#79
15.12 — 14.03.2002

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Medea: Of de ironie van de gemeenschap

Erwin Jans

Ik had een Wet in mijn lijf. Een wet als een mes

Klaas Tindemans

Naar de dierentuin: de terugkeer van de rauwe realiteit

Over de (on)mogelijkheid van geëngageerde kunst

Onder de titel Socially Incorrect! organiseerde het KunstenFESTIVALdesArts, i.s.m. Dito’Dito, de Bottelarij/KVS, Kunst & Democratie en Théâtre Les Tanneurs, een debat over de sociale functie van theater.

Lieven De Cauter

Lorent Wanson: ‘De notie sociaal-artistiek getuigt van minachting’

Clara Van den Broek

Illusionisten op het dorpsplein

Noot vooraf: wat volgt is geen weergave van het gesprek met Arne Sierens, Stej Ampe en Meryem Kanmaz, maar een collage van fragmenten uit dit gesprek en andere geschreven bronnen (o.a. Pierre Bonrdieu, Peter Brook, etc.).

Isabelle Finet

Sociaal-artistieke projecten zijn artistieke projecten en vice versa

De podiumkunsten, met hun gezelschappen en hun theaters zijn op zich dus ook een sociaal-artistiek project dat gericht is naar een bijzondere doelgroep die een zekere symbolische orde, een zeker referentiekader, met de theaterbusiness gemeen heeft.

Eric Corijn

Het spook van de toeschouwer of de kunst van de voegen*

Laat ons achteraan beginnen, zeg maar met een programmatische omkering. Aan het einde van het proces waarover het hier verder zal gaan, vond een open performancenacht plaats.

Stefanie Wenner

Wetenschap als metafoor voor de danspraktijk

Wat hebben wetenschappelijk en artistiek werk met elkaar gemeen? Meestal enkel een claim tot autonomie, verder worden ze strikt gescheiden gehouden. Die autonomie wordt steeds vaker gezien als een historisch ideaal dat in de 19e eeuw gemeengoed werd en de 20e eeuw ternauwernood zal overleven.

Steven De Belder

Ruis

Na De Wijze van Zaal 7 schreef de Nederlandse fotograaf en auteur Hans Aarsman een nieuwe monoloog, Ruis, omtrent de Amerikaanse fotograaf Garry Winogrand. Die ram op het einde van zijn leven om de zes minuten een foto, maar drukte er geen enkele meer van af. Ruis is het tweede deel van Sittings, een tweeluik over het leven en het werk van enkele belangrijke twintigste-eeuwse fotografen: Tina Modotti, Edward Weston en genoemde Garry Winogrand. Beide delen werden geregisseerd door Peter van Kraaij. (Zie ook de bespreking in De vier kolommen, pag. 55.)

Hans Aarsman

Achter een vroegbarokke gevel: Small Hands OUT OF THE LIE OF NO

Anne Teresa De Keersmaeker is op zoek naar een nieuw dansvocabularium. Dat merkwaardige nieuws wordt verspreid in het promotiemateriaal van Small hands. Directe aanleiding voor die mededeling zijn twee kleinschalige projecten: het duet For dat ze in 1999 samen met Elisabeth Corbett creëerde en het improvisatorisch onderzoek dat ze in de zomer daarop met Jonathan Burrows aanvatte. Het eerste avondvullende resultaat van deze zoektocht heet voluit Small hands (out of the lie of no) en wordt gedanst door De Keersmaeker en Cynthia Loemij.

Anne Teresa De Keersmaeker

Kijk mama, zonder commissies: Esthetica voor beslissers

Bij Lannoo verscheen een merkwaardig boekje van Pascal Gielen: een Esthetica voor beslissers. Het is het resultaat van een initiatief van minister Bert Anciaux, die in mei 2000 een denktank samenstelde om over de grote lijnen, de macroevolutie in het cultuurbeleid in Vlaanderen na te denken. Ook werden suggesties van methodieken verwacht om het snel veranderende cultuurbeleid opnieuw te kunnen ijken.

Dries Moreels

recensies

De belofte van ‘het’

Van 22 tot 37 waart werd BSBbis, het tijdelijke onderkomen van de Beursschouwburg in de Brusselse Kazernestraat, bezet door BDC/Tom Plischke & Friends. Etcetera vond het gebeuren belangrijk genoeg om erop terug te komen. Stefanie Wenner brengt verslag uit van het evenement. Steven De Belder vergelijkt het initiatief met de danslaboratoria van Meg Stuart en Xavier Le Roy. Rudi Laermans opent het minidossier met de neerslag van een gesprek met Tom Plischke.

Rudi Laermans

Het vernieuwde Berliner Ensemble: Claus Peymann & Co

Berlijn, 16 oktober 2001. Drie dagen lang wordt in Berlijn herdacht dat zestig jaar geleden, op 18 oktober 1941, de eerste trein met meer dan duizend Berlijnse joden vertrok richting Lodz, richting de vernietigingskampen.

Loek Zonneveld

Kunst, liefde en engagement: Sittings (het Net en Kaaitheater)

Ondanks de ietwat onhandige formule en de lange duur, is Sittings een toegankelijke voorstelling en een intrigerende zit. Deel één, Be in’ me, is een tekst voor ‘vier stemmen’ van Peter van Kraaij en neemt drie uur in beslag. Deel twee, Ruis, is een monoloog van Hans Aarsman, gespeeld door Josse De Pauw. Beiden delen vormen één geheel en werden geregisseerd door Peter van Kraaij.

Hilde Teuchies

De emoties komen later wel vanzelf: Bentekik (Eva Bal, Kopergieterij)

Onlangs beleefde Bentekik na twee speelseizoenen zijn dernière. Of toch niet, want Bentekik krijgt een tweede, anderstalig leven. Vanaf januari zal de voorstelling onder de titel C’est moi in Frankrijk toeren; voor volgend seizoen staan tournees in weer andere’buitenlanden’ op stapel en in Duitsland is er belangstelling voor de tekst. Terecht.

Marleen Baeten

Eerbare voorstellen: October/Oktobre van Dito’Dito

Het ‘opendeurproject’ October/Oktobre van Dito’Dito ging zijn tweede seizoen in. Het concept blijft boeiend: een maand lang nodigt Dito’Dito het publiek wekelijks uit; elk weekend wordt een nieuwe reeks kleine voorstellingen gepresenteerd, waaraan de makers slechts twee weken repeteren.

Katrien Darras

Niets is wat het lijkt: De Tooverfluit (Het Muziek Lod & Het Paleis)

De scène oogt als een klassiek schouwburgtoneel: een donkerrood fluwelen gordijn dat met een goudkleurig koord langs weerszijden bijeengehouden wordt en daarachter een aantal zwarte coulissen- en bovengordijnen. Maar niets is wat het lijkt: de gordijnen zijn van bordkarton, de steeds kleiner uitgesneden openingen in de coulissenplaten en de op de vloer aangebrachte perspectieflijnen creëren een vals dieptezicht.

Marleen Baeten