Heel veel lezers hadden het opgemerkt: in Etcetera 119 werd een foto bij de voorstelling OfWittgenstein van De Tijd toegewezen aan een andere fotograaf dan de echte maker van het beeld. Niet minder dan acht abonnees rapporteerden per aangetekende briefkaart de fout bij de hoofdredacteur en in het daaropvolgende nummer werd een paginagrote correctie afgedrukt. De gedupeerde fotograaf koos als compensatie voor een levenslang abonnement op Theatermaker boven de aangeboden excuses. Dankzij deze aimabele regeling moest de volledige oplage van Etcetera 119 niet op de valreep uit de rekken van de krantenwinkels worden gehaald.

De vermelding van foute credits bij foto’s en bewegende beelden is een oud zeer in de podiumkunsten. De controlemechanismen situeren zich bij bijna elke organisatie bij de communicatieverantwoordelijke en zijn, helaas, weinig efficiënt. Stress, deadlines, slechte proefdrukken of fotokopieën, zwart-wit computerschermen en dyslexie zijn factoren die de kans op fouten opmerkelijk groter maken. Daartegenover staat een publiek dat steeds beter (en vooral juist) wil geïnformeerd worden én een leger aan artiesten en (coproducenten die omwille van de inter-nationalisering van de sector op een correcte naamsvermeldingen dus grotere bekendheid hopen.

‘Credit Managers zijn hét beroep van de toekomst in de kunstensector’, zo schreef professor Dr. De Brabander (UA) begin dit jaar op zijn weblog. ‘In de huidige economische crisis zijn operationele excellenties nodig op specifieke deelgebieden van de kunstactiviteit. Controleurs en verificateurs van credits, colofons, copyright,… zullen in de toekomst in grote mate het professionele gehalte van de organisaties bepalen. Specialisatie zal voorrang krijgen op de huidige multitask-profielen.’

De privésector reageert steevast als eerste op een veranderende situatie: credit risk is een vrij recente maar erg dure clausule bij de aansprakelijkheidsverzekering. Hij beschermt organisatoren tegen waanzinnige schadeclaims bij credit-uitschuivers en foute naamsvermeldingen. Het Jean Fabré-arrest uit 1989 ligt bij alle Franse organisatoren nog vers in het geheugen. Na een incident met een verkeerde vertaling kon de gelijknamige termietenverdelger uit Limoges rustig gaan rentenieren nadat hij het proces tegen de bekendste Vlaamse insectenkunstenaar had gewonnen.

Rudolf Gieskensuit Ukkel werkt al vijftien jaar als zelfstandig credit manager voor verschillende huizen: ‘Als student en jonge theaterbezoeker in de jaren 80 viel het mij al op hoeveel naamsfouten er in programmablaadjes en op  affiches stonden. Ik heb gaandeweg mijn diensten als vrijwillig “erratumjager” aangeboden en ben daarin doorgegroeid. Brochures, flyers en programma’s nalezen en corrigeren is van een obsessie een beroep geworden. Een goeie film begint bij mij steevast bij de aftiteling en ik kan nog steeds geen enkele voorstelling uitzitten wanneer er een fout in de credits te vinden is. Wat ik beroepshalve allemaal de revue heb zien passeren? Dirk Roodhooft, Kut  Rogiers, Merci Cunningham – al was dat een randgeval –, Justin Henin, Anne Teresa De Keesmaecker, … Je kunt het zo gek niet bedenken en toch komt het uit iemands klavier!’

‘Mijn job bestaat erin alle communicatiemateriaal op drie verschillende tijdstippen, op drie verschillende locaties en tijdens drie verschillende weertypes na te lezen. Dat vergt een zeer strikte agenda- en reisplanning en vraagt ook een grondige kennis van de meteorologie. Iedere situatie kan er immers toe leiden dat ik iets over het hoofd zie. Triplechecking is mijn devies!’