Met het succes dat de tweede produktie van Wissel Theater, Où est la bête, de voorbije maanden te beurt viel, kan die faam zich alweer een stukje uitbreiden. De beste reclame voor de school bestaat trouwens uit voorstellingen van oud-leerlingen. Gezelschappen opgericht door Lecoq’ers zijn, net als de studentenpopulatie van de school zelf, vaak internationaal van samenstelling. Zo vinden we bij Wissel Theater een Vlaming (Pierre Callens), een Canadees (Neil Cadger) en een Amerikaan (Craig Weston) terug.

Pantarei is nog zo’n groep oudleerlingen van Lecoq; momenteel maken twee Vlamingen, een Spanjaard en een Japanse daar de dienst uit. Hun nieuwste produktie, Coeur humide, trok tot voor kort door Vlaanderen. En in oktober was in Brussel het Théâtre de Complicité te gast. Deze groep heeft Londen als uitvalsbasis en bestaat uit een Brit, een Italiaan en… een Vlaming (Jos Houben). Jawel, allen studeerden aan de Ecole Jacques Lecoq.

Outpost, de eerste produktie van Wissel Theater, was vooral een stijloefening: pretentieloze nummertjes, een bekoorlijke combinatie van mime en vertellen, met weinig rekwisieten en decorstukken. Met Où est la bête zijn de Wissels in één klap volwassen geworden. Het is een zeer afgewerkte voorstelling, een bewerking van de Griekse mythe van de reus Procrustes, die zijn gasten een hartelijke ontvangst geeft en ze ’s nachts in hun bed vermoordt. Bij de Wissels is dit een thriller geworden waarin twee wereldvreemde detectives de al even bizarre “hotelkiller” (= Procrustes) achternazitten. Het gespannen volgen van de intrige verhindert in geen geval dat je geniet van de muzikale intermezzi (zang begeleid op zelf geconstrueerde muziekinstrumenten), het uitstekende acteren, het sober-futuristisch decor, de subtiele belichting, enz. Een treffer.

Coeur humide daarentegen bekoort heel wat minder. Pantarei wil op basis van “een soort gestructureerde improvisatiemethode (…) het banale met het fantastische, het reële met het ludieke (…) verenigen” (programmabrochure). Cœur humide speelt zich af in een (gesuggereerde) televisiestudio, en vier mensen bewegen zich door deze ruimte als was het een post-nucleair, desolaat landschap. Weinig tekst, een aaneenrijging van bepaalde situaties, ontmoetingen, spelletjes enz. Af en toe is het best grappig en leuk om te bekijken, al mist de groep een strikte regie, die de aanwezige ideeën vorm geeft en de verschillende onderdelen van de voorstelling samenkit tot een afgewerkt geheel.

Dan is het Théâtre de Complicité beter geslaagd in zijn opzet. Dit trio, voor hun nieuwe voorstelling More Bigger Snacks Now aangevuld met een extra-acteur (les trois mousquetaires, quoi), brengen recht-voor-de-raapse slapstick. Niks diepzinnig, veel getrekkebek en enkele honderden clichés samengebald in vijf kwartier. Het métier, het acteertalent van deze acteurs maakt alles goed, al was de voorstelling waarmee ze vorig jaar door Nederland en Vlaanderen trokken, A Minute Too Late, iets pittiger.

Drie groepen uit de stal van Lecoq, drie totaal andere voorstellingen. De verschillen tussen deze theatermakers zijn groter dan de overeenkomsten. Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is, ondanks het gemeenschappelijke nest. Gelukkig maar.

OU EST LA BETE van en door Wissel Theater; regie: Leah Hausman; met Neil Cadger, Craig Weston en Pierre Callens; decor: Paul Caduff, Nico McMaster en Bert Vervaet; licht: Francis Gahide; kostuums: Hilde Cromheecke; rekwisieten: Brie Leloup.

Gezien op 3 oktober in CC Ter Dilft, Bornem.

COEUR HUMIDE met: Dirk Opstaele, Kayoko Mori, Pedro Edo en Luc De Wit; œuil extérieur: Oscar Molina; decor: Toon Moenders; licht: Bert De Raemaeker/Pat De Wit.

Gezien op 17 oktober in CC De Borre, Bierbeek.

MORE BIGGER SNACKS NOW met: Tim Barlow (als gast), Jos Houben, Marcello Magni en Simon McBurney; techiek: Micheline Vandepoel.

Gezien op 16 oktober in de Beursschouwburg, Brussel.