#137
15.06 — 14.09.2014

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

print

Je kunt er naar Van Gogh gaan kijken

Dit nummer van Etcetera is het laatste nummer onder de huidige redactie. Het septembernummer zal het werk zijn van een geheel nieuwe ploeg, onder leiding van kersvers hoofdredacteur Lene Van Langenhove. We willen Lene en de nieuwe redactie graag alle succes toewensen en hopen dat ze met evenveel plezier als wij Etcetera’s zullen maken.

Bart Meuleman

Soms is het prettig om op je hoofd te staan en zo de wereld te bekijken’

Sidi Larbi Cherkaoui over timing, materie en verbondenheid

Bejubeld door binnen- en buitenlandse pers, doodgeknuffeld door het publiek en overladen met prestigieuze prijzen. Maar wat drijft Sidi Larbi Cherkaoui écht om bij elke creatie telkens opnieuw van nul te beginnen? Guy Cools gaat in gesprek met Larbi over zijn artistieke parcours.

Guy Cools

Joël Pommerat: schrijven met woorden, licht en ruimte

Een portret van de Franse theatermaker

Pommerat heeft iets met bevreemdende droomsequenties. Om zijn sombere teksten – die tot stand komen met de hulp van zijn spelers – te ensceneren, ontwikkelde hij een heel eigen taal, waarbij het spel met licht en donker van cruciaal belang is. Naar aanleiding van het recent vertoonde Au monde duikt Johan Thielemans in het universum van, ongetwijfeld, de meest theatrale pessimist bij onze zuiderburen.

Johan Thielemans

Portret mislukt, onderzoeksmissie geslaagd:

Hunter van Meg Stuart

Vanuit haar jagershol bestookt Meg Stuart de toeschouwer met tastbare jeugdherinneringen, familiekiekjes en de typische elementen die haar oeuvre de voorbije jaren bevolkten. Fascinerend, vindt Pieter T’Jonck, maar leren we de choreografe met Amerikaanse roots ook beter kennen in Hunter?

Pieter T’Jonck

Kapitalismekritiek na de crisis

De Roovers spelen De laatsten der onverstandigen

begin jaren 1970 schreef Peter Handke De laatsten der onverstandigen, een stuk over verraad en Weltschmerz bij succesvolle ondernemers. Spek naar de bek van De Roovers, die met hun Dollarcyclus de financiële en morele crisis van het moderne kapitalistisch systeem willen analyseren. Geert Sels vraagt zich af of Handkes stuk, dat toch sporen van z’n tijd meedraagt, de beste keuze is om dieper in te gaan op de huidige financiële crisis.

Geert Sels

Er spelen veel dingen tegelijkertijd

Christine De Smedt over performen

Na haar studie criminologie spitste Christine De Smedt zich toe op dans en performance, meerbepaald op improvisatie en bewegingsresearch. Jeroen Peeters peilt in een gesprek met deze choreografe naar wat begrippen als ‘onderzoek’, ‘collectiviteit’ en ‘processen’ precies betekenen voor haar. Na het interview met Abke Haring in Etcetera 136 is dit het tweede in een reeks over spelen, dansen en performen.

Jeroen Peeters

Mijn stem, een hond in de hitte

Castellucci voert Hölderlins Der Tod des Empedokles op

De Griekse filosoof die beweerde dat de kosmos uit water, vuur, aarde en lucht bestond, inspireerde Hölderlin tot het schrijven van een treurspel, dat hij echter nooit voltooide. Bart Philipsen ontleedt Romeo Castelluci’s enscenering van deze oude Duitse tekst, waarbij het vertrouwde plaats moet ruimen voor een nieuwe mogelijkheid.

Empedokles bij de Amish

Castellucci ensceneert Hölderlin

Volgens Thomas Crombez is het geen toeval dat de veertien jonge vrouwen in Castellucci’s versie van Hölderlins Empedokles allemaal blauwe jurken en schorten dragen.

