Perfect Wedding © Chris van der Burght

Leestijd 3 — 6 minuten

Perfect Wedding – Ivo Van Hove/Toneelgroep Amsterdam

Bij zijn aantreden als directeur van Toneelgroep Amsterdam zei Ivo Van Hove dat hij de stadsschouwburg opnieuw tot de belangrijkste speelplek van het gezelschap zou maken. Niet alleen zou hij het aantal speeldagen uitbreiden, ook nam hij zich voor om de zaal op heel andere manieren dan de gebruikelijke in te zetten. Sindsdien heeft hij er een parcours afgelegd dat daar ten overvloede demonstraties van gaf.

In Con Amore bijvoorbeeld bevond het speelvlak zich in het midden en kon het publiek van twee kanten zien hoe de acteurs tijdens het stuk de was konden doen middels een echt aangesloten wasmachine. In de recente Romeinse tragedies kon het publiek helemaal gaan en staan waar het zelf wou; het onderscheid tussen scène en tribune was helemaal verdwenen. Je kon ondertussen ook eten en de krant lezen en tegelijk nog de voorstelling blijven volgen.

Voor Perfect Wedding van de Amerikaanse auteur Charles Mee hebben Ivo Van Hove en Jan Versweyveld de hele parterre dichtgelegd. De scène is een gigantisch ovaal waar het publiek in enkele rijen omheen zit. Je kijkt niet enkel naar de acteurs, je kijkt ook naar de mensen die tegenover je zitten. Eerder al – in 2001 was dat – regisseerde Van Hove van dezelfde auteur True Love. Dat stuk speelde ook in een ovaal (toen weliswaar niet in de schouwburg, maar op het Westergasterrein). Jan Versweyveld gebruikte deze vorm ook toen hij bij Rosas voor de scenografie van Small Hands (out of the lie of no) tekende.

Perfect Wedding dateert alweer van 2005. Zelf zag ik het stuk pas toen het hernomen werd in de kerstperiode van vorig jaar. Ook in 2005 was de voorstelling in Amsterdam tijdens de kerstperiode te zien. Dat is niet toevallig. In België is ze (vooralsnog?) niet geraakt. Dat is jammer, maar ook begrijpelijk, want een gezelschap als dit kan onmogelijk met al zijn producties op reis gaan.

Je hoort wel eens zeggen dat er vandaag in het theater te weinig repertoire te zien is. De originele stukken, bedoelt men dan. Ja, er is wel Shakespeare, maar dan in zwaar bewerkte versies zoals die van Jan Decorte waarbij de stukken door de mangel worden gehaald en de regisseur er zijn eigen ding mee doet. Repertoire is echter zoveel meer dan de ‘originele’ Shakespeare. (Kun je de hedendaagse opvoering van een vertaling in modern Nederlands van een vierhonderd jaar oud theaterstuk trouwens ‘origineel’ noemen?) Repertoire is een echokamer. In Perfect Wedding wordt dat zeer duidelijk. Je hoort namelijk Shakespeare, maar je ziet hem niet.

Charles Mee schreef dit stuk in opdracht van Toneelgroep Amsterdam. Het volgt in grote mate de structuur van A Midsummer Night’s Dream. Maar evenzeer klinken andere stukken door. Als op een bepaald moment de doodgravers uitleg geven over hun beroep, moest ik natuurlijk aan Hamlet denken. En zo is er nog veel meer. Het stuk is opgebouwd rond een aantal eenvoudige tegenstellingen: beschaving versus natuur; huwelijk tegenover begrafenis (of ook: leven tegenover dood); westers versus oosters; jong tegenover oud. In de enscenering worden een aantal mannenrollen door vrouwen gespeeld, en omgekeerd. Bij de dansen op het einde van de voorstelling wordt die ‘geslachtsverwarring’ netjes rechtgezet: alle mannelijke spelers staan opgelijnd tegenover alle vrouwelijke spelers, ongeacht hun rol.

Het verhaal toont twee families die elkaar ontmoeten ter gelegenheid van een huwelijk. De verschillende generaties hebben uiteenlopende opvattingen over hoe je moet leven. Maar daar blijft het niet bij. De problemen van het (moeten) samenleven binnen gezin en familie worden naadloos gekoppeld aan de problemen van het (moeten) samenleven van verschillende culturen. De voorstelling bestrijkt een heel aantal stijlregisters. Muziek en verkleedpartijen zijn bepalend bij de wisseling van sfeer. Pakkende monologen (zoals van Hans Kesting) wisselen af met scherpe dialogen en grote groepschoreografieën (van Koen Augustijnen) in Bollywoodstijl. Na een tijdje heb je het gevoel dat je naar een musical zit te kijken (en dat is niet eens in de eerste plaats aan de muziek gelegen).

Perfect Wedding is een onvervalst pleidooi voor ware liefde. Het gaat tot op het randje van het sentimentele, misschien zelfs erover, maar het wordt nooit klef. Van Hove kadert het in zijn cyclus over het huwelijk, waarvan o.a. ook het veel hardere Scènes uit een huwelijk deel uitmaakte. Maar liefst twintig acteurs staan hier op scène. Je ziet de rijkdom en de vele mogelijkheden van een écht groot gezelschap van goed op elkaar ingespeelde acteurs. Jammer toch dat we dat in Vlaanderen niet hebben.

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

#111

01.04.2008

31.05.2008

Johan Reyniers

Johan Reyniers is schrijver en dramaturg. Hij was de directeur van de Leuvense organisatie voor hedendaagse dans Klapstuk (1993-1998) en artistiek directeur van het Kaaitheater (1998-2008). In 2008 werd hij hoofdredacteur van Etcetera. Sinds 2014 is hij hoofddramaturg bij Toneelgroep Amsterdam.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!