#77
15.06 — 14.09.2001

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

De kunstenaar, de stad en Brussel

Ook voor hedendaagse kunstenaars blijft de grootstad de sociale en culturele biotoop bij uitstek. Op uitnodiging van de Vlaamse Gemeenschapscommissie hield Rudi Laermans een lezing over het thema Arti(e)st(e) in residence?. Een sociologisch betoog dat eindigt met twee beleidsvoorstellen.

Rudi Laermans

Bart Caron: “We denken niet in termen van ruimtelijke ordening”

Over het verschil tussen een publieke voorziening en een kunstorganisatie

De eerste versie van het ontwerp van decreet op de culturele centra en het gemeentelijk cultuurbeleid zorgde voor nogal wat opschudding. Zowel journalisten als cultuurwerkers verbaasden zich over de nieuwe indeling van de culturele centra, waarbij het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen als grondslag gebruikt wordt. De huidige artistieke werking van een aantal centra wordt daarbij genegeerd. In de vorige Etcetera kon u lezen over de technische aspecten van het decreet. Over de achterliggende gedachten liet Etcetera Bart Caron aan het woord. Caron is kabinetsmedewerker van minister van Cultuur Bert Anciaux en stond mee aan de wieg van het nieuwe decreet.

Katrien Darras

Grote huizen en hun taken vandaag

Een dialoog met de stad en met nieuwe generaties

Voor ze aan hun ‘ambtstermijn’ begonnen in respectievelijk het ro theater en Het Toneelhuis, had Etcetera een gesprek met de nieuwe artistiek leiders Guy Cassiers en Luk Perceval. Het gesprek ging toen vooral over plannen en verwachtingen. Vandaag, bijna drie seizoenen en vele producties verder, peilt Etcetera naar hun ervaringen: wat konden zij realiseren en wat niet en waarom dan niet? Het werd een gesprek over de toekomst van ‘het grote theater’, over zijn relatie met de marge, met de vrije sector, met de stad, met een maatschappelijk engagement, over zijn verantwoordelijkheid tegenover komende generaties… Met deze interviews wil Etcetera de discussie voortzetten omtrent ‘de noodzaak van het theater vandaag’, zoals die aangezet werd in Etcetera 75.

Marianne Van Kerkhoven

Het Toneelhuis

Een beeld van diversiteit

Luk Perceval

In bad met Macbeth

De Shakespeare-storm houdt aan. Na As you like it, Othello en een dubbele Hamlet was het in april j.l. de beurt aan Macbeth om door een legertje dramaturgen, regisseurs, scenografen, kostuumontwerpers en acteurs achter de oren gewassen te worden en opgeboend en verschoond de confrontatie met een hedendaags publiek aan te gaan, respectievelijk bij de de bottelarij-KVS en het ro theater. Wat is dat toch dat we steeds opnieuw tevoorschijn willen schrobben bij die Angelsaksische bard – en zijn Schotse killer?

Wouter Hillaert

Genet

Een pleidooi voor naaktheid op de scène.

Zoveel jaren na zijn dood wordt Jean Genet (1910-1986) nog steeds omschreven als ‘schandaalauteur’. Niet alleen zijn criminele levenswandel heeft hem die naam bezorgd, ook de inhoud van zijn romans en theaterstukken werd als bedorven bestempeld. Alhoewel we vandaag schijnbaar niet zo vlug meer geshockeerd worden, werkt het oeuvre van Genet nog steeds ontluisterend.

Katrien Vuylsteke-Vanfleteren

In memoriam François Beukelaers

‘Wie vindt dat hij niets meer kan bijleren, moet maar op zijn sokkel gaan staan’

Brusselaar François Beukelaers is niet meer. De theater- en filmacteur, regisseur en docent laat generaties toneelspelers achter die hij vormde aan de Antwerpse Studio en het Brusselse INSAS. Marc Didden, die hem destijds voor zijn debuutfilm Brussels By Night wist te strikken, sprak in 2001 voor Etcetera met hem over de twee theaterculturen die Beukelaers als geen ander belichaamde. Bij wijze van eerbetoon zetten we dit interview graag opnieuw in de kijker.      

