#5
15.01 — 14.04.1984

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Bob Wilsons theatermarathon the CIVIL warS

Het verhaal van een boom

The CIVIL warS gaat op 6 juni 1984 in première tijdens de Olympische Spelen in Los Angeles. Het stuk bestaat uit vijf bedrijven die voorbereid werden in zes steden en drie werelddelen. Eén stukje, eerste akte, scène B — Rotterdam, is af. Johan Thielemans en Marianne Van Kerkhoven zagen een try-out en praatten achteraf met de meester.

Johan Thielemans

And now for something completely different…

Radeis rijdt zich vrolijk te pletter

Radeis stopt met theatermaken en spelen na de… Olympische Spelen, zomer ’84 in Los Angeles, waar de groep optreedt met ‘Echafaudages’. De Radeizen nemen afscheid op de top van hun roem, maar met de belofte terug te komen: in de bioscoop. Johan Wambacq onderzoekt wat zo grappig was/is aan Radeis.

Johan Wambacq

Karel Poma in de aanval

“Ik verlaat de verdedigende stelling om resoluut voor een aanvallend beleid te ijveren.”

In Etcetera 4 berichtten we over de drastische bezuinigingen in de theatersector. Gezelschappen leveren 20 % en meer in. Anderen krijgen 2 % toe. Hoe lagen de criteria, vroegen Paul de Bruyne en Luk Van den Dries aan minister Poma.

Paul De Bruyne, Luk Van den Dries

Off-off-Antwerpen: De zelfstudie van Guy Cassiers

In de zomer van ’81 spoedde het theatermilieu zich naar Antwerpen voor Geruchten. Voorstelling die later ‘The Drama Review’ haalde. Medewerkers aan deze produktie waren o.a. Ivo Van Hove (regie) en Guy Cassiers. Na het uiteenvallen van de groep maakte Guy Cassiers achtereenvolgens Kaspar, Tristan en De Ontmoeting. In een gesprek met Theo Van Rompay schetst hij de evolutie.

Theo Van Rompay

Off-off-Antwerpen: De zelfstudie van Guy Cassiers

Geruchten, zomer ’81 (Bijlage)

Geruchten is het aanpassingsverhaal van een 20-jarige jongen Mattias, die resoluut zijn eigen leven wil leiden. Getoond worden, vanuit het standpunt van Mattias, de recuperatiepogingen van zijn omgeving. Een omgeving die hem, op uitzondering van de oude man René, onder druk van de psychiaters ziek verklaart.

Theo Van Rompay

Off-off-Antwerpen: De zelfstudie van Guy Cassiers

Kaspar, herfst ’81 (Bijlage)

Marianne Van Kerkhoven

Off-off-Antwerpen: De zelfstudie van Guy Cassiers

Tristan, lente ’83 en De ontmoeting, herfst ’83 (Bijlagen van Off-off-Antwerpen: De zelfstudie van Guy Cassiers)

Klaas Tindemans

Er moet iets komen. Maar wat? Over Peter Handke, Maatschappij Discordia en het theater sinds ’68

Eén stoel om het gebrek aan stoelen te verhelen één tafel om te tonen dat het ergens is, voor de rest hoeft er niks te zijn

Jan-Joris Lamers gelooft niet in de mistgordijnen en de draaiende podia van Franz Marijnen. Wel in de eenvoud van een Brechtiaanse regie-aanwijzing als ‘men hange een lamp’. Heeft Peter Handke zich tot de Groenen bekeerd? Is Maatschappij Discordia een toneelgezelschap ? Een interview van Peter de Jonge en Klaas Tindemans.

Peter De Jonge, Klaas Tindemans

Vera

Luk van Brussel

Luk Van Brussel

KLAPSTUK 83

Het expressionisme in de danskunst      

Folkwang Tanzstudio 1928/1983 Het Klapstuk ’83 is voorbij. Een gigantische organisatie in Leuven, waardoor een groot aantal internationale gekende groepen naar België zijn gehaald. Een uitstekend initiatief, omdat vele van de getoonde voorstellingen ons land anders waarschijnlijk nooit bereikt zouden hebben. Vanzelfsprekend kon niet alles op een zelfde niveau zijn, maar over het algemeen kan men spreken van hoge kwaliteit. Naast o.a. Merce Cunningham, Anne Teresa De Keersmaeker, Carlotta Ikeda, Dana Reitz, trad ook Suzanne Linke en haar groep de Folkwang Tanzstudio op. Daar zij een leerling is geweest van Mary Wigman en ook de Folkwang Tanzstudio een zeer bepaalde achtergrond heeft, ligt het voor de hand deze voorstellingen te plaatsen in een historisch kader.

