#183
08.09.2026
—
14.01.2027
Talloze musea, galeries, kunstencentra, tijdschriften, universitaire leerstoelen, opleidingsonderdelen en onderzoeksdomeinen dragen het begrip ‘hedendaagse kunst’ hoog in het vaandel. Tegelijk laten kritische stemmen steeds vaker van zich horen: welke lading dekt deze vlag eigenlijk? Hoog tijd om het debat rond hedendaagsheid breder ingang te doen vinden in discoursen rond de podiumkunsten.
The Swiss dramatist Milo Rau is causing quite a stir with his unique form of ‘research theatre’. He does not hesitate to recreate historical events as faithfully as possible, or to play around with notions of factuality, reality and representation. In what follows, we will take a closer look at three strategies Rau and his actors use to force entry into reality, along with the viewer.
De Zwitser Milo Rau maakt ophef met een heel aparte vorm van ‘onderzoekstheater’. Daarbij deinst hij er niet voor terug historische gebeurtenissen zo letterlijk mogelijk na te spelen, of op radicale manieren te spelen met feitelijkheid, realiteit en representatie. We nemen hier drie strategieën onder de loep die Rau en zijn acteurs inzetten om samen met de kijker een toegang tot de werkelijkheid te forceren.
Het begon met de creatie van De kamer van Isabella tijdens het Festival d’Avignon in juli 2004. Vervolgens was er De Lobstershop. Beide stukken reisden de wereld rond. Deze zomer voltooiden Jan Lauwers & Needcompany op de Salzburger Festspiele met het sluitstuk Het Hertenhuis een trilogie waarvan de drie delen respectievelijk over het verleden, de toekomst en het heden blijken te reflecteren. ‘Als je de voorstellingen samen kan zien, zoals in Salzburg het geval was,’ schrijft Frederik Le Roy, ‘openen zich verbanden die zich in de mist van de herinnering niet hadden kunnen aftekenen.’
