Zintuigen. Het zijn geen loutere instrumenten van waarneming, maar ritmische velden waarin lichaam en omgeving met elkaar verkeren. Ze bemiddelen tussen het zichtbare en het onzegbare, tussen aanraking en betekenis, tussen geluid en herinnering. Zintuigen zijn de eerste taal die we spreken, misschien ook de laatste. 

De atelierruimte waar de korte performance er is geen ritme, er is regen plaatsvindt wordt gevuld met een zorgvuldig opgebouwde soundscape. Afhankelijk van de plek waar je zit in de ruimte, klinkt de regen anders: soms dichtbij en intens, soms eerder ver weg en gedempt. De klankbeleving verschilt subtiel per positie, wat meteen de zintuiglijke focus van de voorstelling aangeeft.

“De Klerks intonatie lijkt de opmaat voor een geleide meditatie. Alsof je als toeschouwer wordt uitgenodigd om samen met hem langzaam weg te zinken uit de dag.”

De Klerk heeft een rustige, beheerste présence. Hij gaat gekleed in een witte linnen broek en een eenvoudig grijs T-shirt. Even ingetogen neemt hij plaats voor een paar micro’s. ‘Het is ochtend’, zegt hij, met een zachte, warme stem. Zijn intonatie lijkt de opmaat voor een geleide meditatie. Alsof je als toeschouwer wordt uitgenodigd om samen met hem langzaam weg te zinken uit de dag.

Het is ochtend
Zeg ik
En ik weet
Dat het ochtend is
Omdat ik het zeg
Omdat het ochtend is
Dus bij deze
Opnieuw
Het is ochtend
En ik proef de slaap
En het is middag
En ik ruik de hitte
En het is avond
En ik lig
Knip het licht uit
En het is ochtend

© Joris van den Einden

Ritme, herhaling, overgave

De dertig minuten durende solovoorstelling bestaat uit een repeterende opeenvolging van bovenstaande zinnen. De Klerks stem heeft een haast rituele cadans: met gesloten ogen, lippen dicht tegen de microfoon en met een zacht meewiegelend hoofd brengt hij de woorden poëtisch tot leven. Hij speelt bewust met timing, pauzes en stilte en wisselt deze af met zorgvuldig geplaatste geluidselementen die hij live aanstuurt via een compact mengpaneel. Visuele prikkels ontbreken vrijwel volledig, waardoor je als toeschouwer bijna vanzelf geneigd bent de ogen te sluiten en je volledig over te geven aan de sonore ervaring. Deze minimale, bijna meditatieve opzet versterkt de zintuiglijke impact en onderstreept het experimentele karakter van de voorstelling.

“Visuele prikkels ontbreken vrijwel volledig, waardoor je als toeschouwer bijna vanzelf geneigd bent de ogen te sluiten en je volledig over te geven aan de sonore ervaring.”

Toch is het visuele element, ondanks de focus op horen, niet geheel zonder betekenis. De atelierruimte waar de voorstelling plaatsvindt is voorzien van felle witte tl-verlichting en heeft geen gordijnen, waardoor het daglicht ongenadig naar binnen valt. Deze heldere, koude setting ontneemt het stuk een deel van zijn sfeer en intimiteit. 

er is geen ritme, er is regen is geen traditionele voorstelling, maar een uitnodiging tot verstilling en zintuiglijke openheid. Het werk herinnert ons eraan hoe essentieel luisteren is – niet alleen met onze oren, maar met ons hele lichaam en bewustzijn. In de meditatieve atmosfeer vervaagt de grens tussen performer en publiek. Zodat je na een halfuur langzaam de ogen opent, alsof je ontwaakt uit een zachte, dromerige trance.