Enkidu Khaled – God 99 – Bar by bar, night by night, story by story, onward!

Voor God 99 – Bar by bar, night by night, story by story, onward! vertrekt Enkidu Khaled van de roman Allah 99, het debuut van de Irakese schrijver Hassan Blasim. Drie performers (Enkidu Khaled, Joachim Robbrecht, Nele Vereecken) en een dj (Sara Dziri) ensceneren Blasims tegelijk rauwe en fantasierijke universum.

Esther Tuypens

Trouble – Gus Van Sant/BoCA

Ambitieuze musical blijkt lege doos

Met de musical Trouble maakt Amerikaans filmregisseur Gus Van Sant (bekend van o.a. My Own Private Idaho en Milk) zijn debuut als theatermaker. Op vraag van de BoCA Biennale in Lissabon haalde hij een nooit uitgevoerd filmscript over het leven van popart-icoon Andy Warhol vanonder het stof en maakte er een voorstelling van. Op papier klinkt het als een recipe for success: een bekende en gevierde naam die de regie in handen heeft, een spraakmakend onderwerp en een grote cast. Helaas levert het weinig interessant theater op.

Simon Baetens

SPARE TIME WORK – buren

Hoe vrij is vrije tijd?

Melissa Mabesoone en Oshin Albrecht van buren smijten hun blokkendoos opnieuw uit over de theatervloer. Met de typische bouwstenen uit hun arsenaal deconstrueren ze in SPARE TIME WORK de spanning tussen werk en vrije tijd. Hoe vrij is vrije tijd eigenlijk en kan je vrije tijd uitgeven? Wat begint als een speels feest over de grensvervaging tussen de twee ontaardt uiteindelijk in een zwartgallig en onontkoombaar einde.

Simon Knaeps

All About Theatre About Film – Ivo van Hove en Jan Versweyfeld / Eye

Ruimtelijke stillevens die nasidderen

De tentoonstelling ‘All About Theatre About Film’ is een gigantisch ruimtelijk parcours: regisseur Ivo van Hove en scenograaf Jan Versweyfeld deconstrueren hun ‘vertoneelingen’ van filmscripts en trekken tijd en ruimte van de filmische en de theatrale ruimte uiteen.

Dana Linssen

The Good Life – Sébastien Hendrickx

Wie niet horen wil moet voelen, zal dramaturg Sébastien Hendrickx gedacht hebben.  Met de performance The Good Life ontwikkelt hij zich van denker tot (artistiek) doener – al is dat te kort door de bocht, want Hendrickx schrok ook in zijn dramaturgencarrière bij kunstenaars als Benjamin Verdonck nooit terug voor veldwerk, en via zijn engagement voor Extinction Rebellion evenmin voor de activistische agitatie. Maar het is precies de onbestemde ruimte tussen denken (weten!) en doen (handelen!) die hij met zijn debuut als maker tracht aan te raken bij zijn publiek. Door datgene wat hij wil vertellen niet te vertellen, maar het invoelbaar te maken. 

Evelyne Coussens

David of hoe we ons bedacht hebben – de KOE | De Nwe Tijd | Hof van Eede

Niet acteren, maar spelen!

De voorstelling DAVID van De Koe / Hof Van Eede / De Nwe Tijd zindert na een aantal dagen nog steeds na. DAVID draagt onmiskenbaar de drie verschillende signaturen van de betrokken gezelschappen, maar samen bereiken ze een punt dat ik hen afzonderlijk nog niet heb weten vinden.

Kristof van Baarle

The Butcher – Gorges Ocloo / LOD

Vlaamse hutsepot met onvermoede smaken

Voorstellingen die expliciet de Vlaamse identiteit thematiseren: we danken ze vooral aan makers die nooit meteen als Vlaming gezien worden, zoals Chokri Ben Chikha of Roland Gunst. In The Butcher van LOD gaat Gorges Ocloo nog een stap verder in zijn spel met vaderlandse iconen, van de Leeuw van Vlaanderen tot Josse De Pauw. Zoveel eenduidigheden passeren de revue dat de revue zelf best meerduidig wordt. Puberale provocatie of puur vernuft?

Wouter Hillaert

Lamenta – Siamese Cie/Koen Augustijnen & Rosalba Torres Guerrero

Een poging tot rouw

In Lamenta gaan negen Griekse dansers onder leiding van Koen Augustijnen en Rosalba Torres Guerrero (Siamese Cie) aan de slag met moirolói, traditionele klaagliederen uit Epirus in het noordwesten van Griekenland. Net als in het eerdere Badke (2013) van Les Ballets C de la B waar Augustijnen en Torres Guerrero voor het eerst samen aan het roer stonden, is een volkstraditie het bronmateriaal van waaruit ze vertrekken. Deze ontmoeting tussen traditie en het hedendaagse levert helaas niet de beloofde spanning op.

