#81
15.04 — 14.07.2002

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Waarover we het hebben als we over tolerantie praten

Marc Hooghe

Tegen de nieuwe heidenen

‘Als iemand naar mij toekomt, die zijn vader en moeder, zijn vrouw en kinderen, zijn broers en zusters, ja zelfs zijn eigen leven niet haat, kan hij mijn leerling niet zijn.’ Jezus Christus, in: Lucas, 14,26

Frank Vande Veire

Cultureel pluralisme avant la lettre: Het Osmaanse Rijk

De artistiek vruchtbare samenleving van joden, christenen en moslims aan het hof van koning Alfonso X, ‘de Wijze’, in het dertiende-eeuwse Spanje vormde het vertrekpunt voor een intensief muzikaal programma van de Beursschouwburg. Maar ook in het Osmaanse Rijk leefden diverse volken (talen en religies) eeuwenlang tamelijk harmonieus samen dank zij een soort Belgische staatsstructuur: het ‘milletsysteem’.

Raymond Detrez

’Mijn innige, diepe, archaïsche katholicisme’: Over de ‘postkatholiek’ Pasolini

In 1968 kreeg Pier Paolo Pasolini de prijs van het Office Catholique International du Cinéma (OCIC) voor zijn film Teorema, terwijl hij voor dezelfde prent voor de rechtbank werd gedaagd wegens obsceniteit. Misschien kon die paradox alleen bij Pasolini, alleen in Italië en alleen in 1968.

Luc Devoldere

Alimentation générale

“Moi et…” est une forme impolie

Mohamed ‘Ben’ Benaouisse

Reflections in J

Ze waren niet bepaald verliefd op elkaar tijdens die Spaanse Gouden Eeuw -maar ze sloegen elkaar ook niet meteen de hersenen in. En dat is al heel wat. Het doet me wat denken aan New York. Alles interpenetreert hier alles- tot op zekere hoogte. Begin jaren tachtig was ik regelmatig voor langere tijd in Joegoslavië. En dat vond ik ook al een aardige lappendeken annex smeltkroes. Wel, je ziet maar wat mijn oordeel waard is…

Anthony Coleman

De mystieke omweg: In het werk van Rachid Koraïchi

Nedjma Hadj

Tussen Opus en Opera Dei: Over religieuze muziek

Vreemd, wat je plots kan storen. Op liet einde van de Spaanse kronkelwegen hadden wij het imponerend bouwwerk van Torreciudad boven het stuwmeer zien verrijzen. De tempel van het Opus Dei, dat het huis Gods pretendeerde te zijn.

Patrick Vandermeersch

recensies

Het dansen gedanst: Blueprint (David Hernandez)

Rudi Laermans

Parodiërende theatraliteit: Verosimile (Thomas Hauert/Cie Zoo)

Popmuziek en hedendaagse dans hebben op het eerste gezicht niet veel met elkaar te maken. Hedendaagse dans legt zichzelf een dynamiek op van eeuwige zelfvernieuwing en verpakt zich graag in allerlei toverwoorden uit het authenticiteitsregister. Popmuziek daarentegen heeft iets van een veelkoppig monster dat klaarstaat om elke vernieuwing op te slokken en uit te spuwen aan een overkant waar alles banaal is en niets is wat het lijkt, laat staan echt. Want popmuziek is per definitie Even Better Than The Real Thing.

Raf Geenens

Woede en verwondering: 2 x 2 = 5 (’t barre land)

Af en toe voel ik me in dit mooie toneelblad een correspondent die frontberichten stuurt vanuit een theaterlandschap in staat van bederf. ‘Van Uw verslaggever bij de Amsterdamse dorpspomp, aan de Gazet van St. Job in ’t Goor’: ‘There’s something rotten in the stnte of Holland.‘ Voorbeeld. In de grachtengordel van de Nederlandse hoofdstad loopt op dit moment een soort theatrale soapopera die nog lang niet voorbij lijkt.

Loek Zonneveld

Hoog oplaaiend vuur en onderkoeling: Aïda (Robert Wilson, De Munt)

Rud Vanden Nest

Jungle in een wijdzittend theaterjasje: Olie op Duke (Benjamin Boutreur)

Tussen jazz en hedendaags theater is er een duidelijke affiniteit: de persoonlijke en terzelfder tijd meestal collectieve interpretatie van het basismateriaal, het eenmalige, hier-en-nu-karakter van het concert of de voorstelling, de interactie tussen scheppende veeleer dan uitvoerende kunstenaars, enz.

Peter Anthonissen