#36
15.12 — 14.03.1992

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Iemand graag zien

over newereld zonderonnozelkinderen

Tot spijt van wie het benijdt, kreeg Jan Decorte voor zijn King Lear-bewerking Meneer de zot en het kind de Toneelschrijfprijs 1991. Een hommage door Willy Thomas aan de man die tien jaar geleden een genie werd genoemd en daarna niet meer mocht doen wat hij wilde. Alsof hij zich daaraan stoorde. Wat de toekomst betreft lijkt de Belgische politieke hofhouding een nar rijker te zijn. Bij de nationale verkiezingen werd Jan Decorte verkozen als volksvertegenwoordiger. “Als ik in het parlement geraak, zal ik nog steeds dezelfde pipo en dezelfde onnozelaar zijn.Dat vind ik belangrijk”, sprak de zot.

Willy Thomas

Lied van mijn land

TV-Wagner

Hoort Wagners oeuvre anno 1991 nog thuis op een theaterscène? Koen en Frank Theys realiseerden met Lied van mijn land twee delen van hun project om de Ring, aangevuld met de Parsifal-opera voor televisie te adapteren: Rijngoud (1986) en De Walküre (1989). Eén van de makers stelt zich de vraag of video niet een veel geschikter medium is om Wagners Ring opnieuw relevant te maken voor een hedendaags publiek.

Frank Theys

Tone Brulins wondere wereld

Een theatermaker tussen woord en beeld

Het Theaterfestival besteedde extra aandacht aan de figuur en het werk van theatermaker Tone Brulin. Op dit ogenblik is hij bezig aan een groot grafisch werk voor het Anderlechtse metrostation Bizet. Etcetera publiceert de eerste foto’s. Een beschouwing van Paul De Bruyne.

Paul De Bruyne

De Nacht van de Brandende Apen

Tone Brulin

Dit stuk werd gespeeld in het seizoen 1989 -1990 door ‘De Nieuw Amsterdam’ in de Stadschouwburg te Amsterdam en in de marmeren zaal van de dierentuin te Antwerpen. De regisseur was Rufus Collins, de acteur Paul Bérénos. De gesproken tekst geeft voldoende aanleiding om er personages aan toe te voegen en de produktie visueel boeiend te maken zonder toevoeging van aanwijzingen die de vlotheid bij het lezen storen.

Tone Brulin

Videowerk van Walter Verdín

Samenwerken met mens en apparatuur

Tijdens Klapstuk 91 ging de dansvideo Ottone, Ottone/1991 die Walter Verdin maakte in samenwerking met Anne Teresa De Keersmaeker, in première. Eén van de hoogtepunten van het festival. Verdin is al jarenlang videomaker. Met een aantal dansvideo’s lijkt hij aan een internationale carrière te zijn begonnen. Een gesprek over de complexe en ambigue relaties tussen de videomaker als autonoom kunstenaar en de videomaker in dienst van andere kunsten.

Herman Asselberghs

Klapstuk 91

Geroezemoes na een festival

In hoeverre is de programmator van een (dans)festival ook een kunstenaar? Wat is de inbreng van eigen Klapstuk-produkties? Hoe legitimeert de programmator zijn artistieke keuzes? Wat zegt de dans meer of anders over het lichaam dan het theater? Een tafelgesprek dat de balans opmaakt van Klapstuk 91.

Pieter T’Jonck, Peter De Jonge, Dieter Lesage, Bart Verschaffel

Jan Fabres zoete verlokkingen

Theater tussen schizofrenie en verleiding

Met Sweet Temptations maakt Fabre een synthese tussen de agressiviteit en de energie van zijn theatertrilogie uit de eerste helft van de jaren tachtig en de stilering van zijn recente produkties. Emil Hravtin, Fabre-kenner uit Ljubljana, zag Sweet Temptations en de monoloog Zij was en zij is, zelfs en schreef er een essay over, een eerste versie van wat een hoofdstuk zal worden uit zijn volgend jaar te verschijnen studie over het werk van Fabre.

Emil Hrvatin

Van leeg tot barstensvol

Tien dagen op de Moskouse scène

Tijdens het communistiche bewind is de Russiche theaterscène een plaats geweest “waar de waarheid gehoord kan worden”. Sinds de ineenstorting van het regime is het theater in Rusland in een diepe identiteitscrisis terechtgekomen. Benoît Vreux was tien dagen in Moskou en brengt verslag uit.

Benoît Vreux

Stekelbeesfestival 1991

Het Stekelbeesfestival is in zijn carrière uitgegroeid tot een van de meest opvallende festivals van de lage landen. Net als de werking van Stekelbees zelf. Een plaats van ontmoetingen en confrontaties tussen kunstenaars en kunstdisciplines. Dirk Verstockt volgde het festival van nabij en overloopt een aantal voorstellingen.

