“Men denkt dat regisseren zo’n leuk vak is: regisseurs zijn de vaandragers van overtuigingen, de verbeteraars van de mensheid, de die-ners van het algemeen belang. Blödsinn. Je hebt alleen die paar momenten. En verder een vaak vreselijk grote eenzaamheid. Enorme twijfels, waarmee je bij elke voorstelling opnieuw geconfronteerd wordt. Steeds weer zie je dat het ernaast was, dat het gelogen was, dat het vloekt.”

Franz Marijnen in gesprek met Hanneke Savenije, Desillusies, in De Tijd, 6 juni 1987.

“Wanneer je intens werkt met akteurs, komt er soms op een half uur iets dat zeer goed is. Het hangt ook allemaal af van het stuk, van de atmosfeer waarin gewerkt wordt, van de flexibiliteit en vindingrijkheid van iedereen. Ik heb graag veel tijd want akteurs moeten hun rol kunnen laten bezinken, er afstand van nemen. Dat kan niet in een stresstoestand, wanneer die voorstellingsdatum te dicht ligt.”

Dirk Tanghe in gesprek met Roger Arteel, Energie, elektriciteit moet ik voelen in Knack, 8 juli 1987.

“Trouwens, een bomvolle zaal, dat zijn nog maar 300 mensen. Dat is al evenmin de grote massa. Cultuur is in die zin heel elitair. Een boek ook. Hoeveel mensen zouden één welbepaald boek van die specifieke auteur lezen? Dat is ook de wereld niet. Dat is steeds weer een kleine elite. Kunst is elitair. Alles is elitair.”

Johan Wambacq in gesprek met Klaus Van Isacker, Het swingt hier verdorie wel! in Het Laatste Nieuws, 4 juli 1987.

“De kracht van het hedendaagse Vlaamse toneel hangt samen met de kritische houding die Vlaanderen van oudsher heeft ten opzichte van zijn eigen geaardheid, een attitude die ontbreekt in Nederland. Tegelijk zijn wij kinderlijker en brutaler in het naar voren brengen van elementen uit de Vlaamse burgerlijkheid, het dorpsleven en die typisch Vlaamse geaardheid: het overtuigd zijn van het eigen gelijk, maar het niet hebben.”

Viviane De Muynck in gesprek met Kester Frenks, Een gevecht op niveau in NRC Handelsblad, 28 augustus 1987.

“Voor mij is theater echter een magische plek en daar zijn er nog maar zo weinig van.”

Ischa Meijer in gesprek met Hanny van der Harst, “Eén uur cultuur is mooi, daarna weer aan de borrel” in Trouw, 4 augustus 1987.