Simon Knaeps

Liebestod: The smell of blood does not leave my eyes, Juan Belmonte – Angélica Liddell / NTGent

Wereldvreemd vechten met een opgezette stier

‘Liebestod: The smell of blood does not leave my eyes, Juan Belmonte’ van de Spaanse performance-artieste Angélica Liddell is het derde en meest persoonlijke deel van de ‘Histoire(s) du Théatre’-reeks van Milo Rau en NTGent. Geïnspireerd door het leven van Juan Belmonte, misschien wel ’s werelds beroemdste matador, en diens motto ‘hoe je met een stier vecht, is hoe je bent’, gaat Liddell het gevecht aan met een opgezette stier. Eens in de arena kan ze niet anders dan zichzelf blootgeven. Het is een spektakel zonder meer, dat momenten van grote schoonheid biedt. En soms loert het cliché om de hoek. Maar vooral, wat moet je er mee?

Jasper Delva

Folks&Fools – Lobke Leirens & Maxim Storms

Und fur duch?

In hun nieuwste voorstelling houden Lobke Leirens en Maxim Storms vast aan hun kenmerkende stijl, maar tegelijkertijd gebeurt er iets nieuws en spannends op de scène. Vervreemding en een onvermogen tot communicatie slaan om in een absurd soort tederheid. Een publiek ontroeren met alienprinsessen en dansende laserkegels? Leirens en Storms kunnen dat!

Natalie Gielen

Bambiraptor – KOPERGIETERY

Taal schept de wereld, maar elke verbeeldingswereld creëert ook zijn eigen taal – met deze dubbelheid speelt Bambiraptor (8+), de nieuwe voorstelling van Jonas Baeke, Mats Vandroogenbroeck en Dounia Mahammed bij KOPERGIETERY. Maar wat gebeurt er met een kinderhoofd dat de wereld ver-taalt en ver-beeldt op een manier die afwijkt van de afspraken die de rest van de samenleving daarover heeft gemaakt? Het antwoord van Bambiraptor is utopisch.

Evelyne Coussens

Anatomie Antigone – de Roovers & herman

Dissectie van de opstandige mens

In Anatomie Antigone gaan de Roovers en collectief herman aan de slag met de veelkantigheid van Sofokles’ klassieke tragedie Antigone. Terwijl hun publiek onder dekentjes in de hangar van de Zomerfabriek toekijkt, leggen de makers zowel de geschiedenis als de actualiteit van het verhaal bloot door met een archeologische nauwkeurigheid allerlei tekstuele lagen aan te boren.

Dagmar Teurelincx

Mawda, dat betekent tederheid – Marie-Aurore D’Awans & Pauline Beugnies / KVS

De lange weg naar de werkelijkheid

Nationale trauma’s, ze worden steeds makkelijker opgepikt in theater. Tegelijk zijn ze bij de moeilijkste stof om daadwerkelijk te ensceneren. Neem de zaak Mawda, de Koerdische peuter die in 2018 omkwam door een politiekogel nabij Mons. Talrijk zijn de mogelijke ingangen, bijna labyrintisch het materiaal. De uitgang vindt Mawda, dat betekent tederheid van KVS in klassiek documentair theater met licht absurdisme. Wat kan toneel nog toevoegen aan drama?

Wouter Hillaert

A number of contradictions, ignorances and oddities – Kim Snauwaert & Anyuta Wiazemsky Snauwaert

Yes, we do have photographs!

De populariteit van het huwelijk neemt al jaren af. Toch besloten Anyuta Wiazemsky Snauwaert en Kim Snauwaert te trouwen. Ze doen dat niet uit liefde of romantiek. Maar hoe creëer je dan een duurzame levensgemeenschap, zoals de wet voorschrijft? Op vaak ludieke, soms ook ontroerende wijze documenteren en verbeelden ze elke stap in het proces naar die levensgemeenschap. Zo ontstaat een dubbelzinnige en meeslepende balanceeroefening tussen feit en fictie die soms wel een kritisch kantje mist.

Jasper Delva

The Time of Our Singing – Kris Defoort/De Munt

Zwarte muziek in een witte operatempel

Hoe de opera de 21e eeuw binnenloodsen? Het lijkt wel een mission impossible. De tijd tikt nochtans want de koppen in het publiek worden snel grijzer… Met het indrukwekkende familie-epos The Time of Our Singing zet De Munt alvast een gedurfde stap in de goede richting. De nieuwe compositie van Kris Defoort, gebaseerd op de gelijknamige roman van Richard Powers, transporteert ons naar de 20e-eeuwse Verenigde Staten. Om pijnlijke onderwerpen als racisme en wit privilege aan te snijden spring je met Mozart natuurlijk niet erg ver.

