#91
15.04 — 14.07.2004

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Acteren: Verhalen van een duizendpoot

In het septembernummer 2003 van Etcetera publiceerden we Elf stemmen over theaterauteur en theatertekst waarin we de grote diversiteit van schrifturen in het actuele theater aan de orde stelden. Het was toen reeds de bedoeling een gelijkaardige ‘operatie’ uit te voeren omtrent de actuele vormen van acteren. Dat bleek echter moeilijker dan verwacht; we ontvingen onder andere mails van door ons aangesproken acteurs waarin ze omstandig beschreven waarom ze er niet in slaagden te beschrijven…

(redactie Etcetera)

Oefeningen in het verdwijnen: Enkele gedachten rond acteren

Luk Van den Dries

Heel het leven van een mens is vormgeving

Clara Van den Broek in gesprek met Lucas Vandervost

Clara Van den Broek

Het gaat voor mij over spelen, niet over zijn

Tom Rummens in gesprek met Sara De Roo

Voor ik naar Antwerpen trek voor een gesprek met Sara De Roo, lees ik True and false van de Amerikaanse schrijver en regisseur David Mamet. Het is een handleiding voor acteurs, een korte en bondige tekst die verdrinkt in boude statements. Behoorlijk drammerig stampt Mamet zijn stellingen -zonder pardon en met de nodige herhalingen- in de hoofden van zijn lezers. En de stelling luidt dat acteurs de opdracht hebben te lezen wat er staat. De schrijver schrijft de tekst, de regisseur zegt wat hij betekent. Acteurs hebben bij Mamet een quasi uitsluitend uitvoerende taak.

Tom Rummens

Iedereen acteur

Het leven is een voortdurende strijd van keuzes en dit impliceert een zekere vrijheid, een verantwoordelijkheid en een aantal consequenties die daaraan verbonden zijn. Voor een aantal zaken blijkt de mens echter geen keuze te hebben. Aan het bestaan van de dood is er bijvoorbeeld geen ontkomen. Hetzelfde geldt volgens mij ook voor het bestaan van de ‘acteur’ en voor het ‘acteren’.

Wayn Traub

Dansen met de schaduw van het onbewuste

De stukken van Eric De Volder worden op de vloer gemaakt. Via improvisaties zoeken de spelers naar een personage en naar een verhaal. Daarbij schuwen ze het groteske niet. Hun gezichten zijn levende maskers, hun lichamen zijn getekend door het noodlot, hun taal is verbrokkeld. De Volder boetseert zijn kleine personages om tot grote helden. Achter hun anekdotiek gaat een universeel verhaal schuil. Om dat verhaal te kunnen vertellen, doet De Volder een beroep op de verbeelding van zijn spelers. Een gesprek over acteren en dansen met de schaduw van het onbewuste.

Ellen Steynen

Voor de honderdste keer tegen de deur

Marleen Baeten

Als ironie cynisme wordt…

De werkelijkheid is wat blijft bestaan als je ophoudt erin te geloven. Dat hoorde ik ooit iemand zeggen op Radio 1. In zo’n gastprogramma waarin gelovigen, of niet-gelovigen, enfin, mensen onder elkaar, over hun levensbeschouwing komen vertellen. Ik blijf daar altijd aan hangen. Wat me aanspreekt is hun overtuiging. Noem het doorzettingsvermogen. Noem het idealisme. Engagement. Zonder ironie, laat staan cynisme. Recht uit het hart.

Roel Verniers

Verhalen voor een nieuwe wereld: Een repliek op de teksten van Kees Vuyk in het vorige Etceteranummer

Maaike Bleeker

Hedendaagse dans, wat is dat?: Petite leçon sociologique

Bestaat er zoiets als hedendaagse dans? Op het eerste gezicht is dat een nogal domme vraag, want er zijn mensen, opvoeringen, instellingen, subsidies die gedurig met deze uitdrukking worden verbonden. Rosas maakt hedendaagse dans, de Vooruit in Gent toont hedendaagse dans, de overheid subsidieert hedendaagse dans, u gaat er misschien regelmatig naar kijken en ik ben bezig erover te schrijven. Maar toch, bestaat er wel iets dergelijks? Waar slaat deze uitdrukking eigenlijk op? Wat is haar referent? Of nog, en breder aangezet, waar gaat het eigenlijk over wanneer een artefact als hedendaagse kunst wordt ingeschaald?

