Mijn favoriete fictieboek zijn de verzamelde verhalen over Winnie De Poeh van A.A. Milne. Blijkbaar zijn beren een wederkerend thema in mijn leven en werk. Als jong kind kwam ik voor het eerst met de beer in aanraking dankzij mijn oma, die er voor het slapengaan uitvoorlas, en soms zelfs nieuwe avonturen verzon met die beer in de hoofdrol. Eigenlijk isWinnie de Poeh de eerste clown waarmee ik ooit in aanraking kwam, geheel eigenzinnig beweegt hij zich voort, hij doet alles op zijn eigen manier, gaat op zijn kop de trap af en vraagt zich even af of het ook anders kan. Later las ik Tao van Poeh van Benjamin Hoff en leerde ik dat er van die beer eigenlijk echt veel te leren valt, dat zijn levenswijze diep filosofisch is en in deze tijden nog zo relevant. Zijn naam alleen al verwoordt een belangrijk concept binnen het taoïsme, pu (uitgesproken als Poeh), een staat van zijn waarin je openstaat voor de natuurlijke stroom van het leven en verbinding kunt ervaren. De kapitaalloze wereld van Poeh staat lijnrecht tegenover de onze. Waarin wij denken dat we tijd kunnen besparen, laat Poeh zien dat je tijd alleen kunt beleven, in het moment. En zo zijn er nog talloze voorbeelden.

Poeh en het verdwijnen in fictie hebben me door de moeilijkste momenten in mijn leven geholpen. In je hoofd kun je overal naartoe. Ook als ik ziek of boos was, ontsnapte ik vaak in de wondere wereld van Winnie de Poeh, en zo werd fictie mijn gezondste copingmechanisme wanneer de realiteit te pijnlijk was. Wanneer ik ziek was, ontsnapte ik vaak in de wondere wereld van die beer. Later, toen ik puberde, ruilde ik de verbeelding van de beer in voor andere ficties, zo speelde ik de sterfscène uit Moulin Rouge! na toen ik met een zware griep in mijn bed lag. De fictieve sterfscène gebruikte ik om met ziek zijn om te gaan, om er iets mee te doen, om er verbeelding aan te geven. Zo kon ik copen met die onaangename griep. Steeds meer voel ik dat ik, door alles wat er op dit moment in de wereld gebeurt, naar fictie grijp, naar Winnie de Poeh grijp. Misschien zou het een radicaal antwoord kunnen zijn om wapens met fictie en verbeelding te bestrijden.

Steeds meer voel ik dat we vandaag verhalen kunnen gebruiken, zelf heb ik nood aan een nieuwe odyssee, en ik denk dat ik ze gevonden heb. Deze odyssee gaat over een beer die heel graag honing eet en vriendjes heeft die allemaal proberen om van hun zwaktes hun kracht te maken. Om zorgzaam en vanuit vertrouwen samen te leven. Winnie de Poeh op het theater zetten is de mensen weer een beer geven, een beer en een odyssee. Tegenover het overheersende individualisme wil ik verbinden. Ik geloof nog steeds dat theater kan verbinden, het ontroert mij steeds opnieuw dat zovelen samen op eenzelfde avond naar hetzelfde kijken en een ervaring delen. Die nieuwe odyssee is er in mijn wildste dromen een waar het gehele theaterlandschap voor samenwerkt en zich verbindt, als een soort mini-spiegelsamenleving van hoe het zou kunnen zijn als mensen samenwerken en zich verbinden en verbeelding en fictie gebruiken. Het wordt een jaar van Poeh waarin telkens kort aan een voorstelling gewerkt wordt, waarna deze aan een andere ploeg wordt door gegeven, en telkens gaat één acteur mee naar de volgende Poeh, als een soort estafette. Aan het einde van het theaterseizoen sluiten we af met een marathon van Poehs. Het wordt een ode aan de fictie, een feest dat verbeelding en verbinding viert.