Louis Janssens heeft lang over zijn eerste liefde nagedacht, bekent hij aan de telefoon vanuit ‘s Hertogenbosch waar hij deze week in première gaat met zijn nieuwe voorstelling Desire. ‘Als kind zag ik heel veel, maar Lodewijk de koningspinguïn steekt er in retrospect toch bovenuit. Ik was zes of zeven toen ik de voorstelling met school ontdekte in hetpaleis. Later kwam er ook een cd uit met de liedjes, die heb ik grijs gedraaid tot ik ze allemaal van buiten kon.’

‘De voorstelling gaat over een pinguïn die twijfelt en zichzelf terugtrekt uit de groep, tegen de stroom in gaat. Best rauw, zoals Dimitri Leue wel vaker doet. Via dieren wil hij iets vertellen over de mens. In dat beeld van de twijfelaar, die niet goed weet welke kant hij op moet, herkende ik me wel.’

“Lodewijk toonde voor mij het minimalisme van de verbeelding”

Janssens was zo in de ban van Lodewijk dat hij op zijn tiende een eigen bewerking maakte en die thuis opvoerde. ‘Samen met mijn vader had ik een theatertje in elkaar geknutseld. We nodigden familie en vrienden uit, zelfs Dimitri Leue is langsgekomen. Hij was er superblij mee. Als kind ben ik altijd zo obsessief geweest. Toen ik later voor het eerst een voorstelling van Circus Ronaldo zag, ben ik meteen alle affiches gaan verzamelen.’

Vooral de theatrale eenvoud van Lodewijk sparkte iets bij Janssens. ‘Lodewijk toonde voor mij het minimalisme van de verbeelding. Je hebt geen personages, verkleedkleren of realistische decors nodig om iets te maken dat ertoe doet. Ook een speler alleen, op een witte vloer, kan een hele wereld scheppen. Met school zagen we indertijd vooral pseudo-educatieve voorstellingen die ons iets moesten “leren”. Dit was anders. Lodewijk ging over poëzie, spel, ontroering, over dingen verbeelden in plaats van uitbeelden. Plekken als hetpaleis zijn zo belangrijk om die fantasie van kinderen te prikkelen.’ ‘Ik weet niet of ik de voorstelling vandaag nog goed zou vinden, maar ze heeft mijn makerschap wel beïnvloed. In Analoog, het duet dat ik dit jaar met Willem de Wolf maakte, gebruiken we als decor ook alleen een wit vloertje waarop je vanalles kan projecteren. Ik hou van dat soort abstractie.’