#50
15.06 — 14.09.1995

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Onvruchtbare krenterigheid

Steven Humblet gaat regelmatig naar het theater, als liefhebber. Zijn statement getuigt van ontgoocheling in de hedendaagse theaterkritiek.

Steven Humblet

Durven springen

Christoph De Boeck praatte met Hugo De Greef (artistiek leider Kaaitheater), Waas Gramser (Maten, waar de produkties in gezamenlijk overleg tot stand komen) Lucas Vandervost (artistiek leider Toneelprodukties De Tijd, regisseur en acteur), Frans Redant (sinds dit seizoen directeur van de KNS) en Eva Bal (artistiek leider Speelteater). Hij peilde naar hun verwachtingen en grieven t.a.v. de dagbladpers en van Etcetera.

Christoph De Boeck

Kritische verhoudingen

Criticus en dramaturg bewegen zich allebei tussen kunstenaar en publiek, zij het vanuit een fundamenteel andere positie. De dramaturg is verbonden aan één huis, aan één gezelschap. De criticus leeft een zwervend bestaan. Hoe kijkt de dramaturg naar de kritiek? Pascal Gielen sprak met Stef De Paepe en Wim Van Gansbeke (Nederlands Toneel Gent), Herman Asselberghs (Stuc), Sigrid Bousset (tot voor kort Troubleyn, nu free-lance dramaturg) en Marianne Van Kerkhoven (Kaaitheater).

Pascal Gielen

Out, out, brief candle

Erwin Jans maakt sinds 1990 deel uit van de redactie van Etcetera. Sinds hij eind 1993 als dramaturg aan de slag ging in de KVS schrijft hij haast nooit meer voor het tijdschrift waarvan hij twee jaar hoofdredacteur was. In dit jubileumnummer formuleert hij een statement over theaterkritiek: het geheugen moet bevochten worden.

Erwin Jans

Het schot in de spiegel

De kunstkritiek is een burgerlijk, 19de eeuws concept. Ze steunt op het fragielste van alle argumenten: de ervaring van iets. Nu het moderne project voltooid is, stelt Dirk Lauwaert voor om een klein ritueel te bedenken voor de kritiek, om afscheid te nemen van een illusie. Het laatste statement in dit dossier.

Dirk Lauwaert

Hoge eisen uit eerbied

Carlos Tindemans schreef recensies van 1960 tot 1968. Deze relatief korte periode volstond om blijvende faam te verwerven als gedegen en gepassioneerd theatercriticus. Luk Van den Dries schetst een beeld.

Luk Van den Dries

Etienne Decroux

Manifest is een rubriek voor klassieke teksten, of voor teksten die dat kunnen worden. Hoewel ze soms verzeild zijn geraakt in de vergeetputten van het geheugen, zijn het ijkpunten in de geschiedenis van de podiumkunsten. In Manifest kunnen ze zich nu opnieuw manifesteren, opdat we onze relaties ermee zouden kunnen bezien, herzien.

Lukas Vandenabeele

De mime onder een glazen koepel

Manifest. Fragment uit Paroles sur le mime van Etienne Decroux.

Etienne Decroux

Het lichaam in beweging

Hedendaagse mime vormde het centrale thema van de zevende editie van Festival De Beweeging (1-12 maart 1995). Terwijl de hedendaagse dans de voorbije tien jaar een stijgend aanbod en dito kwaliteit kende, verdween het lichamelijke theater veelal van het toneel. In Nederland krijgt de mime meer aandacht. De Nederlandse mimograaf Amos de Haas, die in 1994 de Aanmoedigingsprijs voor de mime van het Amsterdamse Fonds voor de Kunst ontving, volgde met aandacht het mimeluik van Festival De Beweeging.

Amos de Haas

Het gedanste Voorland

Tijdens het voorbije seizoen waren er heel wat dansprodukties in het jeugdtheater. Men klampt zich nog te veel vast aan het bekende Voorland van esthetisering en verhaalstructuur, vindt Paul Demets. Hij hoopt dat meer gezelschappen al eens het duistere Achterland zullen durven betreden, zoals Victoria deed met Moeder en kind.

Paul Demets

Troje, of er valt niets meer te kapen

Perzen, Ilias, Troje-trilogie, Hekabe, Troilus en Cressida

De Nederlandse podia werden dit seizoen bestookt met oorlogen uit de Griekse tragedies. Troje: bij Toneelgroep Amsterdam is het een cultureel geladen plaats van de herinnering; bij het Theater van het Oosten een plek voor debat over de positie van de vrouw; bij het Ro Theater een confrontatie met de onafwendbaarheid van het lijden; bij Het Nationale Toneel een stad van passie en bedrog. En dan was er nog Perzen bij Hollandia, waarin het leed van de verliezer centraal staat. Elke bijkomende versie maakt de stof boeiender, complexer, fascinerender, vindt Johan Thielemans.

Johan Thielemans

Tournée générale!

Johan Reyniers zag dit seizoen heel wat Claus-ensceneringen. Een scholierenproject maakte de grootste indruk op hem. Geen toeval, zo blijkt.

Johan Reyniers

H. Claus – groothandel sinds 1952

Bart Meuleman las het voorbije jaar alle toneelstukken van Hugo Claus. Het ‘Claus-jaar’ had daar eigenlijk niets mee te maken. Vanuit de vraag Wat blijft er overeind? stort Bart Meuleman zich immers al een tijdje op het toneelwerk dat sinds de jaren ’50 in Vlaanderen geschreven werd. De meeste van Claus’ stukken zijn niet bestand tegen de tand des tijds, vindt hij.

Bart Meuleman

Onopgeloste spanning

Gunther Sergooris zag Der Prinz von Homburg in de Vlaamse Opera. Hij vraagt zich af of deze muziek een andere produktie nodig had, of de produktie andere muziek..

Gunther Sergooris

Polemiek: Brief van Herman Asselberghs

Brief van Herman Asselberghs, als antwoord op de tekst Kannibalisme en verscheidenheid in het vorige nummer.

Herman Asselberghs