Thomas Crombez

Infrastructureel

Aengespoeld & opgeligt

Na een moeilijke opstartfase vorigjaar zijn de ingrijpende renovatiewerken van Theater Opstakel in Wijkname eindelijk in hun slotfase aanbeland. De Vlaams Bouwmeesteres Renate Coppenolle en Opstakeldirecteur Najib Masoud zijn alvast erg in hun nopjes over het resultaat. Zij organiseerden begin mei een rondleiding op de werf. (foto)

Youri Dirkx, John Zwaenepoel

In de kunst moet je niet proberen, maar riskeren

een gesprek met Milo Rau

In het begin van zijn carrière maakte Milo Rau theater in instituten zoals het Maxim Gorki Theater in Berlijn en het Staatsschauspiel Dresden. Nu reist hij met zijn eigen International Institute of Political Murder de wereld rond. Dit jaar werd hij voor de tweede keer uitgenodigd door het Kunstenfestivaldesarts, waar zijn laatste stuk The Civil Wars in première ging. Tijdens de repetities sprak Juliane von Crailsheim met hem.

Juliane von Crailsheim

Het buzzt rond de coop

Eendracht maakt macht: het is de Belgische wapenspreuk, maar vandaag, in tijden van crisis, lijkt het een nieuw mantra. Terwijl de overheid zich terugtrekt en een agressieve markt de mens enkel nog gedoogt als consument, herrijst in verschillende maatschappelijke sectoren een bedrijfsmodel dat dat ‘samen sterk’ honoreert: de cooperatieve vennootschap (cvba). Inhoudelijk lijken de premissen van het model – samenwerking, solidariteit, medezeggenschap – op maat gesneden van de waarden die de cultuursector graag uitdraagt. In praktijk blijken tussen droom en daad heel wat bezwaren. Is de coop een werkbaar model voor de cultuur-, meer bepaald de kunstensector, vraagt Evelyne Coussens zich af.

Evelyne Coussens

Hebben we de guillotine nodig?

Tweemaal Daltons Dood

Büchners stuk over de strijd tussen Danton en Robespierre ten tijde van de Franse Revolutie is in deze tijden van activisme en protest nog steeds actueel. Dat is ook Joost van Hezik en Johan Simons niet ontgaan. Camille Creyghton analyseert en vergelijkt hun totaal verschillende interpretaties.

Camille Creyghton

(N)ooit gelezen? Vlaamse Toneelliteratuur 1970-1980

In het derde en laatste deel van de reeks over de Vlaamse toneelschrijfkunst van 1950 tot 1980 focust Erwin Jans op de jaren 1970 waarin de toneelauteur als autonome entiteit voorzichtig in vraag wordt gesteld, maar de tekst nog steeds de basis vormt. Het politieke theater domineert de scene. Of beter gezegd: de straten, scholen en fabrieken.

Erwin Jans

tauberbach: Alain Platel / Les ballets C de la B

Charlotte De Somviele

Hamlet vs Hamlet

Guy Cassiers/Toneelhuis & Toneelgroep Amsterdam.

Probeer Shakespeare te vergeten, laat hem als een schim of schaduw toe, maar stel je open voor het verhaal van Tom Lanoye. Er was eens een prins, jong, adolescent en ongelukkig in het leven. De geest van zijn vader zegt vermoord te zijn. Oom Claudius is de dader. De jonge man krijgt de opdracht deze boze daad te herstellen. De opdracht vanuit het geestenrijk zal prins Hamlet niet onmiddellijk vervullen, want eerst zal hij trachten uit te vissen of de informa­tie juist is, pas dan zal hij tot actie over­ gaan. Tot daar blijft Lanoye dicht bij Shakespeare, al laat hij naast de geest van de koning ook de geest van de dode nar Yorick optreden.

Johan Thielemans

De wederopbouw van het Westen. Een triptiek in wit, rood, zwart

Compagnie De Koe

Mia Vaerman

Première: Maria Hassabi

Esther Severi

Deceptive Bodies: Dolores Bouckaert & Charlotte Vanden Eynde

Michiel Reynaert

Surmarionenettes et mannequins: Carole Guidicelli (red.)

