Het theater is een theater en
dus nam de acteur al het woord. Dat stond voor:
durf, drang, ijdelheid.
Ik wilde u licht duwen, zei hij, u
bewegen zonder dat u vermoedt
dat u iets gewichtigs doet.
Wij steken de rivier over, riep hij ritueel
springend over tollende boomstammen,
drijven mee naar de zee, gillend
naar het lillend landschap.
(Tiens, dat rijmt, de acteur is een poëet.)

Het theater is een theater en de acteur had last
van horror vacui, laadde de zaal op met zijn stem
maar dacht dat die groter was.
Hij zong
in een opera over de dood.
Soms was hij een karikatuur van een karikatuur
maar dat hief elkaar niet op.
Tijdens het optreden stonden mensen op
en liepen buiten om alvast de receptie te beginnen.
(Tiens, hoe was de receptie van het theater?)

Ondertussen jodelden wij – de auteurs van het sous-sol –
onder de scène onze refreinen van de dood.
Jeroen over een file op de snelweg en
toen hij eindelijk de bron van het onheil vond,
zag hij het Tentje, zei hij, zag hij
de zwaargewonde zich ter plaatse openen
voor de laatste zorgen der zalving.
En ik over een dakwerker onder een deken
die ik met wijd open ogen zag in de Parijsstraat
die met wijd open armen lag in de Parijsstraat,
alleen zijn ogen gaven nog een teken.
En Kristien over een openhartoperatie in Aalst
die ze bijwoonde en verstoorde en de arts
vermoordde met verkeerde vragen
over euthanasie. (Soms is zij zo.)
En Peter over hoe een vriend zijn hond
plots op bezoek een mus uit de lucht kon plukken
en hij de mus in een schoenendoos trekkepotend
naar het ziekenhuis bracht, op zoek naar chloroform
om een zachte dood te kopen en lukraak stormde hij
een kamer binnen (in nood mag iedereen dopen)
vragend: chloroform alstublieft.
De chirurg gaf een flesje en zei:
ga nu weg, alstublieft, en naaide verder.
En Paul tenslotte zweeg. Hij durft
zelfs zwijgen als hij gedichten reciteert.

En intussen was boven ons het theater
en het theater was een theater.
Een magere oude vent vond de avond te lang duren
en had al spijt van zijn abonnement.