Marc Didden

KUNST MET GATEN

Een gesprek met tentoonstellingsmaker Moritz Küng

Ondanks een aantal kruisbestuivingen tussen theater en beeldende kunst leiden beide disciplines een eerder gescheiden bestaan, zeker op organisatorisch en discursief vlak. Etcetera sprak met de Zwitser Moritz Küng, die sinds 1994 vanuit Brussel werkt. Hoe denkt en spreekt deze onafhankelijke tentoonstellingsmaker over zijn werk? Welke betekenis hebben begrippen als ‘waarneming’, ‘beeld’, ‘dramaturgie’, ‘publiek’, ‘oeuvre’, ‘context’ voor hem?

Pieter T’Jonck

recensies

(H)AMLET(T) of De Muizenval

Hamlet door Jan Ritsema en door Jan Decorte. Twee ensceneringen die in menig opzicht eikaars tegenbeeld zijn. ‘In de Globe zou je bij Ritsema op het balkon onder de adel zitten, en bij Decorte op het parterre, tussen het plebs. Maar in beide gevallen zou je een mooie voorstelling zien.’ Tussendoor wordt nog even gecheckt wat Peter Brook met de Deense prins uitspookt.

Rud Vanden Nest

‘En toch beweegt ze’

‘Tegenwoordig wordt iedere wetenschappelijke uitvinding ontvangen met een kreet van triomf, die overgaat in een kreet van angst.’ Aldus Bertolt Brecht, in een van de talloze inleidingen die hij schreef bij zijn toneelstuk Het Leven van Galileï, misschien wél zijn meest autobiografische stuk. In ieder geval een toneeltekst waar de schrijver niet over uitgedacht raakte. Ger Thijs ensceneerde het onlangs bij het Nationale Toneel (Den Haag).

Loek Zonneveld

Mark Tompkins

Leavin’ is Deadly

De Amerikaanse choreograaf en danser Mark Tompkins woont sinds 1973 in Frankrijk. Hij legde een eigenzinnig parcours af, in de marge van de danswereld, maar zonder er helemaal van buitengesloten te zijn. In de jaren ’80, wanneer in Frankrijk genoteerde en monumentale voorstellingen mode waren, ijverde hij voor improvisatie, o.m. door dansers en lesgevers als Lisa Nelson en Steve Paxton uit te nodigen.

Isabelle Ginot

Het onzichtbare podiumlichaam

Performers – acteurs, dansers – die na enkele jaren een eigen artistiek project opzetten, dus zichzelf gaan regisseren of choreograferen: het blijft een waagstuk. Vaak loopt het inderdaad een beetje tot zéér verkeerd met die ‘hybridisering’ van, ouderwets gesproken, de rollen van uitvoerend en scheppend kunstenaar. Waarom?

Rudi Laermans

Herinneringsarbeid aan een droom

Verweesd ontwaak je uit de voorstelling met een gevoel alsof je er nooit bent in geweest; een enigmatische, schimmige droomstructuur.

Hugo Haeghens

‘Gewoon een avondje schoonheid zaaien’

‘November ’97. Een ontspoorde tussenkomst van de politie leidt tot rellen in Kuregem. De vrouwen komen bijeen in Le Cactus. Ze praten, vertellen, wenen, roepen. Ze worden slecht behandeld op het politiebureau. De jongeren mogen de straat niet meer op. De spanning stijgt. Opeens wordt het onrecht al te flagrant, persoonlijk leed wordt uitgesproken. Men is geschokt. De gevoelens laaien hoog op. Alle camera’s zijn gericht op Kuregem…’

Katrien Darras

Avant-gardisme als neoacademisme

Van de Vlaamse leeuw wordt beweerd, overigens meestal al zingend, dat hij ontembaar is. Over de podiumkunsten kan worden gesteld dat ze al lang gekooid zijn – en wel precies door het podium of, juister, door het dispositief scène/zaal. Uiteraard kan een makke leeuw in gevangenschap nog altijd doen alsof hij zijn wilde jaren (zijn adolescentieperiode) nog niet helemaal is vergeten. De in circus of zoo loeihard brullende leeuw zorgt dan ook steevast voor een gezellig moment. Aan de geknechte situatie van Heer Leeuw verandert dat auditief spektakel natuurlijk niet meteen iets.

Rudi Laermans