De tijd dat de marionet enkel in de poppenkast gebruikt werd, ligt al een tijdje achter ons. Hij maakt vandaag integraal deel uit van de artistieke praktijk: theatermakers zetten poppen in als volwaardig instrument van hun creatieve verbeelding, zoals recente voorstellingen van FROE FROE, Ultima Thule of Tuning People bewijzen. Het poppentheater van weleer vervelde tot wat we vandaag gemeenzaam omschrij­ven als figuren- en zelfs objectentheater (zie Simon Allemeersch, Gisèle Vienne of Benjamin Verdonck).

Karel Vanhaesebrouck

Through the Back: Jeroen Peeters

Kijken naar dans komt vaak neer op het lezen van een belichaamde tekst. Deze hermeneutische houding lijkt vanzelfsprekend: ik zie een reeks bewe­gingen en probeer ze te begrijpen.

Rudi Laermans

Rwanda 94: Groupov

Peter Anthonissen

De gebeurtenissen van eind februari tot midden mei

Redactie Etcetera

persbericht 5 juni 2014

Etcetera, het enige Vlaamse magazine voor de podiumkunsten, vierde vorig jaar zijn dertigste verjaardag en blikte bij die gelegenheid terug op zijn rijke geschiedenis. Nu is het tijd om vooruit te blikken.

Etcetera vernieuwt: kersverse redactie, nieuwe vormgeving en grootschalige distributie. Etcetera, het enige Vlaamse magazine voor de podiumkunsten, vierde vorig jaar zijn dertigste verjaardag en blikte bij die gelegenheid terug op zijn rijke geschiedenis. Nu is het tijd om vooruit te blikken.

Lene Van Langenhove, Johan Wambacq

recensies

Ivo van Hove : The Fountainhead

De roep klinkt steeds luider: we hebben behoefte aan een nieuw grondplan voor onze samenleving. Aan een nieuw model waarnaar we ons als individu kunnen gedragen in die heksenketel. Met Danton’s dood, in een regie van Johan Simons, deed Toneelgroep Amsterdam al een eerste poging om de spanning tussen individu en maatschappij te ensceneren, door terug te grijpen naar de Franse Revolutie. Ivo van Hove benadert dit vraagstuk nu via een meer hedendaagse bron. Tenminste, als je nog van een vraagstuk kan spreken. Voor Ayn Rand, schrijfster van The Fountainhead was het immers geen vraag, maar een stellige zekerheid: individualisme is het middel en het doel.

Jesse Vanhoeck

Josse De Pauw, Jan Kuijken/LOD: HUIS

Wat biedt ouderdom? Biedt hij wijsheid, inzicht, schoonheid? Relativeringsvermogen of troost? Hoop, alsnog? Maar hoop waarop? In Huis roept Josse De Pauw deze en vele andere vragen op. In het aanschijn van de dood blikken de personages die hij opvoert terug op goedgevulde levens. De balans is ontnuchterend en meedogenloos. De dromen zijn stukgeslagen, hun holle echo’s klinken als hoongelach. Een bodemloos nihilisme lijkt nog de enige uitweg te zijn.

Tom Rummens

MICHAEL CLARK COMPANY – ANIMAL, VEGETABLE, MINERAL

Klassiek ballet meets de rauwe energie van de Sex Pistols? De Schotse choreograaf Michael Clark trapt graag heilige huisjes in. Eerder werkte de man al samen met het kruim van de internationale kunstwereld, waaronder cineast Peter Greenaway, het invloedrijke Britse modelabel BodyMap en levende legendes als David Bowie en Brian Eno. In de triple bill animal/vegetable/mineral krijgt de muziek van Scritti Politti, Sex Pistols en Relaxed Muscle – het schaduwproject van PULP-frontman Jarvis Cocker – een dragende rol. Clarks voorstellingen kan je dan ook niet zomaar onder het label ‘dans’ categoriseren. Het is totaalkunst waarin muziek, licht, beweging, scenografie en kostuums gelijke spelers zijn. Of zoals iemand ooit schreef: Clarks oeuvre is de haute couture van de dans.

Charlotte De Somviele