#52
15.10 — 14.01.1996

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Jusqu’ici tout va bien

State of the union door Willy Thomas, op 25 augustus uitgesproken bij de opening van het Theaterfestival in Gent

Beste Liefhebbers, de hele wereld zet zijn muts naar rechts / in Nederland en Vlaanderen wordt het theater aanzienlijk beter

Willy Thomas

Carte blanche? – Carte blanche

Tussen 11 en 27 mei 1995 ging de tweede editie van het kunstenFESTIVALdesArts door in Brussel. Marleen Baeten neemt enkele weerbarstige elementen uit de voorbije editie als uitgangspunt voor een reflectie over zin en profiel van het festival.

Marleen Baeten

Een mens: schudden voor gebruik

Hij schreef en speelde zich een behoorlijke reputatie bij elkaar met zijn monologen Et Voilà en Ombat, maar ook zijn ander werk als acteur, auteur en regisseur blijft niet onopgemerkt. Tuur Devens in gesprek met Peter De Graef

Tuur Devens

De gestoorde relatie tussen klank en beeld

Wat hebben De Val van Mussolini (Theatergroep Hollandia en Toneelgroep Amsterdam) en WELTRAUM (Karlheinz Stockhausen) met elkaar gemeen? Hugo Durieux ontdekt een gelijkaardig uitgangspunt bij de componisten Dick Raaijmakers en Karlheinz Stockhausen

Hugo Durieux

Fragmenten uit T 68 van Carlos Tindemans, Hugo Claus en Alex van Royen

Manifest is een rubriek voor klassieke teksten, of voor teksten die dat kunnen worden. Hoewel ze soms verzeild zijn geraakt in de vergeetputten van het geheugen, zijn het ijkpunten in de geschiedenis van de podiumkunsten. In Manifest kunnen ze zich nu opnieuw manifesteren, opdat we onze relaties ermee zouden kunnen bezien, herzien.

Carlos Tindemans

De opmars van de danser

Maurice Béjart noemde de twintigste eeuw de eeuw van de dans. De eenentwintigste eeuw zou wel eens die van de dansers kunnen zijn, schrijft Eva van Schaik.

Eva van Schaik

Klassieke dans

Hedendaagse dans en klassieke dans worden vaak tegen elkaar uitgespeeld, zeker als het manna van de subsidies ter sprake komt. Voor Alexander Baervoets is zo’n opdeling onhoudbaar: klassieke dans, die naam waardig, is geen museale aangelegenheid, maar hedendaags in essentie.

Alexander Baervoets

59-95: is de cirkel rond?

Het lijkt misschien niet altijd zo, maar het Nederlandse danslandschap verschilt in nogal wat opzichten van het Vlaamse/Belgische. Hier kwam de hedendaagse dans sterk op begin jaren tachtig. Choreografen als Anne Teresa De Keersmaeker en Jan Fabre verwierven wereldfaam. Het klassiek ballet geraakte in een artistiek isolement; met het vertrek van Béjart verdween ook de moderne dans. In Vlaanderen is het nu al hedendaagse dans wat de klok slaat. In Nederland ligt dat anders. De hedendaagse dans is er het resultaat van de dans die daarvoor al aanwezig was; een echt scharnierpunt is er begin jaren tachtig niet geweest. Dit heeft alles te maken met de aanwezigheid van de opeenvolgende sterke generaties die er na de tweede wereldoorlog het landschap bepaalden. Neem nu Hans van Manen: afkomstig uit het klassiek ballet, maar steeds inventief en creatief gebleven, ziet heel Nederland hem vandaag als de belangrijkste Nederlandse hedendaagse choreograaf. Onder andere omdat hij altijd voeling is blijven houden met de generatie na hem, een generatie die er bij ons nooit geweest is. Het zevende Klapstukfestival presenteert hem samen met Steve Paxton als een ijkpunt, ‘niet alleen voor de jongere dans in dit festival, maar ook voor het hele Belgische danslandschap’. In onderstaande tekst situeren George Brugmans en Klazien Brummel Hans van Manen en de Nederlandse dans in een bredere historisch-maatschappelijke context, van 1959 tot nu.

George Brugmans

Podiumkunsten en management

Het Vlaams Theater Instituut gaf een handboek theaterbedrijfsvoering uit. Voor wie zich een weg moet zoeken in de administratieve en juridische kant van de podiumkunstenpraktijk is het een uitstekend hulpmiddel, schrijft Kurt Lannoye.

Kurt Lannoye

Op de wankele brug van woord naar stilte

Een boekbespreking door Bart Stouten

Praten over Beckett is niet eenvoudig. Toch is eenvoud een sleutelwoord. Overeenkomstig het dictum van Einstein heeft Beckett zélf zijn leven lang de dingen zo eenvoudig mogelijk verwoord, ‘maar niet eenvoudiger dan dat’.

Bart Stouten

recensies

De toeschouwer een geweten getrapt

Tijdens het voorbije Kunstenfestival ging Faust van De Trust in première. Een voorstelling die zeer uiteenlopende reacties uitlokte bij critici en publiek. Luk Van den Dries en Wouter Hessels zijn twee stemmen uit het meerstemmige koor.

Wouter Hessels, Luk Van den Dries

Het begrijpen als de dood van plezier aan theater

Staan fascinatie en betekenis tegenover elkaar? Verdrijft kennis het plezier? De Val van Mussolini (Theatergroep Hollandia en Toneelgroep Amsterdam) inspireerde Johan Thielemans tot het stellen van deze vragen.

Johan Thielemans