Requiem for a Young Soul is niet de eerste samenwerking tussen performancekunstenaar Charles Pas en componist Rint Mennes. In hun vorige voorstellingen gingen ze al op een gelijkaardige manier op zoek naar een abstracte verbeelding van emoties en een donkere atmosfeer, zoals in Sing Along en Person Longing for Human. Voor Requiem for a Young Soul zoeken ze de rauwe gevoelens op rond rouw en dood. De titel suggereert een groot verdriet, aangezien het overlijden van een jong persoon vaak harder binnenkomt. Het is een rouw waarop we niet voorbereid zijn. Zo’n thema vraagt om een duik in de duisternis of net een sterke catharsis, afhankelijk van de mate waarin de makers het publiek (on)comfortabel willen maken. Pas en Mennes kiezen voor het eerste, maar misschien net niet radicaal genoeg.

Flitsende bewegingen in het donker

De voorstelling begint vanuit stilstand. De scenografie is sober. Boven de zwarte dansvloer zweeft een abstracte, houten vorm die iets weg heeft van een galg, een memento mori die boven de voorstelling hangt. Voor de lichten uitgaan verschijnt er in witte letters een poëtische tekst op het achterdoek. “It’s death that makes us want to live” en nog wat over de waarde van de dood in het leven. De tekst maakt plaats voor een filmfragment in negatief en sterk contrast, waarvan het geluid klinkt alsof je onder water zit. Twee witte paarden lopen rond op een grasveld. Ze benaderen en besnuffelen elkaar, trekken zich dan weer terug. De grens tussen spelen en uitdagen is dun. Lopen ze vrolijk samen rond of is dit een dreigende achtervolging? 

“De performers bewegen door de ruimte alsof ze in een woelige mensenmassa heen en weer worden geduwd.”

Na een korte black-out verschijnen de twee performers (Artemis Stavridi en Pleuni Veen). Net als bij de paarden is er iets oninterpreteerbaar aan de manier waarop zij met elkaar omgaan. Ze maken schokkerige bewegingen met hun schouders, een afwisseling van wegtrekken en krachtig vooruitduwen. Ze bewegen door de ruimte alsof ze in een woelige mensenmassa heen en weer worden geduwd. Tegelijkertijd horen we een dreunend geluid. De visuele chaos neemt nog toe wanneer de vier lichtspots een eigen beweging krijgen en in verschillende richtingen en tegen afzonderlijke snelheden heen en weer beginnen te zwaaien. De twee dansers vormen een wervelwind die uitdeint en weer inkrimpt. 

Het wordt nooit echt duidelijk of de performers troost bij elkaar vinden of elkaar enkel dieper het duister in trekken. In hun gezamenlijke, bijna synchrone choreografieën valt niets warms of comfortabels te lezen. Wanneer ze elk apart bewegen, dansen ze zich verloren. In één scène wordt het onevenwicht visueel sterk uitgewerkt, met Veen in rust en Stavridi gevangen in stroboscopisch licht. Er zit een aanhoudende spanning in de onduidelijkheid rond hetgeen ze voor elkaar betekenen.

De voorstelling bouwt traag op naar een grillige, fysieke confrontatie tussen de twee dansers. Ze trekken aan elkaars kleren en trekken elkaar naar de grond. Ze kruipen onder elkaars ledematen. Het is een gevecht van de een om samen te blijven, van de ander om te vluchten. Uiteindelijk lukt het Stavridi om zich los te trekken. Veen blijft alleen achter, terwijl Stavridi toekijkt. Zachte muziek weerklinkt. De toevoeging van stem is een fijne ontwikkeling die harmonie toevoegt aan de chaos die er voorheen was. Helaas bezoedelt de directheid van de tekst de mooie en abstracte melancholie. Met verzen zoals “One chasing, one going away” wordt de interpretatie voorgekauwd. Met de herhaling van “I hold you” en een trage fade-out wordt het einde ineens heel simpel.

Esthetisch oncomfortabel 

Auditief en visueel creëert de voorstelling een unheimliche ervaring. De soundscape van postrock, fragmenten uit filmmuziek, elektronisch geruis en getik varieert tussen chaos en harmonie. Het heftige lichtgebruik werkt sterk desoriënterend. Met de lange stroboscopische scènes en felle lichten die op een bepaald moment rechtstreeks op het publiek gericht staan, zorgt Requiem voor een oncomfortabele prikkeling (al had deze migraine-patiënt graag een duidelijkere waarschuwing vooraf gehad). De choreografie van de twee lichamen in de donkere ruimte onder een galg creëert een donkere sfeer, die het oncomfortabele gevoel van rouw probeert op te roepen. 

“Het gevoel blijft hangen dat de confrontatie tussen Veen en Stavridi niet helemaal wordt uitgepuurd.”

Er zit een bepaalde kracht in de chaotische scènes tussen Stravidi en Veen. Iets dat moeilijk te vatten valt, maar intrigerend is om naar te kijken en te luisteren. De spanning blijft echter niet de hele voorstelling interessant. De tekst over de dood aan het begin geeft houvast, de muziektekst aan het einde geeft dan weer te veel prijs. Het gevoel blijft hangen dat de confrontatie tussen Veen en Stavridi niet helemaal wordt uitgepuurd. 

Requiem for a Young Soul zoekt naar de verbeelding van rouw en verdriet. Er zitten interessante beelden en prikkels in, maar de chaos van de voorstelling ontwikkelt zich niet sterk genoeg om die emotie tot zijn diepste, meest betekenisvolle punt te brengen. Jammer, want met de fysieke kwaliteiten van beide dansers en de wrange soundscape is het potentieel daarvoor wel aanwezig.

Dit najaar op tournee in Nederland.