Barbara Sarafian en Jurgen Delnaet in Aanrijding in Moscou © A Private View

Leestijd 3 — 6 minuten

Aanrijding in Moscou – Cristophe Van Rompaey

In het openingsweekend van Aanrijding in Moscou vlogen maar liefst 23 000 tickets de deur uit. In Gent zitten de zalen vol en wordt er luid geapplaudisseerd. Maar Brussel is Vlaanderen niet: als ik op een vrijdagavond in Kinepolis ga kijken, dagen zo’n dertig mensen op. De film behoort tot de reeks ‘Faits divers’ waarvoor het Vaf en VTM een samenwerking aangingen, en waar eerder al Verlengd weekend (Hans Herbots) en Dennis van Rita (Hilde Van Mieghem) deel van uitmaakten. Het uitgangspunt is telkens een waar gebeurd verhaal of iets dat echt gebeurd zou kunnen zijn.

Of hoe een banaal voorval je leven kan veranderen: op de parking van een warenhuis in Gent-Ledeberg botst Matty (Barbara Sarafian) met haar auto tegen de knalgele vrachtwagen van Johnny (Jurgen Delnaet) aan, met als gevolg een bitse woordenwisseling over wie daarvoor verantwoordelijk is. Op een bepaald moment laat Matty zich daarbij ontvallen: ‘Vandaag zat ik in uwen dooien hoek.’ Daarmee is de toon gezet, want zoals veel in deze eerste speelfilm van Christophe Van Rompaey is de geciteerde zin niet enkel letterlijk (als de dode hoek van de chauffeur), maar ook symbolisch te interpreteren.

Zij is 41, hij 29. Zij lijdt onder het feit dat haar man Werner haar vijf maanden, twee weken en drie dagen geleden (zij telt obsessioneel de dagen) heeft laten zitten voor een jong ding, Gail. Maar Werner twijfelt, zeker nu blijkt – zoals Matty venijnig weet op te merken – dat hij het tempo van zijn nieuwe vriendin niet kan volgen. Ze blijft hopen dat hij terugkomt. Uiteindelijk wil hij dat ook. Maar ondertussen is de vrachtwagenchauffeur in Matty’s leven gekomen. Johnny heeft slechte ervaringen achter de rug en zegt niet meer in de vrouwen te geloven. Behalve in haar, want zij is anders. Het maakt haar wantrouwig. Tegelijk voelt zij zich geflatteerd.

In zijn eerste langspeelfilm gaat Christophe Van Rompaey voor een rechttoe rechtaan vertelling die pendelt tussen romantiek en realisme. Het ‘klassieke’ beeld van de getrouwde man die een midlifecrisis heeft en er met een veel jongere vrouw vandoor gaat, is hier achtergrondgegeven voor een omkering daarvan: een vrouw van middelbare leeftijd die in de ban komt van een jongere man. Zo zijn er nog meer spiegelingen. Werner als tekenleraar is het prototype van de (twijfelende) intellectueel, terwijl Johnny Camione l’Amorose voor de volksmens staat. Maar het is wél de trucker die met uitweidingen over de Mona Lisa en Leonardo Da Vinci komt aandraven. Als loketbediende in een postkantoor staat Matty tussen de twee in.

Het scenario van Jean-Claude Van Rijckeghem en Pat Van Beirs is zorgvuldig opgebouwd en sober uitgewerkt, evenwel met aandacht voor details. De keerzijde is dat de situaties soms wat kunstmatig overkomen. Hetzelfde geldt voor de dialogen die nu eens naturel klinken, dan weer erg literair aandoen, en soms ook wat uitleggerig zijn. Dit alles maakt dat het geheel zeer genietbaar is maar ook als vrij geconstrueerd wordt ervaren. Typerend zijn de woordspelletjes (zoals met de betekenis van ‘wijs’ in het Standaardnederlands versus het Gents), liedjes (‘Ieder mens maakt ooit een fout’), en de opzichtige hints, zoals wanneer voor de zoveelste keer door de jongste dochter de tarotkaarten worden gelegd en er wordt opgemerkt: ‘Ze brengen het geluk niet op uw talloor.’

Wat er dan wel op het bord ligt (bloedworst of waterzooi), wordt getoond in een aantal eettaferelen die het ongemakkelijke van de situatie waarin de protagonisten zich bevinden ten overvloede duiden. Soms wordt het voorspelbaar. Als Johnny met Matty en kinderen in een café zit en op de radio So Long van Fischer Z te horen is, dan weet je al dat er een confrontatie met het verleden op komst is. Inderdaad botst in de volgende scène Johnny op straat onverwachts tegen zijn ex en haar nieuwe vriend aan. Omdat we weten dat hij een verleden heeft met agressie en drank, weten we ook waar die ontmoeting toe zal leiden.

Terecht werd in de recensies gewezen op de knappe acteerprestatie van Barbara Sarafian. Maar evenzeer zet Johan Heldenbergh een kwetsbare Werner neer die met lede ogen aanziet hoe zijn vrouw het hof wordt gemaakt door een man van nog geen dertig jaar oud, en hoe die nieuwkomer zich met gemak ontfermt over en aansluiting vindt bij zijn wat teruggetrokken opererend jongste zoontje dat alle Buck Danny’s heeft gelezen en later piloot wil worden.

Jurgen Delnaet gaat voluit in zijn rol van enthousiaste aanbidder die onbesuisd op zijn doel afgaat en er alles aan doet om als eerste over de meet te geraken. Matty, die aanvankelijk in een slachtofferrol zit, beseft dat zij het is die een keuze moet maken. Het verwart haar. Als tienerdochter Vera (overtuigend gespeeld door Annemone Valcke) ook nog eens lesbisch blijkt te zijn, wordt het haar allemaal wat veel. Even denk je dat de soep zal gaan overkoken, maar echt meeslepend en gevaarlijk wordt het uiteindelijk nooit.

Deze film over twijfelende mensen had een verschroeiend drama kunnen zijn, maar het is al bij al bij een fait divers gebleven. Maar goed, dat was misschien ook wel de bedoeling?

Aanrijding in Moscou, van Christophe Van Rompaey, productie A Private View, België, 2008; www.aanrijdinginmoscou.be

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

#111

01.04.2008

31.05.2008

Johan Reyniers

Johan Reyniers is schrijver en dramaturg. Hij was de directeur van de Leuvense organisatie voor hedendaagse dans Klapstuk (1993-1998) en artistiek directeur van het Kaaitheater (1998-2008). In 2008 werd hij hoofdredacteur van Etcetera. Sinds 2014 is hij hoofddramaturg bij Toneelgroep Amsterdam.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!