#76
15.04 — 14.07.2001

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

De weefsprong

Enkele jaren geleden werd in Vlaanderen de term ‘glokaal’ geïntroduceerd. Het is een van de vele termen die de jongste decennia gebruikt worden om de economische, sociaal-politieke en culturele veranderingen aan te duiden die zich, zo lijkt het toch, op wereldschaal aan het voltrekken zijn. Het globale en het lokale hebben steeds meer met elkaar te maken, ze zijn met elkaar verweven.

Redactie Etcetera

Het meervoud van de multicultuur

De wereld is een ‘global village’. Zo wil het althans een bepaalde multiculturele ideologie. Ook de wereld van de kunsten is aan die dynamiek onderhevig. Hoe verhouden zich kunst, cultuur en identiteit? Met welke interpretaties en waardeoordelen benaderen we niet-westerse kunstenaars? Is er slechts één moderniteit, die van het Westen? Of is moderniteit een meervoud?

Erwin Jans

‘Het is alsof je als performer moet bewijzen dat je Afrikaan bent’

Marianne Buyck in gesprek met Mxolisi George Khumalo

Mxolisi George Khumalo, in 1971 geboren in Soweto (Zuid-Afrika), kwam voor het eerst met dans in aanraking via ‘street dances’. Na zijn werkuren als ober volgde hij danslessen in het kader van het Kopano Community Project. Daarop volgden samenwerkingen met Zuid-Afrikaanse choreografen als Robyn Qruin, SPJ Sabogha en Adel Blanc, en een project waarin hij zelf dansles gaf aan kinderen. Uiteindelijk kwam hij bij P.A.R.T.S. terecht, waar hij o.a. werkte met Thomas Hauert, Jonathan Burrows en Matthias De Koning. Tijdens de opleiding creëerde hij samen met Moeketsi Koena Blomplek een duet. Eind juni 2000 studeerde hij af. In zijn eindwerk, de solo Ulozi, speelt zijn jeugd in Soweto een belangrijke rol.

Marianne Buyck

Kazungu, de metis

De Belgische vader wou zijn kind niet kennen en de Tutsi-moeder stond het af voor adoptie. Kan iemand vanuit deze gegevenheid een leven maken? Georges Kamanayo Kazungu maakte er een autobiografische film over.

Marianne Buyck

On monte à Paris, on monte à Bruxelles. Het Franstalige theater in Brussel en Wallonië

Wie zowel naar het Franstalige als het Nederlandstalige theater in België gaat kijken, wordt steeds weer getroffen door de grote verschillen in speelstijl, tekstbehandeling, regie, scenografie, enz. Guido Fonteyn, journalist en Wallonië-watcher bij De Standaard én een fervent theaterbezoeker, over het onderscheid tussen de Vlaamse en de Waalse cultuur en over de verschillen tussen Franstalig Brussel en Wallonië.

Guido Fonteyn

Meer en meer zichzelf

Peter Anthonissen in gesprek met Hazim Kamaledin

Na bij verschillende theatergezelschappen in Bagdad, Beiroet en Damascus te hebben gewerkt, kwam de Iraakse regisseur Hazim Kamaledin eind 1987 naar België. Veertien jaar later is zijn eigen theatergroep Woestijn ‘93 in afwachting van een structurele subsidie voor de periode 2001-05.

Peter Anthonissen

Dansen tussen Oost en West

Marianne Van Kerkhoven in gesprek met Akram Khan

Danser-choreograaf Akram Khan is geboren en getogen in Engeland maar zijn ouders en grootouders zijn afkomstig uit Bangladesh. Vorig jaar was hij een van de uitverkorenen van de X-group, het jongechoreografenproject van P.A.R.T.S. en Brussel 2000.

Marianne Van Kerkhoven

Yol of het Turkije van Yilmaz Güney

De film Yol is meer dan twintig jaar oud maar behandelt het existentiële drama van migratie en het conflict tussen traditie en moderniteit op een manier die vandaag nog altijd relevant is.

Marianne Buyck

Het lichaam – site voor de antropologische blik

Welke waarheid tonen documentaires? Nanook of the North (1922) geldt als de eerste antropologische documentaire. De film toont het leven van de ‘primitieve’ Inuit-jagers, maar onderzoek leerde dat cineast Flaherty een en ander ensceneerde naar de smaak en opvattingen van het westerse publiek. Vandaag zoekt men in de ‘visuele antropologie’ niet meer naar Waarheid of Authenticiteit, maar naar een ‘gedeelde waarheid’. Cineaste An van Dienderen over de retoriek van documentaires en over het portret dat zij maakte van choreograaf José Besprosvany.

An van Dienderen

Culturele centra new look

Over de culturele centra en over het gemeentelijk cultuurbeleid in het algemeen wordt doorgaans vooral gezwegen, maar nu maken ze plots deel uit van een polemiek. Minister Anciaux heeft namelijk twee ontwerpdecreten klaar: voor de culturele centra en voor het gemeentelijk cultuurbeleid. Etcetera zet de feiten op een rijtje.

Dries Moreels

Sociaal-artistieke projecten: de schaamte voorbij

Sinds korte tijd beginnen verschillende organisaties uit de kunstensector aandacht te besteden aan ‘sociaal-artistiek’ werk. Ze koppelen professionele theatermakers aan specifieke groepen, worden zich sterker bewust van hun plaats in hun onmiddellijke sociale omgeving. Dit alles ontwikkelt zich naast of samen met bestaande initiatieven uit de sociaal-culturele sector, maar dus specifiek vanuit het vertrekpunt van artistieke organisaties.

Katrien Darras

Mentaal Muiswerk

Peter Greenaway’s Prospero’s Books

De Britse cineast Peter Greenaway heeft zich de laatste twintig jaar een reputatie opgebouwd met films als The Draughtman’s Contract, The Belly of an Architect, Drowning by Numbers, The Pillow Book, of 81/2 Women.

Marc Holthof

recensies

Kammer/Kammer

Als je voor een huis staat, kan je alleen de kant zien waar je voorstaat. Maar toch weet je dat een huis meer zijden heeft dan je op dat moment ziet. Het perspectief op het huis verandert telkens als je errond loopt, volgens de richting die je kiest.

Gerald Siegmund