#75
15.03 — 14.06.2001

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Colofon

JAARGANG 19 NR 75  MAART 2001

Tweemaandelijks tijdschrift over theater, dans, etc. Verschijnt de 15de februari, april, juni, oktober en december. Opgericht in 1982 door Hugo De Greef en Johan Wambacq.

De noodzaak van theater

Er zijn bewegingen aan de gang in het theaterlandschap – dat geldt zeker voor de grote structuren, zowel in Nederland als in Vlaanderen.

Marianne Van Kerkhoven

Belangrijke kunst gooi je toch niet weg wanneer ze niet nieuw meer is?

Jan Joris Lamers over repertoiretheater, kunst, architectuur…

‘Iets als het Atomium zet je niet neer als je niet gek bent; gelukkig was er iemand gek genoeg.’ Een gesprek dat een model schetst voor de Belgisch-Nederlandse theaterwereld.

Marianne Van Kerkhoven

De locatie zou een park kunnen zijn…

Jan Joris Lamers over zijn ideale theatergebouw

Jan Joris Lamers

Op zoek naar honger

In zijn Search for a hunger gepubliceerd in het Engelse tijdschrift Encore in 1961 ging Peter Brook op zoek naar de honger naar / noodzaak van het theater. Hij haalt er problemen aan (de mondigheid van de spelers, het kader waarbinnen critici hun oordelen plaatsen, de veldwinst van de abstracte kunst, het zichzelf overleven van het naturalisme in het theater, het belang van improvisatie, het tekortschieten van woorden, enz.) waarvoor we eigenlijk vandaag, veertig jaar nà zijn uitspraken, nog geen echte oplossingen hebben bedacht.

Peter Brook

Een Waaslandwolf in Toneelland

Peter Verhelst schrijft nog veel te goed toneel

Vleesbomen, vruchten, zuigen, slachten, bloeiende ingewanden, vloeiende sappen,… welkom in de wereld van Peter Verhelst, Vlaandrens meest productieve (toneel)auteur, niet weg te branden van de vaderlandse scènes en toch onspeelbaar geacht. Wat betekenen zijn teksten? Of hebben ze geen betekenis? Schrijft hij altijd hetzelfde? Gaat hij te ver of net niet ver genoeg?

Clara Van den Broek

Dood van een Butohdansmarietje

Danseres en choreografe Pé Vermeersch werd een paar jaar geleden bevangen door haar fascinatie voor butoh. ‘Mijn blootje werd in het wit geschilderd en van een minimale tanga voorzien. Iemand noemde me smalend een butohdansmarietje.’ Is butoh Japans of is het zo hyperindividueel dat het zich kan onttrekken aan dat soort categorieën? ‘Ik wil dat de multiculturaliteit in het lichaam zichtbaar wordt. Het fusietheater dat ik zoek moet zich “in” de performer afspelen. Omdat er nu eenmaal meer en meer “fusiemensen” zijn.’

Pé Vermeersch

Een kleine doortocht buiten verdenking

Pieter De Buysser (1972) is filosoof en theatermaker. In 1998 richtte hij met Benjamin Verdonck, Liesbet Swings en Valentine Kempynck ‘Lampe’ op, een collectief waarbinnen ieder zijn ding kon voorstellen. Drie jaar later is Pieter De Buysser de enige overblijver die zijn projecten presenteert onder ‘Lampe’.

Pieter De Buysser

De vrouwelijke figuur in Azetta

Een blik tussen schering en inslag

De tentoonstelling Borderline nodigde de toeschouwer uit om de bekende paden te verlaten. Marokkaanse berbertapijten hingen er naast westerse abstracte schilderijen. Anoniem handwerk en moderne kunst in een en dezelfde ruimte. Uit de schering en de inslag van Oost en West, theorie en praktijk, denkwerk en handenarbeid werd iets nieuws geweven.

Nezha Haffou

recensies

Het Litteken Lip

‘Zijn wij het die de woorden verzinnen, of zijn het de woorden die ons verzinnen?’ Pieter De Buysser schreef een poëtisch-filosofische tekst. Wouter Hendrickx, Adriaan Van den Hoof en Geert Van Rampelberg maken er een plezierige voorstelling van, een speelse aanzet tot een intrigerende zoektocht.

