#54
15.02 — 14.05.1996

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Peter Brook en de materialiteit van Becketts taal

Is Happy Days speelbaar zoals Samuel Beckett het voorschrijft? Met zijn enscenering van Oh les beaux jours toont Peter Brook de trefzekerheid van Becketts taal en regie-aanwijzingen, schrijft Pieter T’Jonck.

Pieter T’Jonck

Van nu tot het einde van het bewustzijn

Vanaf 1992 reikt de KUL jaarlijks de Blanlin-Evrart-prijs uit aan een verdienstelijk Belgisch kunstenaar. Tijdens de voorbije jaren viel de eer te beurt aan Jan Caeyers, Luc Deleu en Raoul De Keyser. In 1995 kwam de waardering toe aan dramaturge Marianne Van Kerkhoven. In haar dankrede pleit de laureate voor de verdediging van de kunst in moeilijke tijden

Marianne Van Kerkhoven

Een biotoop van zot geweld

De tweede editie van het Victoria festival ligt al even achter ons. Wouter Van Looy blikt terug. Waar krijgt het jeugdtheater interessante impulsen en waar vliegt het de bocht uit?

Wouter Van Looy

Schrijven in beweging

Dans is vluchtig. Het is een boutade, maar André Lepecki denkt ze radicaal door. Als de dans vluchtig is, waar komt hij dan wel vandaan, en waar gaat hij naartoe? Een essay over schrijven en dansen en over de virtuele ruimte van het geheugen

André Lepecki

Manifest

Manifest is een rubriek die klassieke teksten en andersoortige fragmenten opdiept uit het geheugen, opdat we onze relaties ermee zouden kunnen bezien, herzien. Het gaat om ijkpunten in de geschiedenis van de podiumkunsten. Heiner Müller is in deze rubriek dan ook ontegensprekelijk op zijn plaats. Enkele Vlaamse theatermakers die Heiner Müllers werk op de bühne brachten, kozen een citaat. Deze tekstfragmenten laten we voorafgaan door een aantal fragmenten uit De waarheid, zacht en ondraaglijk, een interview dat Peter von Becker had met Heiner Müller. We horen de auteur over de tijd, kunst in de DDR, zijn laatste voorstelling en de nieuwe tekst waaraan hij schreef.

Heiner Müller

Het woord dat mij ontbreekt

Tijdens het voorbije jaar stond Schönberg in heel wat Europese operahuizen op de affiche. Johan Thielemans zag een aantal van deze produkties. Hij hoopt dat Moses und Aron na de regie van Peter Stein in de Nederlandse Opera een vaste plaats verwerft in het gangbare repertoire.

Johan Thielemans

In memoriam Michael Carlton Matthews 1958-1996

Haarlem, 16 januari 1996. Vandaag loopt er een lange, polsdunne maar zeer sterke lijn tussen een Noordhollandse provinciestad en de hoofdstad van het zo ongelukkig verenigde Duitsland. In Berlijn wordt vandaag Heiner Müller begraven. In Haarlem wordt vandaag Michael Matthews herdacht. Honderden vrienden, vriendinnen, collega’s en andere theaterminnaars verzamelen zich in de Toneelschuur, Michael Matthews’ theaterhuis.

Loek Zonneveld

Is kunst genoeg?

Naar aanleiding van Mathis der Maler, de laatste regie van Peter Sellars stelt Jan Goossens de vraag naar de maatschappelijke slagkracht van het medium opera.

Jan Goossens

Het oor en de smeer

Met veertien kwalitatief hoogstaande concerten verwende de eerste editie van Oorsmeer het oor van kinderen en volwassenen. En waaruit moet de smeer bestaan? Didier Wijnants schrijft over een bijzonder experiment dat het pad kan effenen voor een nieuwe benadering in het programmeren van muziekvoorstellingen voor kinderen.

Didier Wijnants

Wordt het een warme lente?

Eind december nam minister Martens een ongewone beslissing m.b.t. de subsidiëring in het kader van het podiumkunstendecreet. Voor wie het allemaal niet meer kan volgen, zet Paul Corthouts alles even op een rijtje. Hij voegt er ook enkele (mogelijke) gevolgen aan toe.

Paul Corthouts

recensies

Something is sparkling in this age of despair

Samen met dertien jongeren creëerden Paul Peyskens en Michel Van Beirendonck de Bronksproduktie Het Hamletmachien. Pieter Van Bogaert werd gecharmeerd door wat hij ‘een Brusselse versie’ van Shakespeare noemt.

Pieter Van Bogaert