Diezelfde vragen vormen ook het uitgangspunt van Edit Kaldors Web of Trust. Via het internet brengt Kaldor een heterogene groep van individuen samen, gedreven door een groeiende onvrede over de huidige gang van zaken en de honger om er iets aan te doen. Samen met hen en het publiek gaat Kaldor op zoek naar alternatieven om zich te ontdoen van de dominante structuren en systemen die ons dagelijks leven domineren.

Bij aanvang van Web of Trust verkondigt Kaldor dat we getuige zullen zijn van een demonstratie van de bètaversie van het ‘Web of trust’: een online-platform gecreëerd door individuen, dat de mogelijkheid biedt om zijn of haar verzuchtingen kwijt te kunnen. Met de hulp van anderen wordt naar oplossingen gezocht voor zijn of haar problemen. Web of trust is een platform dat nog steeds in ontwikkeling is en waarvoor de toeschouwer ook wordt uitgenodigd na de voorstelling aan deel te nemen.

Als toeschouwer kijk je tijdens Web of Trust naar een scène-groot projectiescherm met het bureaublad van Kaldors computer. Daarop is de amateuristisch vormgegeven bètaversie van het Web of trust te zien, voorzien van chatsessies, de video-conversaties tussen de gebruikers en Kaldor die optreedt als moderator van het online platform. Vervolgens zien we hoe gebruikers hun problemen delen en hun eenzame zoektocht naar een luisterend oor. Van problemen met de huisbaas tot iemand die zich omwille van psychische problemen niet erkend voelt door haar omgeving, een diverse reeks van problemen passeert de revue. Met de beperkte middelen die in eigen online-rangen aanwezig zijn wordt voorzichtig naar een oplossing gezocht. Kaldor wil de individuele onmacht ten opzichte van de eigen particuliere problemen met de hulp van een nieuw soort van online collectiviteit oplossen.

Kaldors Web of Trust ambieert een voorstelling te zijn die navigeert door een virtuele ruimte waarin de deelnemers aan het online-platform reële ideeën bedenken voor een betere wereld. Jammer genoeg implodeert het hele project door de enorme naïviteit die Kaldor hier aan de dag legt. Bij het kijken naar de demonstratie van Web of trust lijkt het alsof Kaldor het laatste decennium op een eiland heeft gewoond en het internet niet heeft zien evolueren.

Kaldor vertrekt schijnbaar van een enorm naïeve gedachte van en over het internet: een virtuele wereld die mensen over de hele wereld samenbrengt en nieuwe ideeën doet ontstaan. Dit was de utopische gedachte van de ‘internetutopisten’ omstreeks de eeuwwisseling, alleen zijn we de laatste jaren – o.a. met de komst van sociale media – getuige van de schaduwzijde die de online wereld met zich mee brengt.

Wat Kaldor met haar online platform wil doen is ook niet nieuw. Internetfora, Facebook, interactieve pagina’s van nieuwssites of Twitter gingen haar al voor. Allemaal hadden ze als bedoeling wereldwijd mensen te verenigen en het ongelimiteerde potentieel dat hieruit zal ontstaan te benutten.

Kaldors Web of trust doet denken aan de Freecycle pagina’s van een aantal maanden terug: Facebook-pagina’s waarop mensen hun onbenutte werktuigen of diensten deelden. Een nobel initiatief dat in het begin tot een bevredigend resultaat heeft geleid. Alleen hebben die initiatieven zich ook vastgereden: al snel werden deze Facebook-pagina’s het platform waarop mensen al hun rotzooi ‘deelden’ om ‘gratis op te halen’. Virtueel sluikstorten in de naam van duurzaamheid en solidariteit. Web of Trust toont onbedoeld vooral hoe die nieuwe ideeën niét moeten ontstaan. De deelnemers aan het Web of trust zitten als zombies voor hun te fel schijnend computerscherm, lusteloos scrollend door de chat feeds en apathisch de klaaggezangen van soortgenoten aanhorend.

Die (r)evolutie die het internet de laatste jaren heeft doorgemaakt is niet terug te vinden in Kaldors Web of Trust. Het negeren van deze shift door Kaldor maakt alles in Web of Trust ongeloofwaardig. De enorme naïviteit en de totale afwezigheid van een kritische benadering van het wereldwijde web maakt van Web of Trust een flop en een gemiste kans om een kritisch tegengewicht te bieden aan alle internetgoeroes en technologieprofeten die vol lof zijn over de mogelijkheden van het internet en de technologische vooruitgang. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat een ervaren theatermaakster als Edit Kaldor én een graag geziene gast op het Kunstenfestivaldesarts een dergelijk resultaat durfde af te leveren. Een zout- en kleurloos project dat haar knappe C’est du chinois (2011) overschaduwt.

Gezien op 12 mei 2016 in Théâtre de la Vie in het kader van het Kunstenfestivaldesarts