“Ziet de toekomst er beter uit? Misschien ontpopt de nieuwe minister zich als de Jack Lang van België?

Van Vlaenderen: Mmmm. Ik denk het niet. En bovendien moet je het werk van Lang relativeren. Hij maakte ook keuzes, nu is hij geen minister meer en het beleid wordt weer omgegooid. Er moet een continuïteit komen in het beleid, op lange termijn. Drastische veranderingen zijn niet nodig, gewoon een evaluatie op lange termijn, rustig en overwogen. De huidige adviesraad zou bijna maandelijks een balans komen opmaken. Ik merk dat collega’s daveren van angst als de première tegenvalt, als het publiek wegblijft. Er wordt een druk uitgeoefend die niets te maken heeft met artistieke bekommernissen. Je wordt zo omkaderd dat je stikt, terwijl het kader meer openheid zou moeten brengen.”

Rudi Van Viaenderen in interview met M.Kemps, “De leeuw van Vlaanderen” in Deze Week in Brussel, 18 september 1986

“Vorig jaar en het jaar daarvoor kreeg Poëzien 3 miljoen subsidie voor 250 voorstellingen en een totaal toeschouwersaantal van 60 000 per jaar. Daarbij werden vooral schoolvoorstellingen gegeven. Kultuurminister Dewael heeft die schoolvoorstellingen als aanleiding genomen om de subsidies in te trekken. Poëzien zou volgens hem eerder een ‘edukatieve dienst zijn’, vertelt Robert Van Yper (administratief direkteur). Drie weken later stuurde Dewael een brief aan Coens dat de scholen meer aan kultuur moesten doen.”

Gerry De Mol, “Theater Poëzien bijt van zich af” in De Morgen, 15 oktober 1986

“Dansers vertegenwoordigen in de zuiverste vorm de Amerikaanse obsessie van het schone lijf. Maar deze wezens die met een glorieuze sprong in de coulissen verdwijnen, belanden in een kooi van twijfel aan zichzelf, werkdagen van tien uur en een meedogenloze spiegel. Omdat ze zo graag dansen, willen ze alles doen om te blijven optreden – ze zijn zelfs bereid om tegen hun lichaam te liegen. Als een teenager deed Gelsey Kirkland, sterdanseres bij Balanchine, haar borsten en lippen aandikken met silicone en liet ze haar oorlellen bijwerken; ze hongerde zichzelf geregeld uit en later leerde ze zelfs te kotsen om haar gewicht op een laag peil te houden. De meeste mensen die zo ziek zijn als zij, krijgen hulp. Kirkland kreeg applaus.”

Laura Shapiro in Newsweek, October 13, 1986

“Wat is dat, een visie hebben op het theater? Dat zijn grote woorden, maar eigenlijk slaat dat nergens op. Wij blijven ons gewoon verzetten tegen de vercommercialisering, tegen het toneel dat consumptieartikelen aflevert voor een publiek dat consument is geworden, tevreden met het nauwelijks kritisch aanvaarden van merkartikelen. Over de manier waarop je dat klaarspeelt, moet je je voortdurend bezinnen. Daardoor heeft ons theatertje in de afgelopen decennia ook al heel wat metamorfosen ondergaan. Eigenlijk is ons existentie-doel niet zozeer: te willen amuseren. Maar wel: te willen verstoren. Met het ‘kunstwerk’ te willen reageren tegen de steeds groter wordende verloedering.”

Herman Verschelden (directeur) over twintig jaar Malpertuis in De Morgen, 10 oktober 1986

R. Rotthier: Hoe voelt het om als beeldenstormer van de jaren ’60 te werken voor…
G. Deflo: Grotendeels voor een bourgeoispubliek, ja.
R. Rotthier: Misschien niet eens dat. Misschien gewoon voor een ambassadepubliek.
G. Deflo (deemoedig): En dat is niet het ideaal geweest van de jongen die voor u zit. Die wou de wereld veranderen. Ik was ook als wereldverbeteraar in Cuba in ’68. Ben ik niet kwijt hoor.
R. Rotthier: En nu staat u als wereldveranderaar te werken voor een gegoed publiek dat…
G. Deflo: Voilé. Begrijp je nu dat er bij mij iets scheef zit. (…) Haal alle gastarbeiders naar mijn “Sluwe Vosje”. Ze zullen hun ogen opentrekken. En dat is geen gemakkelijke muziek. Toon ze mijn “Cendrillon” en ze zullen verrukt zijn. Omdat ik zelf die benadering heb. Ik luk niet altijd maar dat is mijn doel: een spektakel maken dat iedereen aanspreekt.

De Morgen, 8 november 1986