Rudi Laermans

Collectiviteit in beeld: Het productieproces van The March, The Burden, The Desert, The Boredom, The Anger, De eerste langspeelfilm van Els Dietvorst i.s.m. De Zwaluwen

Waarom besteedt Etcetera uitgebreid aandacht aan een langspeelfilm? Daar zijn minstens twee goede redenen voor. Els Dietvorst beweegt zich met haar werk in de Brusselse Anneessenswijk op een interessante manier in het grensgebied tussen kunst, sociaal-artistiek project en sociale wetenschappen. An van Dienderen geeft in haar beschrijving van het werkproces een kader mee om de verhouding tussen representatie en realiteit/identiteit te onderzoeken en vorm te geven.

An van Dienderen

Oedipus, Echnaton en Nasser: De Griekse tragedie in het Arabische theater

Op 16 en 17 december 2003 organiseerden de universiteiten van Gent, Amsterdam en Caïro een colloquium onder de titel: De tragedie als literair genre binnen westers en Arabisch theater. Oedipus als testcase van cultureel differentie-denken. Erwin Jans zet een aantal thema’s en opmerkingen die bij tijdens dat colloquium noteerde, op een rijtje.

Erwin Jans

Claustrofobische allures van een merknaam: Robert Wilsons schijnhuwelijk met de opera

Claustrofobische allures van een merknaam

De gestileerde soberheid kan maar niet op in Alceste, de opera van Gluck die Robert Wilson onlangs in de Munt regisseerde. Het is niet de eerste keer dat de spraakmakende theaterhervormer zich aan het genre waagt. Steeds vaker ook hoor je dat opera hem op het lijf geschreven is. Maar is dat wel zo?

Tom Janssens

Smaakmaker: PIGMENT Ludion/Vlaams Theater Instituut

In de kelderverdieping van het Van Abbemuseum in Eindhoven staat een video-installatie van Gary Hill, uit 1991-1992. Achtendertig boeken liggen over de vloer verspreid: grote en kleine, dikke en dunne, opengeslagen of dicht.

Marleen Baeten

Het verleden tot leven gebracht: Twee nieuwelingen in het rek van de Brook-publicaties

Er komen tegenwoordig nogal wat publicaties over theaterregisseur Peter Brook op de markt. Op zijn 78ste heeft hij de periode van de richtinggevende manifesten achter zich. Het wordt stilaan tijd voor de overzichten. Brook gaf zelf het signaal door in 1998 zijn memoires Threads of time uit te brengen (Methuen, 241 p). Wie nog wat in de hangmappen zitten heeft, volgt het voorbeeld van de meester. Zo herinnerde zich iemand een lezing die Brook in Berlijn had gegeven, over Shakespeare nog wel, die levenslang zijn grote inspiratie was. Hern Books wist er toch nog 36 pagina’s uit te puren, dankzij een lettertype waar ook eerste lezertjes hun voordeel kunnen mee doen (Evoking Shakespeare, 1999).

Geert Sels

Kunsteducatie, een nieuw Babel?: Een lezersbrief in antwoord op het artikel van Marleen Baeten in Etcetera 89, december 2003

De keuze van Etcetera om in te zoomen op kunsteducatie werd in het decembernummer (nr.89) afgerond met een kritische blik op de sector. Allereerst wil ik toejuichen dat Etcetera zo lang en uitvoerig stilstaat bij de kunsteducatie. Marleen Baeten wil in dit laatste artikel ‘een palet schetsen van mogelijke benaderingen en het debat laten uitstijgen boven concrete initiatieven’.

Leen Thielemans

recensies

Look back in wonder…: ‘Zien en Zien’ en The Monkey Trial van tg Stan

Het is nog even wennen aan de gedachte, maar tg STAN wordt wel degelijk vijftien dit jaar. De eerste jaren waren redelijk rechtlijnig. Maar de jongste tijd schiet het parcours vele kanten uit, worden lijnen aangezet en dan weer stopgezet, om ze na verloop van tijd toch weer verder door te trekken. Daar is ‘zien en zien‘ een mooi voorbeeld van. Tijdens de voorstelling klonken enkele clausen bekend in de oren, en zie, na verificatie bleken ze uit Pick-up te komen. Oftewel, hoe een voorstelling na negen jaar een verlengstuk kan krijgen.

Geert Sels

Mokerslagen van schoonheid: Peter Sellars’ The Children of Herakles

De openingsvoorstelling van het aankomende Holland Festival in Amsterdam wordt Euripides’ De kinderen van Herakles, in een verbluffend heldere, eenvoudige en transparante regie van de Amerikaanse regisseur Peter Sellars. De productie beleefde haar continentale première een ldeine twee jaar terug, september 2002, tijdens de RuhrTriennale, het festival onder leiding van Gerard Mortier. Een vrij onbekende tragedietekst van 2400 lentes oud bleek een verrassend jonge, moderne vertelling over asielzoekers.

Loek Zonneveld