© Stanislav Dobak

Leestijd 4 — 7 minuten

Marco Torrice – Melting Pot

Dansen tot het publiek naar huis gaat

In de studio-ruimte van laGeste (de recente fusie tussen ballets c de la b en Kabinet K) komen een aantal dansers samen om een feestje te houden. 6 performers bezetten de ruimte met een enthousiast feestgevoel en een sterke persoonlijkheid. Melting Pot van Marco Torrice is een feest tussen dansers en enthousiastelingen, dat voornamelijk fijn voelt als je zelf deelneemt en niet als je enkel kijkt. Wie eerder kijkplezier zocht, zal bij Melting Pot op hun honger blijven zitten.

Choreograaf Marco Torrice werkt al sinds 2017 aan een Melting Pot-praktijk. Van workshops naar lessen naar performance probeert Torrice met verschillende dansers van verschillende achtergronden een (re)creatieve ruimte te installeren waar de grens tussen danser en toeschouwer vervaagt. Doorheen de jaren heeft het Melting Pot-project al steun gekregen van verschillende partners, die per jaar op de website van Torrice vermeld staan. De uiteindelijke uitwerking van de “Melting Pot” verschilt per partner. Deze keer werd de performance als ‘echte’ voorstelling geprogrammeerd door Viernulvier, LaGeste en het Theaterfestival. 

Als toeschouwer kom je binnen in een ruimte waar al een feestelijke spanning in de lucht hangt. De dansers bewegen van hier naar daar en de DJ achteraan in de ruimte speelt al muziek met een sterke beat. Dit zorgt ervoor dat de typische pre-voorstelling babbel minimaal is. Er staan langs weerszijden van het speelvlak twee kleine tribunes opgesteld. De meeste toeschouwers zitten op de grond of staan recht. Het begin van de voorstelling is niet direct duidelijk, omdat de muziek ervoor zorgt dat je niet hoort wanneer de deur sluit. De dansers komen samen in een dichte cirkel bij de tafel van de DJ en beginnen een vloeiende dans, waarbij ze als groep langzaam naar het middelpunt van het speelvlak bewegen.

Dit eerste deel van de voorstelling heeft wat weg van bewegingsoefeningen, waarbij een groep dansers steeds in contact met elkaar moet blijven. Dit fysiek contact lukt bij de dansers van Melting Pot niet altijd even vlot omdat ze soms tegen elkaar botsen, maar als toeschouwer zie je dat er een connectie is tussen de dansers en een plezier om met elkaar in een ruimte aanwezig te zijn. De bewegingen krijgen op een gegeven moment iets meer energie, waardoor het lijkt alsof ze een feestje beginnen. Ze richten zich nu ook meer naar het publiek, waarbij een danser eens dicht bij een toeschouwer begint te twerken of dansers samen vogue-elementen of andere ballroom-bewegingen in hun dans incorporeren. Samen met de muziek komen ze nooit echt tot rust, maar blijven ze constant actief. Ze dansen voor elkaar of samen of gewoon omdat ze er zelf zin in hebben. Een paar dansers doen een kledingstuk uit en dansen verder. Deze bewegingen lijken esthetisch echter vaak niet afgewerkt of bijzonder dansant te zijn. Het zijn simpele bewegingen die je in gewone feestzalen zou kunnen tegenkomen, bewegingen die gebeuren omdat iemand daar zin in heeft.

Melting Pot voelt als een fuif tussen vrienden waar je als buitenstaander net een glas wijn te weinig op hebt om er echt van te kunnen genieten.

De energie tussen de dansers wordt sterker wanneer ze weer dicht bij elkaar – quasi op elkaar – dansen en tot een hoogtepunt komen. De muziek stopt even en de dansers zetten zich neer op de grond om op adem te komen. Dit rustpunt duurt niet lang. Performer Mavi Veloso neemt een micro vast en geeft poëtische prompts aan de dansers, die als sensuele dieren over het speelvlak bewegen. Veloso ontpopt zich hier als performer. Ze spreekt het publiek aan, zingt en danst. Vanaf dit moment begint het echte feest van Melting Pot. De dansers proberen mensen aan te steken in het publiek om mee te feesten. Beetje bij beetje nemen mensen deel aan het gedans op het speelvlak. Hierdoor wordt het zicht steeds meer belemmerd van toeschouwers die nog op de grond neerzitten. De fuif breidt zich langzaam uit, waardoor de dansers ook steeds minder zichtbaar worden en niet meer echt belangrijk zijn. Deze fuif zal uiteindelijk even lang duren als het eerste deel van de voorstelling. De zaaldeuren staan open, maar het is eigenlijk niet duidelijk of je echt moet blijven of niet. Uiteindelijk beslissen op verschillende tijdstippen een aantal toeschouwers om toch te vertrekken. Er vinden  in dit tweede deel geen esthetische ontwikkelingen plaats. Het blijft simpelweg dat: een fuif tussen dansers en toeschouwers. 

De keuze voor de esthetiek van een fuif is niet onlogisch. Bij momenten doet het denken aan fuiven in zalen of discotheken waar een specifieke community samenkomt. Melting Pot refereert dan ook naar ballroom culture en andere stijlen die emancipatie vinden in het feestelijke. Het brengt echter niet veel meer dan een feestelijke dans, die tijdens het fuif-gedeelte ook niet altijd zichtbaar is door de feestende menigte. Je hebt als toeschouwer namelijk niet echt het gevoel dat dit jouw community is, daarvoor ontbreekt er een publieksdramaturgische opbouw. Het open einde van Melting Pot toont ook de clash tussen de codes van de fuifzaal en de theaterzaal. Bij rustpunten in de muziek willen toeschouwers applaudisseren, terwijl de feestgangers het eerder als teken zien om even wat water te drinken. Beetje bij beetje beslissen mensen om de zaal te verlaten tot er maar een paar mensen overblijven. De DJ stopt pas wanneer de resterende mensen in de zaal organisch besloten hebben om op te houden met dansen. Er volgt nog een klein applausje.

Melting Pot voelt als een fuif tussen vrienden waar je als buitenstaander net een glas wijn te weinig op hebt om er echt van te kunnen genieten. De dansers hebben een energetische band met elkaar, moedigen elkaar aan en bevinden zich op de magische tussengrens tussen vrienden en geliefden, maar daar ben je als toeschouwer niet meteen deel van. Het is een plaats die je moet kiezen om in te nemen, wat niet evident is. Het type toeschouwer dat zich snel in een feest gooit, zal enthousiast deelnemen aan het tweede deel van de voorstelling en waarschijnlijk heel wat plezier uit het dansfeest halen. Het spijtige is echter dat je er maar weinig aan hebt om naar een feest te blijven kijken waar je geen zin in hebt.

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

recensie
Leestijd 4 — 7 minuten

#169

15.09.2022

14.12.2022

Lena Vercauteren

Lena Vercauteren behaalde een diploma Vergelijkende Moderne Letterkunde en studeert op dit moment theaterwetenschappen aan de Universiteit Gent. Daarnaast is die dichter, librettist en poëzieredacteur bij Kluger Hans.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!