#46
15.10 — 14.01.1995

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Portret van de recensent als provocateur

Vlaanderens meest spraakmakende recensent, Wim Van Gansbeke, heeft de pen neergelegd. Etcetera publiceert zijn afscheidsrede, integraal.

Wim Van Gansbeke

‘Ik wilde weten wat ik had moeten doen’

Peter De Graefs Ombat

Brazilië heeft de wereldbeker voetbal gewonnen. Het fungeert ook als locatie in één van de beste dramateksten én produkties van het afgelopen seizoen. Peter De Graef doet met zijn Ombat als tekstschrijver én als acteur niet onder voor de dribbelvirtuozen.

Bruno Koninckx

De Faustus van Torka T

L’enfer, c’est nous

Met hetzelfde gemak waarmee Faustus op bovennatuurlijke wijze door tijd en ruimte vloog, bewoog Torka T’s produktie zich doorheen de theatergeschiedenis. Aldus Johan Gallens.

Johan Callens

De Nijinski-gedichten van Stefan Hertmans

Mijn lichaam is een doorgangshuis

In zijn jongste dichtbundel wijdt Stefan Hertmans een cyclus aan de legendarische danser en choreograaf Vaslav Nijinsky. Johan Reyniers over de dertig jaar duisternis van Nijinsky en over de ingenieuze poëzie van Hertmans.  

Johan Reyniers

“Wat vroeger was is nu voorbij”

Het Gentse Muziek Lod is, behalve organisator van het Vertelfestival, ook een artiestenwerkplaats waar zoiets als ‘vertelmuziektheater’ wordt gemaakt. Bezieler is Hans Bruneel, huiscomponist is Dick Van der Harst. Het Muziek Lod bestaat vijf jaar. Hildegard De Vuyst tekent een portret.

Hildegard De Vuyst

De kaap genomen

In deel 1 van Het vel van Cambyses bundelde Marianne Van Kerkhoven een aantal essays over theater “waaruit een bewustzijn sprak omtrent welke kapen het theater op dat ogenblik moest nemen”. Fred Six wil graag meer bundelingen zien.

Fred Six

De erotiek van een pas die danspas wordt

In opdracht van het Klapstuk-festival stelde Johan Reyniers een essaybundel over dans samen, Het dansende lichaam – klassieke teksten over (hedendaagse) dans. Pieter T’Jonck las het boek en beschrijft het als “een klankbord voor dans-essayistiek”.

Pieter T’Jonck

Peter Grimes in de Munt en Billy Budd in de Vlaamse Opera

De bescheiden moderniteit van Benjamin Britten

Regisseur Willy Decker legt in dé opera ’s van Britten onvermoede theatrale kwaliteiten bloot. Door zijn voorstellingen word je opnieuw nieuwsgierig naar werk dat je al vrij goed meende te kennen, vindt Gunther Sergooris.

Gunther Sergooris

Op zoek naar Patrice Chéreau

Patrice Chéreau geldt als een van de belangrijkste theater- en operaregisseurs van deze tijd, maar zijn filmwerk wordt door de kritiek niet altijd even zeer gewaardeerd. Johan Thielemans zag Chéreaus recentste werk: de opera Wozzeck en de film La Reine Margot.

Johan Thielemans

Het universum van Karst Woudstra

Het afgewezen jongetje

Karst Woudstra in zijn hierboven aangehaalde rol van afgewezen jongetje (Joost Sternheim) lijkt nu door Nederland voorgoed te zijn afgewezen. Ondertussen worden zijn stukken in andere landen vertaald en opgevoerd.

Konny Hoeben

De ‘historische’ stap van de KNS naar de Bourla

De allianties van Frans Redant

Is de KNS een vergiftigd geschenk en de Bourla een fraai gerestaureerde bonbonnière of kan de KNS in de Bourla en onder de leiding van Frans Redant een nieuwe draai vinden? Geert Opsomer en An-Marie Lambrechts hadden een gesprek met de nieuwe directeur over de plek die de KNS wil gaan innemen.