Mui-Ling Verbist, Dirk Verstockt

recensies

Den seligen Göttern, wie geht’s?

Der Ring des Nibelungen in De Munt

Gerard Mortier zorgde voor een waardig afscheidsgeschenk als directeur van De Munt: een integrale uitvoering van Wagners magnum opus Der Ring des Nibelungen. In Etcetera 35 gaf Gunther Sergooris een korte voorbeschouwing. Hij dook vier dagen onder in het ‘geval Wagner’. Een belangrijke en originele, zij het niet volledig gave produktie, zo concludeert hij. Een produktie die opnieuw teruggrijpt naar een meer realistische vormgeving in tegenstelling tot de meer geabstraheerde ensceneringen van de voorbije decennia.

Gunther Sergooris

Het is nieuwe maan…

door STAN

Frank Vercruyssen, één van de STAN-leden, heeft iets met acteren, maar ook met Büchner, Bernhard, Afro-Amerikaanse culturen en eenvoud. Hij heeft ook iets met de Golfoorlog en dan vooral met de manier waarop de geallieerden zich van de media bedienden en omgekeerd. Hij heeft ook iets met Dito’ Dito, net zoals de rest van STAN. Hij heeft waarschijnlijk nog veel meer, maar bovenstaande bracht hij in ieder geval toch al bij elkaar in de produktie Het is nieuwe maan en het wordt aanzienlijk frisser…, welke gedurende het bescheiden Bruzzle-festival in première ging.

Dirk Verstockt

Toch zonde van die hoer

door Zuidelijk Toneel

John Ford schrijft ‘Tis Pity she’s a Whore in het tijdperk net na Shakespeare. In 1633. Shakespeare’s helden slaan vaak een individueel pad in, geleid door hun individueel inzicht in liefde, moraal, orde. Voor deze ongehoorzaamheid en overmoed worden deze individuen gestraft: de orde van de goddelijke kosmos werd verstoord en zal ten koste van dat verstorende individu hersteld worden. Hoe ver Shakespeare ook meegaat met het traject van zo een individu, de ontknoping gaat toch altijd gepaard met een zeker ordeherstel.

An-Marie Lambrechts

Epiloog…

door Compagnie de Koe

“Het zijn de visioenen van hemel, hel en aards paradijs die de zin van het leven voorspiegelen.” Met deze uitspraak – een soort leidmotief voor de hele voorstelling – begint Epiloog van de Eenzaamheid, de tweede produktie van Cie. de Koe. Dit gezelschap bestaat uit drie jonge acteurs (Bas Teeken, Dirk Tuypens en Peter Van den Eede) die gevormd werden op het Antwerpse conservatorium. In 1989 debuteerden ze met De Gebiologeerden. Voor de huidige produktie werd het driemanschap aangevuld met twee actrices (Diane Belmans en Els Olaerts).

Bruno Koninckx

Jules en Alice

door het NTG

Theater dat ook maar een schijn van realisme vertoont, daar hebben de Vlaamse repertoireregisseurs het nog altijd moeilijk mee. Tom Lanoye zegt daarover in Het spiegelpaleis van Hugo Claus, gepubliceerd naar aanleiding van het Amersfoortse festival dat aan de Meester gewijd was: “Ik zie dat nu zelf met de regie van mijn stuk Blankenberge (1991); men zou dat moeten spelen boven of iets onder die realistische toon; maar helaas, men ziet dat niet in (…) je kunt beter schrijven over een melaatse neger in New York die zich lyrisch uitlaat over de existentie… Dan vragen zij zich af hoe dat gespeeld moet worden. Schrijf iets over een Vlaamse man, baf, zij zullen u vertellen hoe het moet.”

Paul Demets

Wilde Lea

door BMCie

De Blauwe Maandag Compagnie doet het weer. Voader was nog maar net uit de top 10 (het Theaterfestival) verdwenen toen het publiek reeds klaargestoomd werd voor een nieuwe hit. Affiches, kranten, radio en T.V. werkten als teasers nog voor de première goed en wel had plaatsgevonden en zeker nog voor het gros van Vlaanderen de kans kreeg hun nieuwste te gaan bekijken.

Bruno Koninckx

We liegen

door Vereniging van Enthousiasten

In de tweede produktie van het eigenzinnige trio Dirk Van Dijck, Ryszard Turbiasz en Johan Dehollander, Een man alleen is in slecht gezelschap, zegt een van de spelers: “De grote ramp van de KUNST is dat men haar misprijst, dat men haar niet ORGANISCH laat kloppen zoals het hart in de borst van de mens, men zet haar bewegingen in een tijdschema zoals men dat bij treinen doet.”

Maarten Van Steenbergen