#95
15.02 — 14.05.2005

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Etcetera = …: Intentieverklaring van de nieuwe redactie

Is er nog zoiets als een onderstroom in de kunsten? Een patroon dat de productie van een generatie kunstenaars verbindt? Bestaat er zoiets als een gedeelde poëtica van een tijdperk? Of is de observator steeds al te zeer door zijn eigen era ingesloten om deze tendensen te kunnen bespeuren?

De redactie

De critica als cloaca

Elke Van Campenhout

Stotteren, springen en wegvluchten van ‘zelfschrijving’

Wanneer is zeggen ‘iets doen’? Om mijn houding te verduidelijken, zou ik willen vertrekken van de speech act van J. L. Austin, van de veronderstelling dat je door te schrijven niet gewoon iets meedeelt, maar dat schrijven ook een handeling is.

Jeroen Versteele

Een ongehouden wonde, een open belofte

In het dagelijkse leven volbreng ik graag mijn burgerplicht om mee te spelen in de komedie van versimpelingen en het innemen van standpunten: de bezigheden van de Vlaams Belangers hebben na hun veroordeling geen recht meer op gemeenschapssubsidies. Ik verdedig steil dat standpunt en haal met plezier retorische machinerieën uit de garage om iedereen van hetzelfde te overtuigen. Het is burgerplicht die niets met mijn werk te maken heeft. Als er door mijn werk eventueel wat twijfelachtig symbolisch kapitaal te rapen valt om dat standpunt van mezelf als burger meer te laten horen: geen probleem, hoereren maar.

Pieter De Buysser

Het artistieke vacuüm van het kapitalisme

Is politieke stellingname in kunst vandaag nog mogelijk? Etcetera maakt een provisoir bilan op van mogelijke strategieën van kunstenaars, schrijvers en programmatoren.

Elke Van Campenhout

Theater uit zichzelf

De anti-autoritaire praktijk van Laura van Dolron

‘Jullie moeten het zelf doen!!!! Jaaaa, dat is het!!!! Dat is de essentie!!!! Dat is heeeel existentieel!!!! Zelfredzaamheid!!!! Joehoe!!!! Jullie gaan verantwoordelijkheid nemen voor je leven en staan, staan, ga staan op het podium!!!! Ga staan en vind een oplossing voor de wereldproblematiek, jaaaa!!!!’

Wouter Hillaert

The Mapping

Wat beschouwt de programmator als zijn verantwoordelijkheid? Waarop baseert hij zijn artistieke keuzes? En welke tendensen tekenen zich af in het programmeringsbeleid? Etcetera sprak met binnen- en buitenlandse huizen over profilering, participatie en productie.

Radical Confluence

Immersie, bio-feedback, telematica en de Vlaamse Primitieven – het zijn maar enkele interessevelden waar het theatergezelschap Crew zich op concentreert. Striptekenaar, knutselaar en theatermaker Eric Joris werkt al jaren op de scherpe snee tussen onderzoek en productie. Zijn werk ontwikkelt zich in nauwe samenwerking met een cel van de Limburgse universiteit en maakt gebruik van geavanceerde technologie in een proefstadium. Ook inhoudelijk bevindt zijn werk zich in een permanente onderzoeksfase. De hypothetische brainstormsessies met de vaste ’technowetenschappers’ Kurt Vanhoutte en Philippe Bekaert lopen vaak door tot in de praktijk van de voorstellingen. Etcetera licht een tipje van de sluier van dat creatieproces in een beeldverhaal van de maker zelf. Een zwerftocht door de ontijdelijke wereld van Crew.

Elke Van Campenhout

Dans en paranoia

Aantekeningen bij Klapstuk #11 (en #10)

Het Leuvense STUK organiseerde een jaar na het dansfestival Klapstuk #11 een debat waarop danscritici en choreografen zich uitlieten over de zin en onzin van de omstreden term ‘conceptuele dans’. Criticus Pieter T’Jonck opende het gesprek en tekende ook de reacties op van Guy Gypens, zakelijk leider bij Rosas, en van choreografe Prue Lang. Bojana Cvejić vindt enkele redeneringen in T’Joncks tekst hoogst problematisch en zet de discussie op een ander spoor.

