The Killing Fields is in wezen een Engelse film al gaat het over een typisch Amerikaans onderwerp. Tijdens het avontuur van een Amerikaans links journalist in het geteisterde Kampuchea, verschijnt als Amerikaans diplomaat niemand minder dan Spalding Gray, de acteur die tijdens het vorige Kaai-festival dringend naar Amerika moest om te filmen, en dus niet kon meewerken aan het Wooster-Globe project North-Atlantic. Hier zien we dan het resultaat: van enige theatraliteit is er geen spoor meer, en in de film lispelt Gray minder dan op het toneel. Amerikaanse acteurs kunnen zich in gelijk welke dramatische vorm waar maken. De film zelf past, qua inhoud, volledig in de politieke visie die Gray en zijn medeacteurs in hun eigen produkties uitdragen.

Als persfotograaf ziet men in dezelfde film John Malkovich, de regisseur over wie we het in het stukje over Chicago uitgebreider hebben. Malkovich is ook een sterk acteur, zowel op de scène als, zo blijkt, op het witte scherm. Van hem zullen we wel meer horen, want zopas heeft hij een Oscar-nominatie gekregen voor de beste mannelijke bijrol in de film Places in the Heart (een film die in Amerika in de smaak valt, want hij wordt getipt voor de beste regie (Robert Benton), beste actrice (Sally Field), beste vrouwelijke bijrol (Lindsay Crouse), en beste film tout court).

In de interessante film Cotton Club van mijn favoriete regisseur Francis Ford Coppola (al blijft hij hier iets onder de maat) komen in de bijrollen een paar invloedrijke theatermensen voor. Eén van de dikkerds (en dus gangster) is Allen Garfield. Hij is een regisseur die zich de laatste tijd in Beckett heeft gespecialiseerd: hij heeft zijn produktie van diens recentste stukken op het festival van Edingburgh getoond. In New York, op de tweeënveertigste straat, leidt hij één van de invloedrijkste acteurs-scholen van het moment (hij steekt de Actor’s Studio, waar nochtans Ellen Burstyn directrice is geworden, aardig naar de kroon).

Elke Etcetera-lezer, die ook van film houdt, weet dat het maken van Cotton Club boeiender is dan de film zelf. Vrij Nederland (5 januari 1985) heeft aan dat lange verhaal zelfs een hele katern gewijd. (Een stuk journalistiek overgekocht van het tijdschrift New York). Het relaas begint met een uitgebreide beschrijving van de verfilming van een scène waarin een anonieme acteur wordt neergekogeld. Wat blijkt? Het gaat om niemand minder dan Julian Beck: jawel, de directeur van The Living Theatre, of het boegbeeld uit de heroïsche tijd van off-Broadway, jaren zestig. Hier leent Beek zijn expressieve, magere trekken aan de figuur van een geheimzinnige schurk. Is het nostalgie van mij, of vooringenomenheid, als ik vind dat Beek, voor de paar ogenblikken dat zijn gezicht in het beeld schuift, elke andere acteur uit de film doet vergeten? Maar het tijdschrift New York vindt het de moeite niet om zijn naam te vermelden. Julian Beck is geen box-office, hij doet de kassa niet rinkelen. Sic transit gloria mundi. Maar ware Etcetera-harten gaan wel vlugger slaan. Julian: het was prachtig.