#93
15.10 — 14.01.2005

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Het ‘buiten’ verbeelden

‘Beste Marianne, Vorige week, Rue Saint-Germain, Parijs, je struikelt er over het elegante schoeisel van de Franse intelligentsia, een clochard zit op zijn knieën, voor hem een stuk karton met in dikke stift: “seuls ceux qui sont hors de ce monde, peu-vent encore gêner ce monde.”

Pieter De Buysser, Marianne Van Kerkhoven

Over de mensen. Over het publiek

In oktober van 2000 wijdde Etcetera het grootste deel van zijn nummer 73 aan de zes uur durende voorstelling Rwanda 94 van de Luikse theatergroep Groupov en aan de realiteit van de genocide die in deze voorstelling behandeld werd. De voorstelling werd gespeeld door de acteurs van Groupov, samen met Rwandese acteurs/muzikanten in ballingschap en Rwandese kunstenaars die ze tijdens het voorbereidende werk in Rwanda hadden leren kennen.

Marianne Van Kerkhoven

‘Une tentative de réparation symbolique envers les morts, à l’usage des vivants’

Tien jaar na de feiten. Marianne Van Kerkhoven praat met Jacques Delcuvellerie en Marie-France Collard over de opvoering van de Groupov-productie Rwanda 94 in Rwanda.

Marianne Van Kerkhoven

Miniaturen uit de Grote Meren

Sarah Vanagt werkt aan een documentaire waarin het spel centraal staat van kinderen die opgroeien in het grensgebied tussen Rwanda en de Democratische Republiek Congo (productie: Limited Adventures, met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds).

Sarah Vanagt

De Escapist van de apocalypsgerieratie: De wondere wereld van Stef Lernous

In zijn roman The Amazing Adventures of Kavalier & Clay schetst de Amerikaanse schrijver Michael Chabon op onnavolgbare wijze het ontstaan van de comic strip, en in het bijzonder van de superheld The Escapist.

Elke Van Campenhout

He says space, she thinks time

Liefkozen in ontbinding. Forgeries, Love and Other Matters van Meg Stuart, Benoît Lachambre en Hahn Rowe

Kan je beminnen met kapotte lichamen? Kan je verleiden zonder fake? Het nieuwste duet van Meg Stuart en Benoît Lachambre maakt tegenstrijdige reacties los.

Myriam Van Imschoot

Theater na Auschwitz: Brand van Eric De Volder en Toneelgroep Ceremonia

Op 21 mei 2004 ging in de Minard in Gent de productie Brand van Eric De Volder/Toneelgroep Ceremonia in première. Brand is gebaseerd op een ooggetuigenverslag uit de kampen, opgetekend door ene Julius Vandenberghe, een Gents brandweerman. Via Dominique Willaert van Victoria Deluxe kwam dit manuscript uiteindelijk in de openbaarheid en in handen van Eric De Volder. Toen Willaert in 2003 in samenwerking met de Seniorencel van de Dienst Sociale Zaken van de Stad Gent een onderzoek voerde omtrent clubhuiswerking in de sociale wijk van Nieuw-Gent, vertrouwde een bevriend koppel van de inmiddels overleden Julius Vandenberghe hem de schriftjes toe. De Volder was direct onder de indruk van dit materiaal en besloot er zijn volgende productie aan te wijden.

Ellen Stynen

Perfectie roept agressie op: Peter Van den Eede over acteren

Een vrouw wil aantrekkelijk gevonden worden, niet omwille van haar perfect aangebrachte make-up, maar omwille van dat ‘je ne sais quoi’ dat ze ondanks zichzelf uitstraalt en waar ze geen vat op heeft. Net zo vindt theatermaker en acteur Peter Van den Eede (de Koe) dat toneelspel slechts begoochelt door iets wat de acteur niet controleert. ‘En tegelijkertijd’, zegt hij, ‘moet je dat wat je niet onder controle hebt, toch enigszins gecontroleerd laten meespelen. Het is zoals de controle over een wild dier in het circus. Waarom is dat zo spannend? Omdat controle relatief is.’ Clara Van den Broek had een tweede zomergesprek over acteren, na haar interview met Lucas Vandervost (Etcetera 91). Dezelfde vragen, andere antwoorden. Na Apollo, Dionysos?

Clara Van den Broek

L’art du déplacement

De reeks producties die het KunstenFESTIVALdesArts selecteerde en liet creëren voor haar jongste editie, werd in mei 2004 in Brussel gepresenteerd met als overkoepelend thema ‘de kunst van het verplaatsen’. Wat veel mocht betekenen: de mentale verplaatsing die toeschouwers konden maken bij het bijwonen van voorstellingen uit het Verre Oosten, Zuid-Amerika of elders in de wereld. Of de letterlijke verplaatsingen en zoektochten in de hoofdstad, naar grote cultuurhuizen in het centrum, maar ook naar charmante bonbonnièrezaaltjes in Schaarbeek of Elsene.

