Stine Sampers

Leestijd 3 — 6 minuten

Artiesteningang: Sara De Roo

 

Sara De Roo was 25 jaar kernlid van toneelspelersgezelschap STAN en is sinds 2018 freelance toneelspeler. Daarnaast coördineert ze samen met Clara van den Broek de acteeropleiding aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen.

Wat was je vroegste aanraking met de podiumkunsten? 

Ik zag met mijn ouders Oidipoes in Kolonos, gebracht door Julien Schoenaerts en Aafke Bruining in de Sint-Baafsabdij in Gent. Daarna las ik de tekst vaak luidop op het toilet voor. 14 moet ik geweest zijn. Later in het middelbaar zag ik Nachtwake met Mieke de Groote en Peter Gorissen. Ik fietste daarna op mijn witte Hollandse fiets door de Carnotsraat alleen naar mijn ouderlijk huis.

Wat wou je als kind worden?

Vuilnisvrouw of architect. Iets met het sorteren van de (openbare) ruimte, blijkbaar.

Wanneer wist je dat je het theater in wilde?

Toen ik besliste niet het ritme van iedereen te willen volgen.

Van welke voorstelling heb je recent wakker gelegen en waarom? 

De staat van de schoonheid van Lara Staal. Een bewonderenswaardige aanklacht en uitnodiging, verlangend naar een radicale wending. Ook in het hart van toneelspelen moeten vragen gesteld worden over privilege. Het adagium ‘ik speel, dus ik ben’ geldt niet meer zomaar.

Welke voorstelling is onvergetelijk en waarom? 

De mislukte avonden waarop de voorstelling collectief uit de handen van de toneelspelers glipt. De teleurstelling en ruzies achteraf, de verzoeningen, de inzichten, het opnieuw beginnen.

Wat is jouw favoriete plek?

Naast alle theaters op het moment dat de voorstelling begint, misschien wel zwembad de Wezenberg in Antwerpen, zowel om het fysieke als het sociale heil, gecombineerd met af en toe een sportpersoonlijkheid in zwempak die langs paradeert. En omdat het zo dichtbij is.

Waar zou je heel graag eens je werk tonen en waarom?

In Parijs is een theater waar ik veel gespeeld heb met STAN. Dat mis ik soms om de mensen, het publiek, het harde werk en ook om de wandelingen en tentoonstellingen voor de voorstelling, de wijn en cafés erna.

Van wie heb je het meest geleerd?

Ik leerde moeizaam van Dora Van der Groen. Ik leerde jarenlang van Matthias de Koning van Maatschappij Discordia. Zoals ik jarenlang al doende leerde van mijn drie STAN-collega’s. Uiteindelijk leerde ik waarschijnlijk het meeste van mijn moeder die zei: ‘walk your talk’.

Heb je een ritueel voor je het podium opgaat of voor een première?

Eerder een voorkeur dan een ritueel: om 18u rood vlees saignant zonder saus met sla-vinaigrette en een glas rode wijn. Om 19u in het theater 3 espresso’s en evenveel sigaretten, meestal buiten op straat met wat technici. En dan goed kakken. Dat laatste is dan weer eerder noodzaak.

Wat is het mooiste aan je werk?

De verbeelding. Je krijgt als toneelspeler een paar uur vrijaf van het echte leven om tegelijkertijd afstand te nemen en in te zoomen, om mogelijkheden door te geven en uit te wisselen.

Zijn je ouders fan?

Ik heb het nooit geweten, ook al hielden ze niet op met complimenten strooien. Natuurlijk wel.

Heeft theater invloed?

Eén publiekslid dat na een voorstelling gelouterd naar huis gaat omdat het heeft gehoord, gezien en gevoeld dat het niet alleen is, heeft invloed. Toneelspelers die de megafoon ter hand nemen met de taal als wapen, ook.

Met welke kunstenaar(s) voel je je verwant? / Met wie zou je graag eens samenwerken?

Vrouwen

Wie zou je graag eens zien samenwerken?

Ferre Marnef en Damiaan De Schrijver. Vanuit andere generaties delen ze een gevoeligheid voor het woordenloze en de condition humaine, die zich uit in verontrustende tragikomische pogingen om vat te krijgen op hun existentiële twijfels. 

Heb je ooit een bijzondere ontmoeting gehad met een toeschouwer?

Ja.

Kunnen recensies je iets schelen?

Sinds ik een lange, kwaaie brief schreef aan een recensent die zich in de krant neerbuigend had uitgelaten over collectief werken, en ik die brief niet opstuurde, een pak minder. Als er geheime boodschappen in zitten, wel.

Wat is de laatste notitie die je gemaakt hebt? 

varifoon oordoppen – jastrebof – trt – gent

chantal mouffe ‘towards a left populism’ (clara)

Als je een tweede carrière zou beginnen, in welke sector zou dat dan zijn? 

Ik had het niet zien aankomen maar ik besteed voorlopig mijn tijd grotendeels in het onderwijs, en wel aan het coördineren en hervormen van een acteeropleiding.

Denk je dat het theater in de toekomst zal blijven bestaan? 

Ik denk het wel. Ik hoop het. Ik zie niet goed hoe het anders moet als de mensen niet meer buiten komen om samen iets te beleven met woorden, klanken, lichamen. Ik kan me een wereld zonder gemeenschappelijkheid, zonder live gedeelde mogelijkheden niet voorstellen. Daar ontbreekt het mij aan verbeelding.

Je leest onze artikels gratis omdat we geloven in vrije, kwalitatieve, inclusieve kunstkritiek. Als we dat willen blijven bieden in de toekomst, hebben we ook jouw steun nodig! Steun Etcetera.

interview
Leestijd 3 — 6 minuten

#159

15.12.2019

14.03.2020