#87
15.06 — 14.09.2003

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Drijvende koloniën

Tijdens mijn universiteitsjaren heb ik, via het toenmalige Erasmusprogramma, een tijdlang bij een stokoude Franse dame in Avignon gelogeerd. Madame Bergier. Zij sleepte de grandeur van een verloren tijdperk met zich mee, een tijd van hoge cultuur, van welgestelde, welopgevoede bourgeoisie. Ze woonde in een gigantisch huis, met ommuurde tuin.

Clara Van den Broek

Processen die tijd nodig hebben: Gesprek met danser en choreograaf Mxolisi George Khumalo

Enkele jaren geleden, in 1997, gaf ik een cursus theatergeschiedenis in PARTS, de door Anne Teresa De Keersmaeker opgerichte school voor moderne dans in Brussel. Onder de studenten waren er dat jaar voor het eerst enkele Zuid-Afrikanen (blanken en zwarten). De afspraak was dat elk van de studenten een theatertekst uit het ‘wereld’reper-toire van de 20ste eeuw zou lezen en bespreken.

Marianne Van Kerkhoven

Vanop de Maaskant gezien: Gesprek met Hugo Haeghens over het programmeren van kunst in een cultuurcentrum

De werking van het CC Maasmechelen springt op verschillende manieren in het oog: door zijn programmering hedendaagse dans, die gepaard gaat met een publicatiebeleid terzake, door zijn jazz- en kamermuziekconcerten, door zijn theaterluik met opvallend veel Nederlandse gezelschappen. Ook in een kunstencentrum zou deze programmering opmerkelijk zijn, maar, zo beklemtoont directeur Hugo Haeghens (44), dat is slechts een deel van zijn werk:’Als cultuurcentrum heb je een dubbele uitdaging, die je als kunstencentrum niet hebt. Er komen nu elk jaar 25.000 a 30.000 mensen op onze programmering af, maar er zijn ook nog 50.000 a 60.000 mensen die bij ons gewoon hun ding komen doen, hun feesten, bals, cursussen organiseren enzovoort. CC Maasmechelen heeft als cultuurcentrum de vrijheid verworven om met kunst bezig te zijn in verstrengeling met de lokale gemeenschap. Onze investering in de actuele kunsten kan verantwoord worden, precies omdat het cultuurcentrum op zo’n brede basis werkt en iedereen er terechtkan.’ Daar komt dan nog eens bij dat het CC Maasmechelen letterlijk in de periferie actief is. Etcetera sprak met een man die van het programmeren van kunst in een cultuurcentrum zijn levenswerk gemaakt heeft.

Peter Anthonissen

Ways of Seeing: 4 boekjes over hedendaagse dans

Het CC Maasmechelen trekt al een decennium de kaart van hedendaagse dans en bouwde gestaag artistieke banden uit met choreografen als Vincent Dunoyer, Alexander Baervoets, Tom Plischke, Emio Greco en Annamirl van der Pluijm. Het getuigt van moed en geslaagde inspanningen dat het – nu binnen het grotere samenwerkingsverband Dans in Limburg – prioriteit heeft gegeven aan fundamenteel onderzoekende choreografen en dansers. Een van die inspanningen bestaat uit vier essaybundels over hedendaagse dans.

Kurt Melens

Performance als ’tussen’

Een blik op het veld van de hedendaagse dans en het theater leert dat toenaderingen tot beeldende kunst de laatste tijd erg in trek zijn, zowel in de artistieke praktijk als in het programmeren van evenementen. Ook het omgekeerde is waar: beeldende kunst interesseert zich voor wat er in het theater gebeurt. Bovendien wordt er over dit grensverkeer heel wat geschreven. 1

Jeroen Peeters

The medium is not the message: Performance in de beeldende kunst

Wie de beelden van lichamen liefheeft in plaats van de lichamen, komt in de ijswoestijnen van een zinnen- en zinloze wereld terecht. (Dietmar Kamper)

Jeroen Laureyns

Een aantal gasten over Performance*: Een gesprek, geleid door Alice Chauchat en Vera Knolle

Alice Chauchat

Ik zie ik zie wat jij (niet) ziet: De levens-kunst van Gil & Moti

Maaike Bleeker

Het performatieve object: Over transformatie en samenwerking in het performancewerk van Nadia Schnock

In de voorstelling (re)SORT (2000) van Tom Plischke/BDC zit een performer letters te graveren in appels, om deze vervolgens uit te delen aan de verbaasde toeschouwers (die zich overigens vrij in de ruimte kunnen bewegen). Wat aangevangen met zo’n appel? Gewoon opeten? Of gaat het hier om een kunstwerk? En zo ja, kan dat wel zomaar opgegeten worden?