Pieter T’Jonck

De politiek van de esthetiek

Ik zal vertrekken vanuit een klein feit uit de actualiteit van het kunstleven. Een Belgische stichting, de Evens Foundation, riep een prijs in het leven die de ‘Community art collaboration’ heet. De prijs wil artistieke projecten steunen die ‘de uitvinding van een nieuwe sociale coherentie gebaseerd op de diversiteit van identiteiten’ aanmoedigen.

Jacques Rancière

Een lastig label

Reacties van Guy Gypens en Prue Lang opgetekend door Peter T’Jonck

Pieter T’Jonck

Why we love to hate conceptual dance

De algemene opvatting over ‘conceptuele dans’ – en het gebruik ervan als vakterm binnen de Vlaamse podiumkunstensector – wordt in de inleiding van T’Jonck niet opengebroken maar juist bevestigd. De tactiek in T’Joncks argumentatie, die zich ergens tussen een nauwkeurig opgebouwd betoog en toogpraat situeert, noopt me onderstaande opmerkingen te maken.

Bojana Cvejić

Kapitalisme in turbo

Jeroen Versteele

Pollesch – Ritsema, autopsie van een conflict

Jan Ritsema

De revolutionaire onderneming

een theatertekst van René Pollesch

met Bastian Kraft, Astrid Meyerfeldt, Gordon Murphy Krichmeyer, Caroline Peters

René Pollesch

recensies

Tristesse op de weegschaal

How heavy are my thoughts: Ivana Müller verdrinkt in onderzoek

‘Is er nog gedanst geweest?’ Een man naast mij ontwaakt knorrend terwijl een voorzichtig applaus de Britse performer Bill Aitchison op het nippertje overtuigt toch nog maar eens te komen groeten. Zijn vrouwelijk gezelschap zegt niets maar trekt haastig haar jas dicht. Nochtans, Aitchison heeft in het begin van de voorstelling vriendelijk zijn excuses aangeboden voor de afwezigheid van Ivana Müller, de Kroatische danseres die op het programma stond met haar nieuwe voorstelling How heavy are my thoughts. Ze kon jammer genoeg niet aanwezig zijn, maar omdat hij zo vertrouwd was met haar body of work en met het onderzoek dat haar de laatste maanden had begeesterd, zou hij haar performance vervangen door een lezing, gedocumenteerd met gefilmd archiefmateriaal.

Jeroen Versteele

Op de rand van de wereld

Misschien is Europa wel de enige maan in ons zonnestelsel waar stromend water voorhanden is. Maar wat voor nut heeft water op een levenloze planeet? Ik stel me Europa voor als een uitgestrekte vlakte, een landschap zonder begin of eind. Het glinsterende water een nutteloze spiegel die het heelal onbewogen weerkaatst. Een maan zonder verlangen, met als enige troef de zinloze reflectie van een zich oneindig herhalend universum.

Elke Van Campenhout

Amorfe geluidskunst geïllustreerd

Sons et Lumières onderstreept de noodzaak voor een studie rond geluid in beeldende kunsten

In het Parijse Centre Pompidou loopt deze maand Sons & Lumières – Une histoire du son dans l’art du XXième siècle af. Aan de tentoonstelling die om en bij de vierhonderd werken bundelt, gingen meer dan zeven jaar voorbereiding en onderzoek vooraf. Hoewel de expositie interessante en cruciale werken bevat, beantwoordt het parcours niet aan de aspiraties uit de subtitel van de tentoonstelling. Sons et Lumières is een incorrect en eng denkend overzicht van het hybride gegeven ‘geluid in de beeldende kunst’. Andermaal een tentoonstelling die -onbedoeld- oproept tot een diepgaande studie naar het gegeven geluidskunst.

Ive Stevenheydens

Liefde als biopolitiek

Lidl behandelt personeel ‘mensonwaardig’ (van onze correspondent Rob Savelberg, De Standaard, 11/12/2004)

BERLIJN – De Duitse vakbondskoepel Ver.di beschuldigt de supermarktdiscounter Lidl van ‘overtredingen tegen de menselijkheid’. Er zou bij het snelgroeiende bedrijf een klimaat van angst heersen. De vakbond heeft een honderd pagina’s dik zwartboek over de behandeling van Lidl-personeel opgesteld. ‘Lidl neukt je beter dan elk ander’ (Pablo in der Plusfiliale)

Elke Van Campenhout