voor, of zelfs de expressie van wat een generatie bezig houdt.

Pieter T’Jonck

recensie 21.02.2019

Chesterfield – Alix Eynaudi

Chesterfield van Alix Eynaudi begint als iemand je een rijkelijk geïllustreerd boekje in de handen stopt als je de zaal betreedt. Een tekst van Ann Carson over Hegels gedachtencapriolen biedt daarin haast terloops een leeswijzer voor de voorstelling. In Chesterfield gaat het niet om wat woorden, acties, objecten en dingen exact, op zichzelf, voorstellen, maar om wat er gebeurt als ze ‘tenderly mingle in speculation’. Beeldpoëzie.

Pieter T’Jonck

recensie 18.02.2019

Komt op/Gaat af – Nico Boon

‘Dit zijn verhalen over toeval, sterfelijkheid en fotografie’, krijgen we meteen te horen wanneer Nico Boon de scène opkomt. Met zijn solo Komt op/Gaat af wil hij ‘back to basics’. Als auteur voor grote theaterproducties ‘was ik mijn plezier kwijtgeraakt’, bekende hij kortgeleden aan De Brakke Grond. Tijdens zijn residentie bij het Amsterdamse cultuurhuis zag hij deze voorstelling, waarvoor hij concept, tekst en spel verzorgt, als een nieuw beginpunt. Hij beschrijft ze als een kans om het originele plezier van theatermaken terug te vinden.

Gerlinde Van Puymbroeck

recensie 04.02.2019

Cerebriraptor – Aurélie di Marino & Theater Antigone

Een zwartgallige mop vreet uw hersenen op

Met Cerebriraptor toont Aurélie di Marino in absurdistische en groteske dialogen hoe onze hersenen worden verbeuzeld door de technologie. Dit echter in een regie die zelf ietwat lijkt aangevreten door keuzestress.

Elke Huybrechts

recensie 21.01.2019

Splash! – Myriam Van Imschoot & Christine De Smedt

Van plastic soep naar Géricault: choreografie van een zwembad

De tweede samenwerking van de veelzijdige theatermaakster Myriam Van Imschoot en danseres en choreografe Christine De Smedt heet SPLASH!. In deze voorstelling vormt het prachtige Kortrijkse zwembad, dat in 2019 zal verdwijnen, de setting waar meer dan vijftig niet-professionele deelnemers het zwemmen en zijn mogelijkheden onderzoeken.

Vincent Focquet

recensie 29.12.2018

Iemand die slaapt – BOG.

(On)mogelijkheid van een eiland

Wat kan het theater met een boek waarin niets gebeurt? In Iemand die slaapt confronteert het Vlaams-Nederlandse collectief BOG. het minimalistische meesterwerkje van Georges Perec met zijn eigen uitgepuurde theatertaal.

Gilles Michiels

recensie 20.12.2018