An-Marie Lambrechts

Lissabon 94 – Antwerpen 93

Portugezen keren hun rug naar het schiereiland en kiezen voor de zee, zegt een lokaal adagium. Ze blijken vóór alles individualisten: het bij theater zo onmisbaar teamwork ligt hen niet. Toneel is niet hun aangeboren expressiekanaal. De collectiviteit van het medium en de samenwerking tussen disciplines staat haaks op hun eigenzinnigheid. Ze spelen liever solist, kiezen voor poëzie, lyriek, fado en de zee.

Eddie Vaes

Engelengezang uit de hel

De cultproduktie Murx… van de Zwitserse musicus en regisseur Christoph Marthaler is een ‘Merzbild’, een collage gemaakt van ‘afval’. Is Murx… meer dan een gevatte satire over ‘Zehnzucht’ en nationalisme? vraagt Marleen Baeten.

Marleen Baeten

Dar A Luz’ Tight Right White

Een overkokende vaudeville

Reza Abdoh en zijn gezelschap Dar À Luz waren te gast op het kunstenFESTIVALdesArts met Tight Right White, een vaudeville als een rapsong: oorverdovend, hysterisch, verpletterend. Abdoh’s theatervorm heeft meer met zappen te maken dan met de versleten avant-garde ideeën van het Brechtiaanse theater, aldus Herman Asselherghs die de voorstelling bekijkt in de context van zowel de Hollywood-en tv-cultuur als de cultuur van de ghetto’s en de slums.

Herman Asselberghs

Een festival met kinderziektes

Het eerste kunstenFESTIVALdesArts was geen onverdeeld succes. Het festival moet niet zozeer een nieuwe richting uit maar zou strenger moeten kiezen. Johan Thielemans formuleert een aantal bedenkingen.

Johan Thielemans

Hèt theater bestaat niet meer en dè werkelijkheid heeft nooit bestaan

State of the Union

State of the Union, dat klinkt indrukwekkend. De jaarlijkse rede van de President van de Verenigde Staten over de toestand van zijn land, fungeert als een parmantige vlag voor de vraag: “Wat vind je van het theater op dit ogenblik – gaat het een beetje, daar in Nederland?” En ik, Hollander die ik ben, zeg natuurlijk niet dat het goed gaat. Ik zeg: Wat vriendelijk dat u ernaar informeert; het is mij opgevallen dat voor de opening van het Nederlandse deel van het Festival uitsluitend een Nederlander is uitgenodigd, maar in Vlaanderen neemt men het bilaterale karakter van het Festival kennelijk serieuzer – maar hoe het gaat, ach, oordeelt u zelf, ik geef u wat feiten van deze afgelopen week.

Janine Brogt

Geachte lezer,

U hebt even moeten wachten op deze Etcetera, maar geduld wordt beloond: we pakken uit met een extra dik nummer, waarin een groot aantal essays en artikelen zijn opgenomen die niet aan de actualiteit zijn gebonden en ook morgen nog zeer lezenswaardig zullen zijn.

Johan Wambacq

Het universum van Karst Woudstra

Het lichaam herinnert zich alles

Karst Woudstra is een produktief regisseur en de auteur van een groot aantal dramateksten en vertalingen. Op het Theaterfestival ’93 (Den Haag) stond zijn werk centraal. Woudstra is geen sant in eigen land maar werkte wel vaak in België, vooral bij De Korre. Vorig seizoen vertrok hij naar Zweden voor een aantal regies en Duitsland heeft Woudstra als toneelschrijver ontdekt. Mieke Kolk beschrijft Woudstras regiewerk aan de hand van twee essentiële produkties; Konny Hoeben situeert Woudstra’s jongste stuk, De Stille Grijzen van een Winterse Dag in Oostende, in diens oeuvre.

Mieke Kolk