Sébastien Hendrickx

Grief & Beauty – Milo Rau (NTGent)

Het tweede deel van Milo Rau’s Trilogie van het private leven onderzoekt de dood, rouw en verlies. In Grief & Beauty culmineert Rau’s continue en veelvormige onderhandeling met het reële op scène in de vraag hoe je de dood kan representeren in het theater. Met een gekende combinatie van persoonlijke verhalen en documentair materiaal tracht de regisseur het wezen van rouw aan te raken. Maar mag het reële ook raken aan de poëtica van de maker? In Grief & Beauty zit de vorm van de voorstelling haar onderwerp op verschillende manieren in de weg.

Esther Tuypens

Dans voor Actrice (Jolente De Keersmaeker) – Jérôme Bel & TG STAN

Dansen zonder danseres te willen zijn

Na de portretten die Bel maakte van dansers, zoals Lutz Förster of Véronique Doisneau, werkte choreograaf Jérôme Bel nu met actrice Jolente De Keersmaeker. In een open voorstelling, spelen ze met het verschil tussen acteren en dansen, tussen ‘concreet’ en ‘conceptueel’.

Kristof van Baarle

Rabot II – Simon Allemeersch (Lucinda Ra)

Iets maken van wat er gebeurt

Wat is een woontoren? Een utopie, een verdienmodel, een plek van sociale bescherming? In Rabot II gaat theatermaker Simon Allemeersch, tien jaar na zijn intense ervaringen in de Gentse Rabottorens, op zoek naar de bredere betekenis van zo’n woonvorm. Maar het Rabot en zijn mensen trekken aan hem. Met Rabot II lijkt Allemeersch een voorstelling te hebben gemaakt tegen wil en dank – eentje die hij bezwoer niet te zullen maken. Dat hij dan toch door zijn eigen materiaal is overrompeld, blijkt uiteindelijk ook niet zo’n probleem.

Evelyne Coussens

Het Gezin Van Paemel – Valentijn Dhaenens & SKaGeN

Permeke op zijn Van Eycks

Het moet geleden zijn van toen NTGent nog het Publiekstheater heette dat een professioneel gezelschap zich verwaardigde om Het Gezin Van Paemel op te delven. Bijna 20 jaar later lijsten Valentijn Dhaenens en SKaGeN het kroonjuweel van het Vlaamse toneelrepertoire opnieuw in. Zo nieuwerwets het kader, zo klassiek het doek.

Wouter Hillaert

Who’s Tupac? – Jr.cE.sA.r / NNT & KVS

En de verliezer is …

Jr. cE.sA.r zetten met Who’s Tupac? hun serie voorstellingen omtrent omstreden figuren voort. De vorm van een talentenjacht parodiërend, roepen ze kritische vragen op rond de vercommercialisering van het lijden van mensen van kleur. Is er binnen dat spektakel nog plaats om te rouwen?

Michaël van Remoortere

Indoor Weather – Bosse Provoost & Ezra Veldhuis / Toneelhuis

Indoor Weather van Bosse Provoost en Ezra Veldhuis is een poëtisch landschap dat vervelt als een dier, woekert als een plant, en zich uitbreidt tot buiten de vergulde toneellijst van de schouwburg. In dit muterende ecosysteem zoeken menselijke en minder menselijke figuren hun plek. Hoe kan de mens zich op een meer gelijkwaardige manier verhouden tot de wereld? Provoost en Veldhuis maken er een visueel prikkelende en intrigerende voorstelling over die tegelijkertijd worstelt met de grenzen van wat we ons (niet) kunnen verbeelden.

Esther Tuypens

Hoe spreken over de dood vanuit het leven?

Een pleidooi voor zelfmoord – Jozefien Mombaerts/Kopergietery

‘Zolang je niet voor de dood kiest, kies je voor het leven,’ stelt Jozefien Mombaerts in Een pleidooi voor zelfmoord vast. Is het werkelijk zo zwart-wit? In een persoonlijke monoloog probeert de Gentse theatermaakster haar ongrijpbare verlangen naar de dood onder woorden te brengen en zo het taboe rond zelfmoord te doorbreken. Het is een bijzonder moedige maar ook moeilijke missie.

Charlotte De Somviele

Ontsnapping uit de safe space

Cascade – Meg Stuart/Damaged Goods

‘Welcome back after the break,’ zegt Davis Freeman in Cascade, Meg Stuarts nieuwste voorstelling en de opener van het Kaaitheaterseizoen na de ‘pauze’ van de lockdowns. De choreografe krijgt het toch steeds weer voor elkaar: met abstracte podiumkunst krachtige emoties losmaken, ‘gut feelings’.

Sébastien Hendrickx