Rina Barbier

KLAPSTUK 83

Een lichaam is een lichaam is een lichaam

Klapstuk 83 gaf een beeld van de nieuwe dans. Zo nieuw als de dans is, veel beoefenaars raken niet verder dan het citeren van een recent verworven traditie, weinigen komen toe aan directe lichamelijkheid. Een compact verslag van drie ooggetuigen.

Peter De Jonge, Pieter T’Jonck, Eric Vanhaeren

KLAPSTUK 83

Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was.    

Op 18 oktober jl. hebben Jan Fabre en zijn acteurs een ongewone voorstelling gegeven van Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was. De voorstelling begon om 18 u voor een goed gevulde zaal en kende het eerste uur zijn ‘normale’ verloop. Vanaf dat moment reconstrueren we aan de hand van Fabres verslag de tumultueuze gebeurtenissen. Achteraf noteerden we enkele reacties van toeschouwers.

Marianne Van Kerkhoven, Theo Van Rompay

Het is allemaal gedaan alsof

La Passion de zonder passie

De Brusselse Munt wil door het creëren van nieuwe opera’s het genre levend houden. In het geval van La Passion de Gilles heeft dat een ‘late opera’ opgeleverd. Johan Thielemans bespreekt de voorstelling en laat componist Philippe Boesmans aan het woord.

Johan Thielemans

Daniel Mesguich

Stijl wordt systeem

“Mijn beste leerling” zo heeft Antoine Vitez hem genoemd. Een vroegrijpe leerling bovendien, want Mesguich was nog geen twintig toen hij al in 1972 Le Château van Kafka regisseerde. Pas in 1974 trok hij aandacht met zijn regie van Le prince travesti van Marivaux, met zijn gezelschap le Théâtre du Miroir. Fluwelen doeken, daartussen weerkaatsende en tegelijk transparante spiegels. De tekst wordt opengetrokken, opeenstapeling van perspectieven. Bij de komst ervan naar Brussel in het Théâtre 140 titelde Jo Dekmine: “Miroir de l’inconscient’. terecht, want Mesguich is ook een heel aandachtig leerling van Jacques Lacan: “… het onderbewuste is dat deel van een verhaal dat gekenmerkt wordt door het wit blad of door de leugen: het is het gecensureerd gedeelte. Maar de waarheid kan teruggevonden worden; gewoonlijk is ze ergens anders neergeschreven…”

Pol Arias

Ritsaert ten Cate

Kijkend naar een film op televisie, puur toeval, spits ik plotseling m’n oren: “wat vind je bijvoorbeeld van muziek, ballet, van kunst, van architectuur of theater?”. De vraag is minder voor de hand liggend als het nu hier moge lijken.

Ritsaert ten Cate

recensies

Luk Van Brussel en Vera

Een woestijn zonder kameel

Luk Van Brussel schrijft al meer dan 15 jaar toneel. Zaad van Basilius won in 1976 een prijs n.a.v. 100 jaar beroepstoneel in Gent, maar werd er niet opgevoerd. Vera (1983) was in een produktie van het NVT een relatief artistiek succes. Maar opnieuw staat de schrijver voor hetzelfde zwarte gat. Een portret door Klaas Tindemans, en Vera integraal.

Klaas Tindemans, Marianne Van Kerkhoven

NTG en De Sluipende Armoede op herkansing

De herwonnen eer van Hugo Claus en Arne Sierens

Theatermakers komen zelden op hun stappen terug, liever wissen zij de sporen uit. In Gent waagden NTG en De Sluipende Armoede zich aan een herziening van recent werk. Even uitzonderlijk als integer, meent Daan Bauwens, en in beide gevallen noteert hij een artistieke meerwaarde.

Daan Bauwens

Kroniek

“…wat vroeger de ridders van de ronde tafel waren…”

Het artistieke milieu is wat vroeger de ridders van de Ronde Tafel waren. Zij zijn de voorbeeldmensen, de martelaars, de Vips van de eenzaamheid. Dat is een heel vreemd verschijnsel omdat het zo weinig representatief is voor wat er in mensen omgaat. (Ed Leeflang, in Humo, 3 november 1983)