#86
15.04 — 14.07.2003

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Vlammenwerper in uw gat: Kunst en censuur in Mechelen

Op 6 januari 1978 werd de Keniaanse schrijver Ngugi Wa Thiong’o gevangengenomen door de regering van het Kenya African National Union (KANU), om redenen van ‘openbare veiligheid’. Op wc-papier schreef hij een gevangenisdagboek en daarin vertelt hij hoe op een gelukkige dag een medegevangene kans ziet om hem een aantal woorden toe te fluisteren: ‘Het is misschien vreemd om dit tegen je te zeggen, maar in zekere zin ben ik blij dat ze je hier naartoe hebben gebracht. Een tijd geleden -zowat een week voor jij hier aankwam – zeiden we dat het goed zou zijn voor Kenia als er meer intellectuelen in de gevangenis zouden zitten. Ten eerste zou het de meesten van hen doen ontwaken uit hun illusies. En sommigen zouden misschien de gevangenis overleven om het te vertellen aan de wereld.’

Bert Bultinck

Wie niet getroffen wordt kan niks maken: Interview met Peter van Kraaij

Peter van Kraaij werkt al lang in het theater: hij behoort tot de generatie van Ivo van Hove, Guy Cassiers, Lucas Vandervost… Toch is zijn werk in een bredere kring niet zo bekend. Ook in de pers is er over zijn oeuvre – dat een aantal merkwaardige voorstellingen, theaterteksten, scenario’s bevat – nauwelijks geschreven.

Marianne Van Kerkhoven

De onzichtbaarheid van de mediakunstenaar

Marleen Baeten

Walter Verdin: Beeld – muziek – theater: Van Grasgroen tot Corban

Marleen Baeten

Peter Missotten en de Filmfabriek: digitale theaterkunst

Lava Lounge (ro theater), The Woman Who Walked into Doors (de Munt, Het muziek Lod, ro theater), De Wespenfabriek (ro theater), Faust (Het Zuidelijk Toneel), Slaapwakker (Laika), Anton (Het muziek Lod), The sands of time (Het muziek Lod, de Munt, deSingel), Saint Amour (2002/2003)…Wie deze theaterproducties zag, kent een deel van het werk van mediakunstenaar Peter Missotten en het artiestencollectief de Filmfabriek. ‘Ik heb goede ervaringen met theater’, zo zegt hij, ‘maar ik heb slechte ervaringen met de manier waarop er binnen het theater over video gesproken en geschreven wordt. En ik gruwel vaak van de naïeve manier waarop video de scène wordt opgesleurd.’ We laten hem zelf aan het woord.

Marleen Baeten

Maarten van den Abeele: Het leven in een beeldlijn vatten

Maarten vanden Abeele noemt zich geen ‘mediakunstenaar’; bij is gewoon multidisciplinair ingesteld. Etceteralezers kennen bem als fotograaf: sinds 1999 verzorgt hij het coverbeeld van Etcetera en hij legt nu al een tiental jaar lang het werk van internationaal vermaarde dans- en theatergroepen vast op foto en video. Hij engageert zich daarbij vaak en gedurende een lange tijd voor dezelfde gezelschappen, zoals Tanztheater Wuppertal (Pina Bausch), Needcompany (Jan Lauwers) en Damaged Goods (Meg Stuart). Onlangs stond hij in voor de fotografie en het camerawerk van Goldfish Game, de eerste langspeelfilm van Jan Lauwers, en maakte hij de clip Fragments for Broadcast Use en de digitale film Meg Stuart’s Alibi. Hij was ook verantwoordelijk voor de set-fotografie voor Anyway the Wind Blows, de eerste langspeelfilm van Tom Barman.

Marleen Baeten

Nadine: Een kunstenaarscentrum

Il n’y avait pourtant pas l’ombre d’une crainte il éprouver, car la trajectoire d’un boulet ne doit pas étre priseponr le projectile lui-meme.