Marleen Baeten

De Onttovering

De Berlijnse Schaubühne, jarenlang een theaterkathedraal, was een paar jaar voor de eeuwwisseling nog slechts een dorpskerk. Sasha Waltz en Thomas Ostermeier, de nieuwe artistiek leiders, zetten de deuren en ramen tegen elkaar open. Frisse wind!

Loek Zonneveld

De tragiek van het kijken

Schauet doch

Schauet doch. Kijk toch. Waar wil Alexander Baervoets ons doen naar kijken? Wat wil hij ons laten zien, wat wil hij ons doen zien? Want de scène is leeg op een geluidsinstallatie en een aantal grote tapijten na, tapijten die haaks op en over elkaar liggen en een diagonaal vormen van achteraan rechts tot vooraan links de scène.

Hugo Haeghens

De Nachten durven niet mere te durven

De Nachten

Het literair en muzikaal festival De Nachten lijkt definitief zijn bedding te hebben gevonden: een geschikte locatie, een vast recept, een trouw en ruim publiek en erg gewillige voorbeschouwers alom.

Jan Bosteels

Het lange sterven

Ruigoord

Toen ik op een van de laatste avonden van december 2000 voor de tweede keer binnenwandelde bij Ruigoord II, een virtuele dood, begroette regisseur Carina Molier me met de tekst: ‘Zo, kom je revanche halen?’ ‘Hoezo?’ vroeg ik verbaasd. ‘Nou, twee avonden terug sloegen ze er maar een slag naar.’ Het was mij niet opgevallen. Integendeel, ik was na die eerste keer zo volledig van de kaart dat een tweede bezoek voor de hand lag.

Loek Zonneveld

Het ruimtelijke vluchtpunt van het dansende lichaam

Vanity

Over Vanity van Vincent Dunoyer is al het nodige gezegd en geschreven, ook in dit blad (zie de bijdragen van Pieter T’Jonck en Jeroen Peeters in Etcetera 74). Toch wil ik hier graag nog iets kwijt over deze voorstelling, gewoon omdat ze zowel een ‘choreografische waarheid’ als een ‘danswaarheid’ toonde met een door mij nog nooit geziene evidentie.

Rudi Laermans

Falstaff mist de trein

Opera’s moeten de jongste tijd blijkbaar verplicht in een, zeg maar, figuratief eenheidsdecor worden geënsceneerd. Geen wisselende settings dus, laat staan een naakte scène; maar ook geen speelvlakkenconstructie of smetteloos witte doos. Wèl een uniek en specifiek, min of meer realistisch, symbolisch of emblematisch scènebeeld waarin het hele verhaal zonder changementen wordt verteld en dat veelal aanleiding geeft tot het verschuiven van de handeling in de tijd. De beruchte Mozartcyclus van Peter Sellars waarin, bijvoorbeeld, Così fan tutte zich afspeelt in een kitscherige hamburgertent en Don Giovanni in een soort Bronx, kan terzake als neonlichtend voorbeeld dienen.

Rud Vanden Nest

Verflensend rood

Laten we flink zijn

De eerste indruk bij Laten we flink zijn van de Nederlandse podiumkunstenares Sanne Van Rijn – begin november 2000 te gast in de Brusselse Beursschouwburg – was letterlijk gekleurd. Rood, rood en nog eens rood: een rode achterwand in de vorm van een lichtjes krommend muurtje en daarvoor een rode tafel en twee stoelen. Een boudoir? Of al dat rood in Laten we flink zijn ook echt betekenisdragend was, is hoogst twijfelachtig. Een goed deel van de voorstelling stond immers in het teken van een zwijgend, ja nietszeggend formalisme. Of zo leek het althans.

Rudi Laermans

‘Eén uur omhelzen, één uur is mij genoeg’

‘Ik heb De kleine zeemeermin (het toneelstuk) vorig jaar gezien in een leeg zwembad. In het begin liepen de acteurs met golvende bewegingen op en neer in het zwembad. Ze waren de golven van de zee, maar dat zag je niet meteen.

Marleen Baeten

Dans als de kunst van het balanceren

9 Floorscenes

Op 16 november 2000 ging in de Brusselse Beursschouwburg 9 Floorscenes van Andy Deneys & Galothar in première. De openingsscène was alvast maatgevend voor de teneur van de hele voorstelling: duisternis, een mannelijk lichaam op de podiumvloer dat er niet zomaar lag te liggen omdat het overduidelijk een pose had aangenomen – het deed alsof het in het heetst van een niet getoonde strijd was bezweken.

Rudi Laermans