Jeroen Versteele

Schimmenspel als herinneringsarbeid: Het documentaire theater van Olga De Soto, Rabih Mroué en The Atlas Group op het Kunstenfestivaldesarts

Het documentaire in de kunst roept veel vragen op, die opnieuw geformuleerd dienen te worden in een theatercontext. Dat doen we hier aan de hand van documentaire theatervoorstellingen van Olga de Soto, Rabih Mroué en The Atlas Group op het KunstenFESTIVALdesArts 2004, die alledrie in het teken staan van herinneringsarbeid. Welke inzichten in het documentaire leveren ons de organisatie van tijd en ruimte? Welke plaats krijgen lichamen in het werk, zowel levend op scène als gedocumenteerd?

Jeroen Peeters

Exotiek of ontvoogding?: Reacties op de video-performance van Looking at Ta’ziyè van Vanabbas Kiarostami

De Iraanse filmregisseur Abbas Kiarostami koos voor het KunstenFESTIVALdesArts voor een aparte enscenering van een enscenering. In Looking at Ta’ziyè kijk je als publiek naar een ander publiek, dat op zijn beurt eveneens een voorstelling bijwoont.

Elke Van Campenhout

Kijken vanuit het Westen, een belemmering bij Chetturs Solo?: E-interview met de choreografe Padmini Chettur

Mei 2004. Brussel ademt cultuur. De reis in oostelijke richting van het KunstenFESTIVALdesArts passeert in Chennai (Madras), de thuisbasis van de Indische Padmini Chettur. Op het festival presenteert ze haar recente productie Solo. Tijdens de voorstelling herinner ik me losse flarden van de folder -waarom lees ik in godsnaam de hand-out op voorhand-: minimalisme, moderniteit, traditie, Bharatanatyam, India. Angstvallig start ik mijn zoektocht naar herkenbaar bewegingsmateriaal, waarbij ik me afvraag of mijn ‘eurocentrische’ kijk op de danstaal van Chettur wel de juiste is.

Flore Opsomer

De autobiografie en de kunst van het verplaatsen: Een gesprek met Pierre Rubio over leven in de kunst

Elke Van Campenhout

Rwanda 2004, alesbehalve verzoening

Wie de zevende april 2004, in het Amahorostadion in Kigali, tijdens de herdenking van de tiende verjaardag van de genocide, op verzoenende woorden van de president zit te wachten, komt bedrogen uit.

Guy Poppe

De bloedende plooi

Op het KunstenFESTIVALdesArts presenteerde de Poolse theatermaker Krzysztof Warlikowski zijn versie van Cleansed, een stuk van Sarah Kane dat in 2000 al eens in de KVS/de bottelarij werd geregisseerd door Franz Marijnen, in een vertaling van Dirk Van Bastelaere. Warlikowski’s enscenering was minstens even controversieel: sinds de première ontlokt ze hevige reacties bij toeschouwers die problemen hebben met dit weinig subtiele ‘in yer face‘-theater. Oszyszczeni is inderdaad een klap in het gezicht. Saskia de Coster schreef naar aanleiding van de voorstelling een filmscenario, waarvan we de aanvang hierbij publiceren.

Jeroen Versteele

‘Being in love is like being in Dachau’

In het werk van Kane is er geen plaats meer voor metaforische verhullingen. Haar gevecht met de werkelijkheid is een apocalyptische luchtaanval waar geen ingraving tegen bestand is.

Elke Van Campenhout

recensies

Vervalsing voor wat het waard is

Zet twee mensen op een verlaten eiland, en de kans is groot dat ze elkaar zullen liefhebben. Of afmaken. Maar het maanlandschap van Forgeries, Love and Other Matters lijkt in geen enkel opzicht op een paradijselijk eiland. Net als de man en de vrouw op geen enkele manier doen denken aan geliefden. Ook niet met een geschilderde zonsondergang. Ook niet in bloe-menjurk met blonde pruik. Ook niet in de krampachtige omhelzingen van net gehuwden. En zeker niet in het krabben, bijten, likken en schokken van hun lichamen in ontbinding.

Elke Van Campenhout

Valse liefde zonder gif

Hij en zij. Verdwaalde toeristen in een science-fïctionlandschap? Menselijke proefdieren in een laboratorium? Een aan elkaar verknocht koppel zonder bewegingsvrijheid? De laatste aardbewoners na een Apocalyps? Onkundige minnaars in elkaars nachtmerrie? Modellen tijdens een fotoshoot of in een reclamefilm?

Jeroen Versteele

Kernpunt van een leeglopende wasbak: Tannhaüser: Jan Fabre regisseert Richard Wagner. Of is het andersom?

Tom Janssens