Elke Van Campenhout

Dialoog (2)

In het vorige nummer van Etcetera werd een eerste dialoog gepubliceerd tussen actrice Sara De Bosschere en dramaturge Marianne Van Kerkhoven: een eerste poging tot hardop denken in zijn naïeve, onrijpe, vaak ongenuanceerde vorm, een poging ook om een flexibele, onaffe schriftuur te vinden die zich uitnodigend opent naar andere mede-denkers. We weten (nog) niet of deze eerste poging haar intenties heeft waargemaakt, maar geven haar graag een tweede kans…

Sara De Bosschere, Marianne Van Kerkhoven

Wordt er te veel theater gemaakt in Vlaanderen?

Op 20 januari jongstleden vond in het Vlaams Theaterinstituut een ‘Salon’ plaats over de spreiding en de touring van Vlaamse podiumcreaties. De speelmogelijkheden nemen af en staan niet in verhouding tot het aantal door de Vlaamse overheid gesubsidieerde projecten en gezelschappen, zo constateerden verschillende deelnemers, onder wie Vital Schraenen van muziektheatergezelschap Tirasila. In de hoop een debat op gang te brengen schreef Schraenen een reactie neer die hij op vraag van Etcetera herwerkte tot onderstaande tekst.

Vital Schraenen

De catastrofe als politiek gebaar

‘Ik was Hamlet. Ik stond aan de kust en praatte met de branding BLABLA, achter mij de ruïnes van Europa.’ (openingszin van De Hamletmachine van Heiner Müller). Het omkerende, catastrofale gebaar dat De Hamletmachine kenmerkt, vormt het vertrekpunt voor onderstaande lezing over politiek en theater.

Erwin Jans

Culturele competenties verhogen: Ann Olaerts over kunsteducatie in het cultuurbeleid

Marleen Baeten

recensies

Hoe vertaal je ALIBI?: MEG STUART’s ALIBI van Maarten vanden Abeele

Het is mij zelden overkomen dat ik op een week tijd tweemaal een beschouwing wijdde aan een voorstelling omdat ik de stellige indruk had dat ik de eerste keer niet tot de kern van de zaak gekomen was. Bij de tweede keer wist ik wel zeker dat het hier om een voorstelling ging die nooit te herleiden zou zijn tot een benoembare ‘kern’.

Het verschrikkelijke hart van de stilte: 4.48 psychose (Claude Régy / ateliers contemporains en CICT-théâtre des bouffes du word)

Eerst is er donderslag. Dan gaat het licht op. Vooraan, in het midden van het toneel, staat een vrouw. Een felblauw T-shirt, een zwarte broek en zwarte schoenen. Beide voeten staan op de grond geplant. Armen naast het lichaam. Er heerst een lange stilte. Dit is de eerste uitdaging van de avond. Een actrice tegenover de massa die toekijkt. Kwetsbaar en toch getuigend van een enorme lef. Dan, achter het zilveren gaas, ontdekt men een rood-oranje gestalte. Zijn woorden klinken lijzig, ver en zijn nauwelijks hoorbaar. ‘Heeft u vele vrienden?’ luidt het. Er komt geen antwoord.

Johan Thielemans

They will love me for that wich destroys me: 4.48 Psychose (Claude Régy) 4.48 Psychosis (Falk Richter/Schaubühnen am Lehniner Platz en Schauspielhaus Zürich)

Met haar eerste stuk, Blasted, veroorzaakte Sarah Kane in 1995 ongewild een heuse controverse, die haar meteen tot cultfiguur van het Engelstalige theater maakte. De toen vierentwintigjarige Kane werd door het overgrote deel van de pers en de publieke opinie onmiddellijk verguisd en verwenst omwille van de fysieke en psychologische gruwel die ze onverbloemd op scène bracht.

Matthias Dusesoi

Grote gebaren in een kijkdoos: Werther (Willy Decker/De Vlaamse Opera)

De Franse componist Jules Massenet (1842-1912), ooit uitermate populair en vervolgens zo goed als in de vergeethoek gedumpt, is de jongste jaren blijkbaar terug van weggeweest.

Rud Vanden Nest

De generaal, de stoeipoes en de schizofreen: Othello (Ivo Van Hove/Toneelgroep Amsterdam)

In de derde scène van het stuk verschijnen de geliefden eindelijk op het toneel: de kleurling Othello en zijn jonge vrouw Desdeniona.

Loek Zonneveld