ACHTER/AF – de KOE

Subjectieve chronologie van het KOE-kijken

Mijn kijkervaring haakt in ergens midden de jaren 2000, misschien wel met De Wet van Engel (2004); toch een van de eerste KOE-voorstellingen die ik me herinner. Ik weet nog dat ik van het vrolijke gepalaver van Bas Teeken, Bruno Van den Broecke & co volstrekt niets begreep, maar dat ik dat wel chic vond. Een beetje zoals wanneer je heel gedistingeerd champagne drinkt terwijl je eigenlijk geen champagne lust – het thema van het intellectuele en culturele snobisme loopt als een running gag door ACHTER/AF, de jubileumvoorstelling voor dertig jaar de KOE die begin mei in première ging.  

Evelyne Coussens

recensie 21.05.2019

Penelope Sleeps – Mette Edvardsen & Matteo Fargion

Penelope Sleeps begint in media res. Drie performers, quasi-dood liggend op de scene, en een klein harmonium plus – vermoed ik – een Casiotone wachten je op bij het binnenkomen. Je neemt eveneens plaats op de scene, waarbij het publiek een halve cirkel rond de performers vormt en je uitkijkt op de verdonkerde zaal waarin je gewoonlijk tijdens een theatervoorstelling zit. Nog altijd met de rug op de vloer liggend, begint Mette Edvardsen te verhalen over een kleine spin in de logeerkamer van haar ouders en de angst die dat soort geleedpotige haar inboezemt. Het vertellen komt neer op voorlezen: zowel Edvardsen als het publiek zien de tekst in drie talen geprojecteerd op een klein scherm dat vooraan rechts hangt.

Rudi Laermans

recensie 20.05.2019

Pleasant Island – Silke Huysmans & Hannes Dereere / Campo

 Twee jaar na hun succesvoorstelling Mining Stories zetten Hannes Dereere en Silke Huysmans hun artistiek onderzoek naar mijnbouw verder met Pleasant Island. Dit keer staat Nauru centraal, de kleinste eilandstaat ter wereld. Hoewel het duo opnieuw een veelgelaagd documentair stuk aflevert, kan het de hooggespannen verwachtingen niet volledig inlossen. 

Ciska Hoet

recensie 20.05.2019

Een jihad van liefde – Rashif El Kaoui, Amara Reta & Hans Van Cauwenberghe / Rataplan

Achter de verzoening het verdriet

In ‘Een jihad van liefde’ hield Mohamed El Bachiri een pleidooi voor menselijkheid na de aanslagen van 2016 in Brussel. De theaterbewerking van Rataplan herneemt zijn boodschap en toont de lijdende man erachter, al verhindert de heterogene speelstijl de chemie tussen de hoofdpersonages.

Gilles Michiels

recensie 13.05.2019

Orestes in Mosul – Milo Rau / NTGent

Oude pijn in nieuwe wrakken

Volgens zijn gekende recept kruist Milo Rau de Oresteia met het puin van een door IS geteisterd Irak. Orestes in Mosul trekt de tragedie niet zomaar een hedendaags jasje aan, maar vertaalt Aeschylus’ dilemma tussen dood en vergeving naar een urgent, hetzij systemisch werkstuk.

Gilles Michiels

recensie 30.04.2019

Doe de groeten aan de ganzen – Freek Vielen / hetpaleis & De Nwe Tijd

Het is niet omdat een jeugdvoorstelling een stekelig onderwerp durft aan te kaarten dat ze vanzelf gewaagd of geslaagd is. Doe de groeten aan de ganzen (+6), een voorstelling van De Nwe Tijd over de dood, ontsnapt ternauwernood aan de valkuil van het uitleggerige sentiment. Gelukkig is er circusartiest Danny Ronaldo, die onder het motto show, don’t tell de productie voorziet van een portie zwijgzaamheid.

Evelyne Coussens

recensie 19.04.2019

Bambi – Sarah Moeremans/Oostpool

Bambi Says No

Bambi is het zat. Niet alleen denkt bijna iedereen dat hij een meisje is, de stroperige manier waarop Walt Disney hem portretteerde, staat mijlenver van de werkelijkheid. De iconische ree neemt daarom het heft in eigen handen. Dankzij het geld dat hij won met een rechtzaak tegen Disney rond het schenden van dierenrechten, maakt hij een eigen film met zichzelf in de hoofdrol: The Real Bambi. Vanuit deze komische insteek komen regisseur Sarah Moeremans en auteur Joachim Robbrecht tot één grote parabel over emancipatie, objectivering en slachtoffer- en daderschap.

Ciska Hoet

recensie 16.04.2019