#29
15.03 — 14.06.1990

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Groot en klein

Merkwaardig. Terwijl de wereld een spektakelstuk geworden is, waarbij het ene hoogtepunt het andere hoogtepunt opvolgt, lijkt het theater stil te staan. Alleen Jan Decorte vindt binnen Vulvania de ruimte om meteen zijn commentaar te spuien en Maatschappij Discordia opent met Zestien Scènes de ideologische discussie op het toneel. Een jongere generatie Vlaamse theatermakers lijkt zich ondertussen meer en meer van de werkelijkheid te verwijderen in een esthetiek die resoluut kiest voor grote middelen. Ivo Van Hove levert met Lulu en Richard II twee grote zaalprodukties af. Guy Joosten werkt in Zomergasten met zeventien acteurs. Dirk Tanghe regisseert in Christus wordt weer gekruisigd een groot ensemble met bijna veertig figuranten op een immens plateau.

Marianne Van Kerkhoven

Samuel Beckett, 1906-89

“I shall try and go on all the same, a little longer, my thoughts elsewhere, I can’t stay here. I shall hear myself talking, afar off,…talking of myself, my mind wandering, far from here, among its ruins.” (Malone Dies)

Johan Callens

Theaterfotografie

In Etcetera 28 opende Dirk Lauwaert de reeks theaterfotografie met een vrij polemische tekst. Hoe leg je de illusie van theater fotografisch vast, was daarbij de centrale vraag. Een vraag die nu gepareerd met andere vragen en vooral veel foto’s. En een nieuw fotografisch standpunt van Bart Philipsen. Het blikveld van de theaterfotograaf beschouwd door een andere lens. (Oliver Herrmann, La Traviata)

Shakespeare

De aantrekkingskracht van zwarte gaten

Shakespeare is wellicht de meest gespeelde toneelauteur. Maar wat betekent een dergelijke uitspraak ? Wat bedoelt men wanneer men zegt dat zijn thematiek universeel is, dat zijn stukken van alle tijden zijn ? Shakespeare duikt op in alle theatercircuits, in grote en kleine zalen, als systeembevestiger en als systeemverstoorder. Shakespeare kan een publiekstrekker zijn (Romeo en Julia van Dirk Tanghe), kan zich moeiteloos inpassen in de heersende theatercodes. Shakespeare kan pure avant-garde zijn en alles doorbreken wat er op een bepaald ogenblik aan theaterfatsoen bestaat (Jan Decortes King Lear). Shakespeares teksten hebben de mysterieuze aantrekkingskracht van zwarte gaten in de ruimte, waarin alles verdwijnt, tot en met de tijd toe. In nog een andere betekenis zijn de teksten van Shakespeare zwarte gaten : het zijn lege plaatsen die altijd opnieuw ingevuld willen worden. Misschien is dat het geheim van Shakespeare : niet zijn overstelpende rijkdom waarin voor elk wat wils is, maar wel zijn onontkoombare en dwingende leegte.

Erwin Jans

Pavlov

Pavlov is de confrontatie van een danseres en een actrice : Pauline Daniëis en Frieda Pittoors. ‘Wat zullen we vertellen ? Zullen we over onszelf vertellen V was het uitgangspunt. Rob De Graaf, vaste tekstschrijver bij Nieuw West, zorgde voor het script, dat u hierbij afgedrukt vindt. Maar eerst iets over het werkproces van deze kleine, merkwaardige produktie.

Luk Van den Dries

Pavlov

Rob de Graaf

Andrzej Wajda

In de moeilijke marge van ruime herkenbaarheid, politieke werkzaamheid en expressieve kracht heeft de Poolse cineast en theatermaker Andrzej Wajda een eigen stijl uitgebouwd. Een fractie van zijn omvangrijk oeuvre was in november jl. in deSingel te gast. Johan De Boose, thuis in de vaak ondergrondse wegen van het Poolse theater, gidst.

Johan De Boose

Roberto Ciulli

Roberto Ciulli is een Italiaan die in Müllheim een nieuw gezelschap heeft gesticht. Iets tussen een privé-en een officieel theater met zowel een produktieve als een receptieve werking. Een autonoom theater, structureel én artistiek. Fo en Strehler zijn de antecedenten. Pasolini, Fellini en Beckett kleuren de sfeer.

Luk Van den Dries

Mozart

Vrouwen bedriegen mannen. ‘Dat doen zij allemaal’, zegt Don Alfonso. Guglielmo en Ferrando wedden van niet. Zij zullen, vermomd, eikaars geliefde het hof maken en bewijzen dat er uitzonderingen zijn.