Jeroen Peeters

Geven is een mooi, kwetsbaar en subversief gebaar: De acties van Benjamin Verdonck

Erwin Jans

You are already doing all of it: Notities bij Le Plein van Tino Sehgal

Jeroen Peeters

De Coca-Cola-oorlog: Kleine bedenking over de hypocrisie der kunsten in het oorlogsdebat – een pamflet

De kunstensector sluit de rangen. Kunsthogescholen organiseren muzikale optochten naar het centrum van de hoofdstad. Geen cultuurcentrum, of er staat wel een tentenkamp chirojongens met anti-oorlogsbanners in de buurt. Geen kunstencentrum, of de onthutste caféganger moet het zonder zijn Cola stellen. De programmaboekjes bij de voorstellingen staan bol van de anti-oorlogsretoriek. En een bijzonder strijdbaar regisseur wil zelfs voor aanvang van de voorstelling nog eens persoonlijk het woord nemen om zijn bekommernis te ventileren.

Elke Van Campenhout

Dialoog (3)

In de vorige twee nummers van Etcetera werden dialogen gepubliceerd tussen actrice Sara De Bosschere en dramaturge Marianne Van Kerkhoven: pogingen tot hardop denken in een naïeve, onrijpe, vaak ongenuanceerde vorm, pogingen ook om een flexibele, onaffe schriftuur te vinden die zich uitnodigend opent naar andere mede-denkers.

Marianne Van Kerkhoven

of het andere van de taal: Guy Cassiers ensceneert A La Recherche du Temps Perdu. Een werkverslag

In Etcetera 83 publiceerden we een werkverslag van dramaturge Marianne Van Kerkhoven. In Etcetera 85 verscheen een werkverslag van Kurt Vanhoutte. De redactie wil regelmatig dergelijke reflecties-dicht-bij-de-praktijk publiceren.

Erwin Jans

De Queeste: Een zoektocht naar maatschappelijk geëngageerd theater

Theatermakersgroep de Queeste: Limburgs én politiek theater. Zo wordt dit gezelschap geprofileerd. In de aankondiging van hun laatste productie Haarmann in De Morgen (7/03/03) noemt Wouter Hillaert dat ironisch: ‘Twee zeldzaamheden voor de prijs van één collectief, asjeblieft’. Maar daarmee is het toch gezegd. In hoeverre is de Queeste Limburgs? Heeft de groep zich kunnen waarmaken de afgelopen vijfjaar en is er een evolutie in hun theater? Maatschappelijk engagement staat hoog in hun vaandel. Theater als medium. Een beschouwing vanop de zijlijn.

Tuur Devens

Waarom al die vragen?: het interview als kritisch en dramaturgisch instrument

Naar aanleiding van een statement van Tom Rummens over dagbladkritiek dat in Etcetera 85 verscheen, organiseerde het VTi een salon over freelance podiumrecensenten. Na zijn lancering begin dit jaar, presenteerde het platform voor dans- en performancekritiek Sarma het symposium Unfolding the Critical in het kader van het Amperdans festival.

Jeroen Peeters

Diep vertrouwen in het theater: Ariane Mnouchkine & Das Théâtre du Soleil

Sinds het midden van de jaren zeventig maak ik regelmatig de tocht naar de Parijse Cartoucherie de Vincennes, waar Ariane Mnouchkines Théâtre du Soleil sinds november 1972 zijn huis heeft. Dat is een mooie tocht: met de métro die beide ‘longen’ van Parijs (Bois de Boulogne en Bois de Vincennes) met elkaar verbindt naar het eindpunt, dat genoemd is naar de laatmiddeleeuwse huisvesting van de Franse monarch: Château de Vincennes.

Loek Zonneveld

recensies

‘For You…’: A (Carlotta Sagna)

Dat Carlotta Sagna een begenadigde danseres en actrice is, weet iedereen die haar eerst bij Rosas, vervolgens bij Needcompany aan het werk zag.

Rudi Laermans

Een volwassen perspectief op het kind: kaspar/kasperkasperken (braakland/zhebilding)

De strijd om de ontvoogding van het jeugdtheater mag dan al grotendeels gestreden zijn, de discussie over wat ’theater voor kinderen en jongeren’ nu eigenlijk is, blijft volop woeden. Op alle fronten.

Wouter Hillaert, Els Van Steenberghe