#182
15.04.2026
—
14.09.2026
download pdf
Is het toeval dat Guy Cassiers en Raimund Hoghe in hun werk bezig zijn met de herinnering? Dat Alain Platel en Christoph Marthaler in deze melancholische tijden kronieken maken? Zijn verhalen beperkt houdbaar? Wat kunnen benjispringers leren van Roland Barthes? Geert Opsomer duikt met filosofen en historici in de geschiedenis van het theater.
Geert Opsomer
‘Elke tekst kwinkeliert, flikkerfonkelt en kitteliert,’ juicht Luk Van den Dries over De Vere. En passant haalt hij herinneringen op aan de tijd van Shakespeare en geeft hij enkele cultuurfilosofische beschouwingen ten beste.
Luk Van den Dries
Tone Brulins werkterrein is de wereld: zijn theater was al multicultureel lang vóór die term werd uitgevonden. Marianne Van Kerkhoven sprak met hem.
Marianne Van Kerkhoven
‘Er bestaat in Vlaanderen alleen nog elitair theater, maar de jongere generatie probeert dat te verhelpen.’ Pol Arias en Marleen Baeten in gesprek met Nand Buyl.
Pol Arias, Marleen Baeten
Alle grote choreografen verstaan de kunst van het manipuleren van de tijd, zegt Katie Verstockt, in een verhaal over tijd en dans. Oude Egyptenaren, dansende derwisjen, kunstenaars en wetenschappers, danspedagogen en choreografen samen op de dansvloer.
Katie Verstockt
Bruno Latour
In welke zin is Meg Stuart een ‘beeldende lichaamskunstenares’? Een essay van Rudi Laermans.
Rudi Laermans
Is het lichaam een voorwaarde of een belemmering voor de dans? Pascal Gielen las een bestseller uit 1945, mijmert over Cunningham en Forsythe en zag Fra Cervello e Movimento – bianco van Emio Greco en Pieter C. Scholten.
Pascal Gielen
In de jongste editie van De Beweeging kwam de verrassing uit onverwachte hoek. Clara Van den Broek peilt de betekenis van het festival binnen de hedendaagse dans in Vlaanderen.
Clara Van den Broek
Multiculturalisme is in het maatschappelijk debat een ‘hot’ item. Jef Aerts over het werk van invloedrijke denkers als Edward Said, Gayatri Spivak en Homi Bhabha. En over de Othello van de KVS en Kakkerlakken van Ceremonia.
Jef Aerts
Bart Meuleman
De voorbije maanden heeft Nova Zembla zowel mondeling als schriftelijk een dialoog willen voeren met het beleid. De concrete vragen die we aan adviesraad, administratie, kabinet en minister van Cultuur stelden, werden meestal ontweken of botweg niet beantwoord. Wij stellen ons de vraag: wil het beleid wel communiceren? Dit schrijven toont de feiten, suggereert hoe het anders kan en wenst een debat te stimuleren tussen het veld en het beleid over de grond van de zaak.
Luk Nys
Dertig vergaderingen spendeerde de Raad van Advies aan de ontleding van de ingediende dossiers voor structurele gezelschappen. De minister kreeg een reeks adviezen, waarbij hem onder andere werd meegedeeld dat de Raad niet zag waarom een aantal gezelschappen verder gesubsidieerd moest worden.
Johan Thielemans
Op 21 april ’97 vond de eerste uitreiking plaats van wat al meteen dé jaarlijkse podiumkunstenprijs genoemd werd. De prijs ter waarde van 1 miljoen frank draagt niet de naam van een illustere theatermaker, onderzoeker of mythologische figuur, maar verwijst met een drieletterwoord naar de nieuwe weldoener van het theater: Océ. Nooit eerder van gehoord? Sinds kort loop je nochtans het gevaar om als cultuurbarbaar door het leven te gaan als je Océ niet kent.
Marleen Baeten
Bij de lancering van de Océ Podium Prijs werd er door sponsor en mede-initiatiefnemers de nadruk op gelegd dat deze prijs niet zozeer een ‘wedstrijd’ moest inhouden, maar vooral een focusmoment wilde creëren waarbij het creatieve podiumwerk, tot welke aard of discipline het ook behoorde, in de kijker zou worden gesteld en waarbij een inhoudelijke discussie m.b.t. de podiumkunsten op gang zou kunnen worden gebracht.
Patrice Pavis is een bedrijvig theaterwetenschapper. Sinds het midden van de jaren zeventig heeft hij een benijdenswaardig oeuvre gepubliceerd, waarin je de evolutie van zijn denken over theater kan volgen. Pavis aarzelt niet om geregeld zijn visie aan te passen en scherper te stellen.
Ronald Geerts
Our Brief Eternity van de Canadese dansgroep The Holy Body Tattoo toont niet het lichaam in verval of het lichaam dat hunkert naar de pretechnologische tijd. ‘Hier tekent zich de opgang af van het door de nieuwe media bezeten individu,’ stelt Kurt Vanhoutte. Over hiphop, cyberpunk, tatoeage en Nieuwe Primitieven.
Kurt Vanhoutte
Is wat Lucas Vandervost maakt nog wel theater? Griet Op de Beeck over Vandervosts recentste regies bij De Tijd, een verhaal over consequent zijn en over de zoektocht naar ontroering.
Griet Op de Beeck