Mieke Kolk

Column Wim Van Gansbeke (11)

Op 4 februari 1980 werd ik 42. De midlife-crisis, die al 20 jaar eerder begonnen was, stuurde met niet aflatende ijver haar demonen uit. Was het profetisch, dat ik uitgerekend die dag in Brussel een voorstelling zag van Zen-theater, waarvan me na al die jaren een indruk bijblijft van gesofisticeerde eenvoud, strakke en toch ergens Vrije’ stilering, verregaande abstrahering, die toch iets zeer concreets had en een gevoel van symmetrie ? Iets wat appeleerde aan een latente spanning binnen mezelf tussen een neiging tot exuberantie en een neiging tot inkeer en de drang, niet om de beide elementen te verzoenen, maar om ze naast mekaar vrij spel te geven.

Wim Van Gansbeke

Vaclav Havel

Eind 1979 werd Rudi Van Vlaenderen gevraagd mee te werken met AIDA, een initiatief ter verdediging van onderdrukte kunstenaars, dat werd opgericht in oktober van dat jaar door o.a. Ariane Mnouchkine, Patrice Chereau, Yves Montand, Claude Lelouche, Claude Roy en waarvan het Belgische luik bestuurd werd door de kunstschilder Jef Van Hoof. Zij werkten ook voor de huidige president van Tsjechoslowakije.

Rudi Van Vlaenderen

Het Gebeuren

(redactie Etcetera)

Gelezen

(redactie Etcetera)

Kruispunt theater

Kruispunt theater. Oversteekplaats voor talloze dwarsende lijnen. Lichaam en blik. Ik en de ander. Individu en gemeenschap. Tekst en geschiedenis. Leugen en waarheid. Fictie en werkelijkheid. Doen en denken. Afstand en nabijheid. Verleden en toekomst. Tijd en ruimte. Het theater als wrijfpunt. Snijlijn. Schuurplek.

Luk Van den Dries

recensies

 Zestien scènes

Maatschappij Discordia, Amsterdam

Van het westelijk front geen nieuws of de geborneerdheid van het negeren versus de revue van Discordia of het aandragen van gespreksstof.

Dirk Verstockt

Europees festival voor teater door mentaal gehandicapten

Turnhout

Als een acteur voor het voetlicht staat, stelt hij zich bloot aan kritiek. Eens hij het publiek gegroet heeft, legt die acteur zijn kwetsbaarheid af. Hij wordt weer een acteur tussen alle andere acteurs. Bij mentaal gehandicapte acteurs werkt die kwetsbaarheid langer door. Na de voorstelling komen ze naar je toe en willen ze over hun act praten. Ze lokken zelf een beoordeling uit. Dat en de geldende maatschappelijke opvattingen over gehandicapten kunnen, allicht, ten dele, verklaren waarom de pers en het publiek overwegend lovend reageren.

Tom Decorte

Eerste Festival van de Europese theaterconventie

Saint-Etienne

In de Franse stad Saint-Etienne vond van 16 tot 26 november het eerste festival van de Europese Theaterconventie plaats. Ik woonde de eerste drie dagen bij, zag een paar voorstellingen en luisterde naar het eerste van een reeks van drie colloquia. Het gebeuren is vooral het initiatief van één man : Daniël Benoin. Acteur, regisseur, auteur en sinds 1975 directeur van het Centre Dramatique National in Saint-Etienne.

Pol Arias

 Tout sur le Bruit

Le Grand Magasin, Gent

Wat gebeurt er wanneer Jean Ray Benoit ontmoet ? Wat gebeurt er wanneer opéra amateur de Lustige Kapoentjes ontmoet ? Wat gebeurt er wanneer Brits flegma tegen de Franse tweelingbroers van Cowboy Henk oploopt ? En de bruiteur het nodige ontregelde lawaai verschaft ?

Dirk Verstockt

Binocchio…V

Andante Théâtre, Brussel

Het aandeel van de toneelopleiding bij de irrigatie van het theaterlandschap is vrij aanzienlijk. Opleidingsinstituten fungeren als broeikas voor nieuwe opvattingen, als motor van vernieuwing, als wrijfplaats voor zich ladende dynamiek. Scholen, zolang ze tenminste zelf niet verkorst zijn, halen de vellen vernis van de planken, zoeken naar het groene hout, waarmee als op broos perkament, steeds opnieuw het alfabet wordt herschreven : de mens als speler in de tijdruimte van vandaag.

Luk Van den Dries

Van Wagner

Dito’Dito, Brussel

‘Acteren is gewoon doen terwijl er iemand naar je kijkt’: zo formuleerde Jan Ritsema zijn idee over toneelspelen, toen hij spelers zocht voor Het Heengaan, de jongerenvoorstelling die in Etcetera 26 uitgebreid besproken werd. In twee recente produkties trekt Ritsema die opvatting door, het meest zichtbaar in Herinneringen van een valk een regie/choreografie bij de Nederlandse dansgroep Het Concern.

Klaas Tindemans

Stukken I en II

Oud Huis Stekelbees, Gent

Oud Huis Stekelbees kondigde Stukken aan als een parade van artiesten waarmee het huis een artistiek liaison wil aangaan. De artiesten worden beschouwd als verwanten in het zoeken naar communicatie buiten de taal om. En dat resulteerde in twee voorstellingen.

Dirk Verstockt