abonneer

#183

08.09.2026

—

14.01.2027

Nieuwsbrief

Advertenties

Laten we het de volgende keer wel proberen!

Een oproep aan jonge theatergezelschappen om bij de volgende ronde structurele werkingsmiddelen aan te vragen

Er was opvallend weinig te horen en te lezen over het magere aandeel van jonge theatermakers en gezelschappen die een dossier indienden in het segment van de structureel gesubsidieerde organisaties. Waar komt die weigerachtigheid om structurele middelen aan te vragen vandaan? Louis Janssens en Simon Baetens roepen hun generatiegenoten op om het de volgende keer wel te proberen.

Simon Baetens, Louis Janssens

essay 15.12.2022

Stijgt het volume in de theaterzaal?

Over auditieve horizonten en dynamische tendensen

Theatermakers ontdekken volop het auditieve potentieel van de theaterzaal. Maar Leonie Persyn vraagt zich af of geluid echt een stap naar voren zet op de planken, of gaat alleen het volume omhoog? In Ferox Tempus. Terror at its best (2022) overspoelt Luanda Casella haar publiek met een oorverdovende soundscape van fragmenten uit films, popsongs, interviews, games enzovoort. David Weber-Krebs nodigt in The Silencing net uit tot luisteren, door uitermate spaarzaam met geluid om te springen. De voorstellingen typeren twee van de huidige tendensen. Enerzijds een crescendotendens, waarbij het geluid de toeschouwer meevoert door de auditieve scenografie van het personage. Anderzijds een diminuendotendens, die de toeschouwer uitnodigt om de auditieve horizon van de theaterzaal mee te definiëren.

Leonie Persyn

essay 15.12.2022

Nieuwsbrief

Trage veranderingen van binnenuit

Over institutionele dramaturgie en stage lopen in een theaterhuis

Wat is nu het nut van grote instellingen in een theaterveld? Het is een vraag die in deze tijden van financiële precariteit vaak wordt gesteld. In een opinie in The Guardian uit 2012 zei theatercriticus Lyn Gardner al dat we geen subsidies meer mogen geven aan de grote instellingen, ten voordele van kleine organisaties.1 Ook steeds meer jonge makers zetten zich af tegen de oude ensemblewerking: weg met het statische instituut, lang leve het rizoom. Als queer posthumanist kan Lena Vercauteren zich daar deels in vinden, minder als theaterwetenschapper en beginnend dramaturg. Is er dan echt niets meer aan te vangen met het institutionele? Begin dit jaar stapte hen Internationaal Theater Amsterdam (ITA) binnen als stagiair dramaturgie, voornamelijk om ervaring op te doen, maar uiteindelijk ook om die vraag voor zichzelf te beantwoorden.

Noah Lena Vercauteren

essay 15.12.2022